kastephale గురించి

A retired telecom engineer.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-ఉత్తర దిశగా తలపెట్టుకుని ఏందుకు నిద్రపోవద్దన్నారు.?(Scientific reason)

ఉత్తర దిశగా తలపెట్టుకుని ఏందుకు నిద్రపోవద్దన్నారు.?(Scientific reason)

ఉత్తర దిశగా తలపెట్టుకు నిద్రపోతే ఏమవుతుందో మనవారికి బాగా తెలుసు, అందుకే వద్దన్నారు. దానికితోడు దక్షణ దిశగా తలపెట్టుకుని పడుకోమనీ చెప్పేరు. దక్షిణ దిశగా కూచుని భోజనం వద్దన్నారు, చదువు కూడదన్నారు, దంతధావనం పనికిరాదన్నారు, ఏ పనీ దక్షిణంగా తిరిగి చెయ్యద్దన్నారు, ఒక్క తర్పణం ఇచ్చేటపుడు మాత్రం దక్షిణంగా కూచుని తర్పణం వదలాలి, పెద్దలకు. అంతెందుకు సంధ్యావందనంలో ‘నమో ప్రాశ్చేయ్ దిశే యాశ్చదేవతా యాతస్యాం ప్రతివసంతి యాతభ్యశ్చ నమోనమః’ అంటూ దక్షిణానికి వచ్చేటప్పటికి మంత్రం చెబుతూ తూర్పుకు తిరిగి నిలబడి దక్షిణం గా నమస్కారంగా చేతులు చూపుతాం కాని అటుతిరగం. మరి దక్షిణం అంటే ఇంత చెప్పిన మనవారు, దక్షిణంగానే తలపెట్టుకుని పడుకోమన్నారు, విశేషం లేకుండా చెప్పరుగా. హనుమ లంకకు బయలు దేరుతూ దక్షిణంగా వెళ్ళాలి, ఏమి చేశారు? తూర్పుకు తిరిగి వాయువుకు నమస్కారం చేసి అప్పుడు దక్షిణంగా బయలు దేరారు. ఇంతకీ ఏమిటి దక్షిణం విశేషమంటే, అది యమ స్థానం, యముడు ఆ దిక్కుకు అధిపతి. మరి సయిన్స్ ఏం చెబుతోంది,అదుగో అదే ఇది.

In magnetism the fundamentals are

1. There are two poles North and South.

2. Like poles repel and unlike poles attract.

3. Null point is that place between the poles where the magnetic effect is nil or Zero, as shown in figure below at x.

4..When two like poles are placed against each other a null point is formed between them nearer to the week magnet.

null point

 

5.Earth is considered to be a big magnet with its N pole pointing towards the geographic North and S pole towards geographic South.

6. When a weak or small magnet is placed in the magnetic field of the earth pointing its N pole towards the N pole of the earth, null points are formed on the east and west sides of the weak magnet, as shown in fig below at points x,x

n pole towards n

7. When a weak magnet is placed in the magnetic field of the earth, its S pole pointing towards N pole of the earth null points are formed on the top and bottom of the weak magnet nearer to the weak magnet.

 

n pole towards s

8. The above two conditions are shown in one figure side by side, null points shown with marking x,y and p,q.

images

 Human body is a weak magnet when compared to earth,  the N pole at the top and s pole at the bottom.  Now it is clear that null points are formed  on the east and west sides of the body, when sleeping, keeping our head towards north,as a result the earth’s magnetic field disturbs our sleep. On the other hand when we sleep keeping our head towards south, null points are formed in the head and feet and as result we will have sound sleep, the earth’s magnetic field won’t disturb us.

ఆధునికులు మానవ శరీరం కూడా ఒక అయస్కాంతమే అంటున్నారు, అయస్కాంత ఉత్తర ధృవం తలలోనూ, దక్షిణ ధృవం కాళ్ళవద్దా ఉంటుందన్నారు. మనం ఉత్తరంగా తలపెట్టుకుని నిద్రించినపుడు భూమి అయస్కాంత క్షేత్రంలో బలహీనమైన అయస్కాంతం ఉంచినపుడు జరిగినట్లుగా మన చేతులవద్ద అయస్కాంత శూన్య క్షేత్రాలు ఏర్పడతాయి. అదే దక్షణదిక్కుగా తలపెట్టుకుని నిద్రిస్తే అయస్కాంత శూన్య క్షేత్రాలు మన తలలోనూ అనగా మెదడు వద్దా, కాళ్ళవద్దా ఏర్పడతాయి. ఉత్తరంగా పడుకున్నపుడు భూమి అయస్కాంత క్షేత్రం మన మెదడును ప్రభావితం చేస్తూ కలత నిద్ర కలగచేస్తుంది, అదే దక్షణానికి తిరిగి పడుకున్నపుడు అయస్కాంత శూన్య క్షేత్రం మెదడులో ఏర్పడి చక్కటి, మంచి నిద్ర పడుతుంది, బలమైన అయస్కాంత క్షేత్రం మనని ఏమీ చేయలేదు. ఇది మనవారికి తెలుసు,అందుకేఉత్తర దిశగా తలపెట్టుకుని నిద్రపోవద్దన్నారు, ఇది మూఢ నమ్మకమా?

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-మాట్లు

మాట్లు

మాట్లేస్తాం! మాట్లోయ్!! చెంబులికి,గిన్నెలకి, బిందెలకి, పాలతపేలాలలికి మాట్లేస్తాం! మాట్లోయ్!! అని ఒక మనిషి పొన్నుకఱ్ఱ భుజాన వేసుకుని, దానికి చివర ఒక బిందెకాని, చెంబుకాని, తగిలించుకుని వీధులలో కేకలేస్తూ తిరిగే పరిస్థితి, బహుశః ఏభయి సంవత్సరాల కితం మాట. అప్పుడు పల్లెలు, పట్నాలలో కూడా ఇత్తడి సామాన్లే ఇంట్లో వాడేవారు, అన్ని అవసరాలకిన్నీ. భోజనానికి మాత్రం ఆహితాగ్నులు ఆకులు వాడెవారు, మిగిలినవారు కంచు పళ్ళేలు, కలిగినవారు వెండిపళ్ళేలూ వాడేవారు. జమ్మి విస్తరి వేసిన వారు లేరేమో! ఈ కంచు కంచాలు, రెండు అంచులతో బలే అందంగానూ ఉండేవి. భోజనాల తరవాత వాటిని తోమి ఎండలో బోర్లిస్తే అవి బంగారపు రంగులో మెరిసిపోతూ ఉండేవి. దారి తప్పేమా! ఈ ఇత్తడి బిందెలు, గ్లాసులు, పాల తపేలాలు చిల్లులు పడుతుండేవి తరచుగా! ఒక్కొకపుడు, బిందెని తేలు కుడితే చిల్లు పడిoదొదినా అనేవారు, అదేమో తెలియలేదు. ఇలా చిల్లులు పడిన వాటిని మూల పడేసి ఉంచేవారు, ఈ మాట్లేసేవారు సంవత్సరానికి ఒకసారో రెండు సార్లో వచ్చేవారు, పిల్లా పాపలతో సహా. కచేరీ సావిడి అరుగు మీద మకాం చేసేవారు, ఆ ఎదురుగా చెట్టుకింద కొలిమి పెట్టేవారు. సాధారణం గా ఇటువంటి సేవలు చేయడానికి వచ్చేవారు ముందుగా మునసబు గారికి కనపడి ఆయన అనుమతి పొందేవారు. నిజానికి ప్రజలకి ఒక రక్షణ ఉండేది. ఊరిలోకి వచ్చిన వారు మునసబు గారికి కనపడకుండా ఊరిలో ఏపనీ చేయనిచ్చేవారు కాదు, ఎందుకంటే వచ్చిన వాడు దొంగో, దొరో ఎవరు నిర్ణయించగలరు? మునసబు అయితే వీటి ఆనుపానులు చూసుకుని అనుమతులిచ్చేవాడు. వీళ్ళు వెళ్ళేటపుడు మునసబుకి చెప్పి, ఊళ్ళో వాళ్ళ సామానులన్నీ అప్పచెప్పేమని చెప్పి వెళ్ళేవారు. క్రమశః ఈ అలవాటూ తప్పింది, వచ్చిన వాళ్ళు మాట్లు పేరు చెప్పి ఊరిలో పాత్ర సామాను పోగేసుకుని ఉడాయించిన సంఘటనలు ఎక్కువైపోయాయి. నమ్మకం కలగ చేయడానికి గాను మాట్లేసేవారే కొంత సొమ్ము వస్తువు పట్టుకెళ్ళేవారికిచ్చి, వస్తువు పట్టుకెళ్ళి బాగు చేసి తిరిగిచ్చి డబ్బులు తీసుకునే కాలం కొంత జరిగింది. ఆ తరవాత ఇత్తడి సామన్లూ పోయాయి, మాట్లూ పోయాయి, మాట్లేసేవారూ కనపడకపోయారు.

కుండలో వండుకోడం ఉత్తమం, ఇత్తడి పాత్రలో మద్యమం, స్టీల్ అధమం, అల్యూమినియం కుక్కరు అధమాతి అధమం. వంటకి ఇత్తడి గిన్నెలు వాడేవారు, వాటికి మసి అంటకుండేందుకు మెత్తటి మట్టి తడిపి పైన పూత పూసేవారు. వంట ఐపోయిన తరవాత పై మట్టిని ఆకుతో తుడిచేస్తే రాలిపోయేది, గిన్ని చక్కగా ఉండేది, లోపలి పదార్ధం చక్కగా పచనమయ్యేది. ఇత్తడి బిందెలో నీటికి రెండురోజులకి కూడా బాక్టిరియా చేరదని ఆధునికుల ఉవాచ, రాగి బింది చెప్పక్కరలేదు, నేడు స్టీల్ ఫిలటర్లో నీళ్ళు తాగుతున్నాం. ఎన్నేళ్ళు ఎన్ని మందులు వాడితే మన మోకాలి నెప్పులు తగ్గుతాయి, మనం ఇలా చేస్తుంటే? గ్లాసులో మంచి నీరు తాగద్దన్నారు, మంచినీరు గుండ్రటి పాత్రలో తాగమన్నారు. గ్లాసులో పోసిన నీటికి తలతన్యత ఎక్కువగా ఉంటుందట, అది మనకి పనికిరాదు, కాని మనం గ్లాసులోనే నీరుతాగుతాం, బి.పి ఎందుకు కంట్రోల్ లో ఉంటుంది? మాట్ల అవసరమే కనపడటం లేదిప్పుడు, ఒక వృత్తే పోయింది :) భోజనానికి ఆకు వాడకం ఎప్పుడో పోయింది, ఇప్పుడు ఆకు వేసినా అదీ ప్లాస్టిక్ అకే, లేదా స్టీలు చిప్ప, కంచు కంచాలేవీ?. అంట గిన్నెలు తోముకోడానికి చింతపండు లేదా నిమ్మ చెక్క, బూడిద, ఇసక, మట్టి ఉపయోగించేవారు. చక్కగా జిడ్డు అన్నది కనపడకపోయేది. ఇప్పుడో మాడిటర్జంట్  గొప్పంటే, మాది అంటున్నారు, ఎన్ని నీళ్ళు పోసి కడిగినా డిటర్జంట్ అవశేషం పోవటం లేదు, మనం ఆ డిటర్జంట్ విషాన్ని కొద్ది కొద్ది మోతాదులలో రోజూ తీసుకుంటూనే ఉన్నాం.

ఈ మాట్లలో రకాలుండేవి, ఇత్తడి టంకం, రాగి టంకం అని. ఇత్తడి టంకానికి మజూరి తక్కువ, రాగి టంకానికి ఎక్కువ ఉండేది. బిందెల లాటి వాటికి అడుగుతీసి అడుగు వేయడమన్నదో ప్రక్రియ. బిందె అడుగున ఇత్తడి సిబ్బె లాటిది ఒకటి అతికించి ఉండేది, అది అతికిన చోట చిల్లు పడితే మాట్లు వేయించలేక అడుగుతీసి కొత్త అడుగు వేయించుకునేవారు. అప్పుడు పోతబిందెలనీ రేకు బిందెలనీ రెండు రకాలబిందెలుండేవి. రేకు బిందెలకి అతుకులుండేవి. పోతబిందెలకి అడుగు అతుకుండేది. ఏంటీ ఇవేళ ఏమీ దొరకనట్టు మాట్లమీద పడ్డారంటారా? దానికో కారణమూ ఉంది, కారణం లేని కార్యం లేదు కదా! బ్లాగులో ఏదో ఒకటి రాయడం వేయడం జరుగుతోంది కాని గత నాలుగు ఐదు నెలలుగా కూచుని ఆలోచించి రాసిన టపా కనపడలేదు. ఎందుకిలా అయిందంటే ఒకటే కారణం, ఇంట్లోనూ ఒంట్లోనూ ససి లేకపోవడమే. సరే కొద్దిగా బాగున్నాంకదా అని బ్లాగులోనూ, కంప్యూటర్ లోనూ చూస్తే చిత్తు ప్రతులు చాలా కనపడాయి, ఎప్పుడో ఆసందర్భానికి రాసి ఉంచి వేద్దామని మానేసిన టపాలూ చాలా కనపడ్డాయి, వాటికి మాట్లేసి, బ్లాగులో పెడితే అనే ఆలోచనొచ్చింది. అది అమలు చేదామని.

నేటి కాలానికి ప్రేమ నుంచి పెళ్ళి దాకా చుట్టాలనుంచి చట్టాల దాకా అన్నీ చిల్లులే, అన్నీ అతుకులే, అన్నీ మాట్లే!!! బతుకులో మాట్లెక్కువై పోయాయి.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-…..ప్రియం బ్రూయాత్..

ప్రియం బ్రూయాత్..

సత్యం బ్రూయాత్ ప్రియం బ్రూయాత్
న బ్రూయాత్ సత్యమప్రియం.
నిజం చెప్పాలి అది ప్రియమైనదే అయివుండాలి, అప్రియమైన సత్యం చెప్పద్దు.

మారీచుడు చెప్పినది
సులభా పురుషారాజన్ సతతః ప్రియవాదినః
అప్రియస్య పధ్యస్య వక్తా శ్రోతాచ దుర్లభః.
మెరమెచ్చు కబుర్లు చెప్పేవాళ్ళే అంతా. కటువైనా సత్యం చెప్పేవాడు లేడు, పొరపాటున ఎవరైనా చెప్పినా వినేవాడూ లేడయ్యా, అన్నాడు, రావణునితో.

ప్రహ్లాదుడేమన్నాడు.
వైరులెవ్వరు? చిత్తంబువైరిగాక
చిత్తమును నీకు వశముగా జేయవయ్య
మదయుతాసురభావంబు మానవయ్య
యయ్య నీ మ్రోల మేలాడరయ్య జనులు.
శత్రువఎక్కడున్నాడయ్యా? నీ మనసే నీశత్రువు, దానిని వశం చేసుకో, రాక్షసునిలా ప్రవర్తించకు,నీ ముందు నిజం చెప్పరయ్యా! అన్నాడు, తండ్రితో.

శుక్రాచార్యులేమన్నారు.
వారిజాక్షులందు, వైవాహికములందు
బ్రాణ విత్త మాన భంగమందు
జకిత గోకులాగ్రజన్మ రక్షణమందు
బొంకవచ్చు నఘము పొంద దధిప
పెళ్ళిలో,స్త్రీలతో, సొమ్ముపోయే సందర్భంలో, ప్రాణం పోయే సందర్భంలో, మానం పోయే సందర్భంలో గోవులని రక్షించే విషయంలో, అబద్ధం చెప్పచ్చు, పాపం అంటదు అన్నారు.

మాటకు బ్రాణము సత్యము
కోటకు బ్రాణంబు సుభటకోటి ధరిత్రిన్
బోటికి బ్రాణము మానము
చీటికి బ్రాణంబు వ్రాలు సిద్దము సుమతీ.
మాటాడే మాటలో సత్యం ఉండాలి, కోటకి శిక్షితులైన బలగముండాలి,స్త్రీకి మానం ముఖ్యం, ఉత్తరానికి సంతకం ముఖ్యం, ఇవి లేని చోట వాటికి విలువలేదని కవి భావం.

నిజంగా పై మాటలు జీవితం లో చాలా సార్లు ధర్మ సంకటం లో పడేస్తాయి. నిజం చెప్పలేం, అలాగని అబద్ధమూ చెప్పలేం, ఏం చేయాలన్నదే గొప్ప చిక్కు. దీని గురించి ఒక కథ ఉంది భారతం లో, చిన్నదే, జ్ఞాపకం నుంచి రాస్తున్నా, తప్పుంటే సరి చేయగలరు.

ఒక ముని తపస్సు చేసుకుంటున్నారు తన ఆశ్రమంలో కూచుని, ఇంతలో ఒక లేడి పరుగెట్టుకుంటూ వచ్చి ఆశ్రమంలో దూరింది, వేటగాని నుంచి రక్షణ కోసం. ఆ వెనకనే వేటగాడూ వచ్చాడు, ”లేడిని వేటాడుతుండగా తప్పించుకుని వచ్చింది చూశారా?” అని మునిని అడిగాడు, ముని ధర్మ సంకటం లో పడ్డారు, లేడిలోపలికి వెళ్ళిందని నిజం చెబితే లోపలికి వెళ్ళి దానిని చంపి తీసుకువస్తాడు. హత్యా పాపంలో భాగం పంచుకోవలసి ఉంటుంది, నిజం చెప్పినందుకు. చూడలేదని చెబితే అబద్ధం చెప్పినట్లవుతుంది, ఇదీ పాపమే! ఎలా? మంచి ధర్మ సంకటం లో పడ్డాననుకుని, “చూసేది చెప్పలేదు, చెప్పేది చూడలేదని” చెప్పి ఊరుకున్నారు. ఈ సమాధానమేంటో అర్ధం కాక వేటగాడు బుఱ్ఱ గోక్కుంటూ, మరో వైపు పోయాడు. లేడి రక్షింపబడింది, ప్రాణమూ దక్కింది. ముని చెప్పినది అబద్ధమా? కాదు నిజం, పచ్చినిజం చెప్పేరు, ఎలా? చూసే కన్ను మాటాడలేదు, మాటాడే నోరు చూడలేదని నిజం చెప్పేరు. ధర్మ సంకటం నుంచి తప్పించుకున్నారు. నేటి కాలంలో కుదురుతుందా? అదిన్నూ అన్ని వేళలా!

మొన్న మార్చ్ నెలలో అక్క మనవరాలు పెళ్ళికి వెళ్ళేం. ఒక పెద్దాయన నాకంటే పెద్దవయసువాడు వచ్చాడు, పెళ్ళికి. పగలంతా ఎండ, రాత్రికి ఉక్కపోత, కూచోడానికి నుంచోడానికి కష్టంగా ఉన్న సమయం. పెళ్ళవుతోంది కల్యాణ మండపంలో మొదటి అంతస్థులో, మేము అక్కడ ఉండలేక కిందికి దిగివచ్చి బయట రిసెప్షన్ కోసం వేసిన చోట ఫేన్ ఉంటే అక్కడ నిలబడ్డాం, ఎదురుగా ట్రాఫిక్ రోడ్డు. ఈలోగా ఆ పెద్దాయన తడుముకుంటూ కిందకి దిగేరు, మెట్లు దిగిన తరవాత బయటకు రావడానికి కొలాప్సబుల్ గేటు ఉంది, అదే మడిచి పక్కకితోసి ఉంచేది. దాని తాలూకు కింద బద్ది కొద్దిగా నేలకి పైకి ఉంది. పాపం ఈ పెద్దాయనకి కనపడి ఉండదు. కాలు దానికి కొట్టుకున్నట్టుంది, ఒక్క ఉదుటున ఆయన గేట్ నుంచి దూరంలో ఉన్న మా దగ్గరకి తూలి పడిపోయాడు, దబ్బుమని. నేను గబుక్కున వెళ్ళి తిరగతీసేలోగా యువకులొచ్చారు, కాసిని మంచినీళ్ళు పట్టించారు, కాని నాకెందుకో అనుమానమొచ్చి నాడి చూశాను, వాళ్ళని హెచ్చరించా, వెంఠనే పక్కనే ఉన్న హాస్పిటల్ కి తీసుకుపోయారు. ఆయన పరిస్థితి బాగోలేనట్టుగా కబురు తెలిసింది, ఇంకా పెళ్ళి పూర్తి కాలేదు, ఆయనేమయినా అయితే?, అసలు ఈ విషయం చెప్పాలా మానాలా అని మీమాంస వచ్చింది. ఆయన పెళ్ళి కొడుకుకి వరుసకు తాత, జ్ఞాతి. ఏదయినా జరిగితే పెళ్ళి ఆగిపోతుంది, ఎలా? ధర్మ సంకటం. అక్కడున్నవాళ్ళలో చురుకైన యువకుడిని చూసి “పైకి వెళ్ళి ఈ పెద్దాయన కొడుకు ఎవరో పట్టుకో, నెమ్మదిగా వాకబు చేసి, అతనికి విషయం అక్కడ చెప్పక, ఈయన పిలుస్తున్నారు కింద ఉన్నారని చెప్పి తీసుకురమ్మ”న్నాను. వెళ్ళినవాడి సిసింద్రీ లాటివాడు ఐదే ఐదు నిమిషాలలో ఆ పెద్దాయన కొడుకును తీసుకొచ్చాడు. అప్పుడు, అక్కడ, అతనికి విషయం చెప్పి, పక్కనే ఉన్న హాస్పిటల్లో పెద్దాయన దగ్గరకి పంపేం. అదృష్టం కొద్దీ ఆయన బాగున్నారు, ఇటువంటి ధర్మ సంకటాలు ఎదురవుతాయి, జీవితంలో.

ఇల్లాలు అడుగులేస్తోంది, అరిసెలు వండమందాం, కోడలిని, అనుకున్నా. తానొకటి తలిస్తే దైవమొకటి తలచేడని కదా నానుడి, ఇల్లాలు మళ్ళీ పక్కఎక్కేసింది, డాక్టర్ చుట్టూ ప్రదక్షణలు ప్రారంభమయ్యాయి, మళ్ళీ. ఈ సారి పొరుగూరిలో ఒక డాక్టర్ గారి దగ్గరలెళ్ళాం, ఆయన చూసి ముందుగా ఈమెకు నీరసం తగ్గాలి, సెలైన్ పెట్టమని నర్స్ కీ చెప్పేరు, మాకో రూం ఇచ్చారు, నర్స్ మమ్మలిని రూం దగ్గరకి తీసుకెళ్ళి బయట కుర్చీలలో కూచోబెడుతూ ”ఒక్క పదిహేను నిమిషాలు, లోపల  పేషంటు ఉంది, ఆ అమ్మాయి వచ్చెయ్యగానే మీరు రూం లోకి వెళ్ళచ్చు” అని చెప్పింది. అన్నట్టుగానే పదిహేను నిమిషాలలో ఒకమ్మాయి బయటికి వచ్చింది, ఆ అమ్మాయి తెలిసినవారమ్మాయి, మమ్మల్ని చూసి సిగ్గుపడి, తల దించుకుని, మేము పలకరించేలోగా వెళిపోయింది. ఈ అమ్మాయి ఒకత్తీ ఇక్కడికెందుకొచ్చిందబ్బా అనుకుంటూ, నర్స్ ని  ఏంటని అడిగా!   నవ్వింది.  మాగొడవలో పడిపోయాం, ఆ క్రమంలో,వేడికి తట్టుకోలేక నేనూ పడిపోవడం ఆ తరవాత బెడ్ మీద సెలైన్ తో మెలుకువరావడం, ఇద్దరం ఒకరికి ఒకరు తోడుగా సెలైన్ ఎక్కించుకోవడం, ఇంటికి కబురు చెప్పడం,డాక్టర్ గారు తరవాత జరగాల్సిన చికిత్స కి మందులు రాసివ్వడం, అన్నీ జరిగిపోయాయి. ఆ తరవాత మరే విషయమూ పట్టించుకోకపోవడం జరిగింది. మాకు ఇంజక్షన్లు ఇచ్చేందుకో కాంపౌండర్ ఇంటికొచ్చే ఏర్పాటు చేసుకున్నాం.

తెలిసినవారమ్మాయి సంగతి, ఆ రోజు పరిస్థితి చూస్తే విషయం తల్లి తండ్రులకి తెలిసినట్టులేదు, వారికీ విషయం చెప్పాలా? మానాలా? ధర్మ సంకటం. ఇది చర్చకొచ్చింది, ఇల్లాలితో. ఆవిడ “పిల్లకి పాతికేళ్ళు దాటుతున్నాయి, పెళ్ళి చేయాలని తల్లి తండ్రులకి తెలియదా? వయసొచ్చిన పిల్ల, దాని మంచి చెడ్డలు దానికి తెలియవా? చదువుకున్నది కదా? చదువెందుకు చంకనాకనా? మనమెందుకు చెప్పాలి?, చిబితే సవ్యంగా అర్ధం చేసుకుంటారని నమ్మకమేంటి? తిరిగి మన మీద దండయాత్ర చెయ్యచ్చు, దీన్నే నేలకిపోయేదాన్ని నెత్తికి రాసుకోడమంటారు, రేపేమైనా వార్త తెలిస్తే, అందరితో మనమూ బుగ్గలు నొక్కుకోవచ్చు, ఇంతకంటే కఠోర సత్యాలు చూస్తుంటాం! ఏం చెయ్యగలం,ఊరుకోవడం తప్పించి.” అని గీతోపదేశం చేసింది. కరణేషు మంత్రీ కదా ఊరుకున్నా.మరి సామాజిక బాధ్యత ఇంతేనా? అంటే ”ఒక్కొకప్పుడు నిజం కూడా చెప్పలేమండి”,అని దాటేసింది.

పైన చెప్పిన సందర్భాలలో నిజం చెపితే ప్రియంగా ఉంటుందా?నేను మీకు బై బై చెప్పినపుడు బాగో లేదన్న నిజం చెప్పగలిగానా?చెప్పి మిమ్మల్ని అందరిని బాధ పెట్టినవాడినవుతా కదా! ఇది ప్రియమైన సత్యమవుతుందా? వయసు వజ్రోత్సవం కి దగ్గర పడుతోందని, వయసుతో పాటు కష్టాలుంటాయన్న సత్యాన్ని మనసు ఒప్పుకోవటం లేదు, అప్రియ మైన చేదు నిజాన్ని ఒప్పుకో లేకపోతోందేం?ఒక్కొకప్పుడు సత్యం చెప్పాలని ఉన్నా చెప్పలేం కదూ! మానవ బలహీనతనుకుంటా!!.

ఇదిగో ఇదీ ప్రియమైన సత్యం, సంవత్సరం తరవాత నిజంగానే పండగ చేసుకున్నాం. శ్రావణ శుక్రవారంపూజ చేసుకున్నాం. ఇల్లాలు, పెద్ద ముత్తయిదువని చాలా మంది పిలిచేరు, అందరి ఇళ్ళకి వెళ్ళి తాంబూలం వాయనాలూ తెచ్చుకొచ్చింది. ఇప్పుడు నాకు వారానికో సెలైనూ, ఆవిడకి రోజూ ఇంజక్షన్లూతో రోజులు గడుస్తున్నాయి. ఇప్పుడు చాలా బాగున్నామనే చెప్పాలి.

ఇంతేలే జీవితం, తిరిగే రంగుల రాట్నము, బతుకే రంగుల రాట్నమూ….

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-ఋణానుబంధ రూపేణా….

ఋణానుబంధ రూపేణా….

ఆలుం బిడ్డలు మిత్రులున్ హితులు నిష్టార్థంబు లీడేర్తురే
వేళనవ్వారి భజింప జాలిపడకావిర్భూత మోదంబునన్
కాలంబెల్ల సుఖంబు నీకు నిక భక్త శ్రేణి రక్షింపవే
శ్రీలెవ్వారికి కూడబెట్టెదవయా శ్రీ కాళహస్తీశ్వరా!

అంతా మిద్య తలంచి చూచిననరుండట్లౌటెరింగిన్ సదా
కాంతల్పుత్రులు నర్థముల్ తనువు నిక్కంబంచు మోహార్ణవ
భ్రాంతి చెంది చరించుగాని పరమార్థంబైన నీయందు దా
చింతాకంతయు చింత నిల్పడుకదా శ్రీ కాళహస్తీశ్వరా!

ఈ జగత్తులో ప్రతిదీ కాలంతో పాటు వచ్చి కాలంతో పాటు చెల్లిపోతాయి. వచ్చి వెళ్ళేది కనకనే జగత్తు అన్నారు. జాయతే గఛ్ఛతే ఇతి జగం. రావడమూ మన చేతిలో లేదు, పోవడం అంతకంటే మన చేతిలో లేదు. కాని మానవులు ఉండే కొద్దికాలం లో నూ సర్వమూ ’నేను చేశాను’ అని అహంకరిస్తూనే ఉన్నాడు, నాతో సహా, ఎవరెన్ని చెప్పినా, అవన్నీ శ్మశాన వైరాగ్యం, ప్రసూతి వైరాగ్యాలే అయిపోతున్నాయి. కాలం తో ఋణానుబంధం తీరిపోతూ ఉంటుంది, ముఖ్యం గా వీటిని చెప్పేరు. ఋణానుబంధ రూపేణా పశుపత్ని సుతాలయాః, పశువులు, భార్య/భర్త, బిడ్డలు,ఇల్లు. వీటితో ఉండే అనుబంధం కాలంతో పాటు చెల్లిపోతుంది. మరోలా కూడా చెప్పుకోవచ్చేమో! మానవులంతా ఈషణ త్రయం చుట్టూ తిరుగుతూ ఉంటారు, కాని అదేం లేదని బుకాయిస్తుంటారు. ఈ ఈషణాలేంటీ? దారేషణ,ధనేషణ, పుత్రేషణ అన్నారు. దారేషణ భార్య/భర్త కోసం  పాకులాట, ధనేషణ సొమ్ము సంపాదనకోసం పాకులాట, పుత్రేషణ కొడుకుల గురించిన పాకులాట. జీవితంలో వీటిని వదలిపెట్టడం చాలా కష్టమనీ చెప్పేరు.

శంకరులు కూడా ధనేషణతో ప్రారంభించే జీవితం,దారేషణ తరవాత, పుత్రేషణ చేసి, జీవితాంతం ధనేషణలో నే ఉండిపోతారు, భజ గోవిందం మరచిపోతున్నారన్నారు. గోవిందుణ్ణి మరవద్దాన్నారు. ఋణానుబంధం ఎంత బలంగా ఉంటుందో మొన్నను అనుభవంలోకి వచ్చింది.

మొన్ననా మధ్య కావలసినవారింటికెళ్ళాం. అక్కడో చిత్రమూ చూశాం. బాగా కలిగిన ఆసామీ, కావలసినవారింటి ఎదురుగా ఉన్న ఇంట్లో ఉంటారు. నాకంటే వయసులో నాలుగేళ్ళు పెద్దవాడయి ఉండచ్చు. మాకు భోజనాలు పెడుతూ ఆ ఇంటి కోడలు భోజనం ఒక కంచంలో పెట్టి పట్టుకెళ్ళి ఆయనకి పెట్టి వచ్చింది. పూర్తిగా భోజనం చేసేదాకా ఉండలేకపోయావా అమ్మా అన్నా! ఉండద్దంటారు, ఏమైనా కావాలంటే పిలుస్తారు, అందుకే అన్నీ కావలసినవాటికంటే ఎక్కువ పెడతానని చెప్పింది. ఆయనకు పది సంవత్సరాల కితం భార్య గతించింది, ఆ తరవాత కావలసినవారబ్బాయిని పెంచుకున్నారు, అతనో ఉద్యోగి, ఈయనను తన దగ్గరికి రమ్మంటాడు, ఈయన కదలి వెళ్ళడు, అలా పాడు పడినట్టున్న ఇంటిలో ఒక్కడు కూచుని కాగితాలు చూసుకుంటూ ఉంటాడు. అవేంటని ఆ ఇంటి కోడల్ని అడిగితే రావలసిన బాకీల తాలూకు నోట్లు, వడ్డీలు కట్టుకుంటూ ఉంటారు, ప్రజలు ఆయన దగ్గర సొమ్ము వడ్డీకి పట్టుకెళుతుంటారు. అదీ ఆయన చరిత్ర టూకీగా, ఆ ఇంటి కోడలు మాత్రం గత పది సంవత్సరాలుగా ఆయనకు వండి పెడుతూనే ఉంది, ఆయన భోజనానికి ఇబ్బంది పడతారని పుట్టింటికి కూడా వెళ్ళదట.. ఇది ఏ ఋణానుబంధమో తెలియదు. ఈషణ త్రయాలు ఆయనను చాలా బంధించినట్టే అనిపించింది. భార్య గతించింది, ఒకటి పోయింది, పుత్రేషణ పూర్తయింది, ఈ ధనేషణ మాత్రం ఆయనను వదలలేదనుకుంటా. చిత్రమైన జీవితాలు.

ఋణానుబంధంలో ఆయనకు భార్య గతించింది ఆ ఋణం తీరినట్లుంది, ఇక సుత, ఆలయాల (ఇంటి) ఋణం తీరినట్టులేదు.తృష్ణ మాత్రం మిగిలివుండిపోయింది, ధనం మీద మోజుపోలేదు.

వలిభిర్ముఖమాక్రాన్తం పలితైరంకితం శిరః
గాత్రాణి శిధిలాయన్తే తృష్ణ తరుణాయతే.                                    భర్తృహరి

కరచరణాద్యవయవముల
భరముడిగెవ వళులు మొగముపై నిండారె
శిరసెల్ల వెల్లవారెను
దరిమాలిన తృష్ణయొకడె తరుణతబూనెన్.                                     లక్ష్మణ కవి.

కాళ్ళు చేతులు మొదలైన అవయవాలన్నీ శక్తి కోల్పోయాయి,ముఖం మీద ముడుతలు పడ్డాయి, తల నెరిసింది ఇలా అన్నీ వార్ధక్యాన్నే సూచిస్తున్నాయి కాని తృష్ణ అనగా ఆశ మాత్రం ఇంకా యవ్వనంలోనే ఉంది.

మన పెద్దలు పిల్లల నుంచి సొమ్ము చేతితో తీసుకోవద్దంటారు, దీనికో కారణమూ చెబుతారు. పిల్లలు మనకు ఋణ గ్రస్తులట, ఏ జన్మలోనో వారు చేసిన బాకీ తీర్చుకోడానికి మన కడుపున పుడతారంటారు, వారి దగ్గర నుంచి సొమ్ము తీసుకుంటే ఋణ విముక్తి కావచ్చేమోనని భయం. ఈ అమ్మాయి ఏ ప్రలోభమూ లేకనే ఆయనకు సేవ చేస్తూ వస్తూవుంది, గత పది సంవత్సరాలుగా, ఇది ఏమి ఋణానుబంధమో! పోనీ వారికి ఏమైనా బంధుత్వం ఉన్నదా అంటే అదీ లేదు.

ఇల్లు, భార్య, పిల్లలు, సంపద, ఆఖరుకి స్నేహితులు, హితులు,ఈ రాతలు, పలకరింపులు సర్వం ఋణానుబంధమే, అది చెల్లిపోతే…….
అంతా మిధ్య. దర్పణ దృశ్య మాన నగరీ, జీవితమంతా చిత్రమే.
ఈ రోజుతో ఈ ఋణానుబంధం తీరునట్టే……

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-కూతురు చెడుగైన మాత తప్పు

కూతురు చెడుగైన మాత తప్పు      

తప్పు అంటే ఉండవలసినట్టుగా లేకపోవడం అని చెప్పచ్చు.  తప్పు చేయడం మానవ సహజం, తప్పు దిద్దుకోవడం దైవత్వం. తప్పు ఒప్పుకోవడం చాలా గొప్ప విషయం, దీనికి చాలా ధైర్యం కావాలి.  తెలిసినవారు తప్పు చేయడం పెద్ద తప్పు, తెలియకచేసిన తప్పుకి నిష్కృతి ఉంటుంది.  తప్పుని సమర్ధించుకోడం పెద్ద తప్పు. వారు తప్పుచేయలేదా? వీరు తప్పు చేయలేదా? వారినేం చేశారు, ఈ రకం వాదన వితండవాదం, ఇది మరీ తప్పు.  తప్పు చేసి తప్పుకాదని సమర్ధించుకోడం మరీ తప్పు.  తాము చేసేది తప్పని చెబుతూ దానినే చేసేవారినేమంటాం?   ఎవరికి తెలియకుండా, ఏ తప్పు చేసినా తప్పు కాదనుకుంటారు కొంతమంది.తప్పు గురించి వేమన తాత

తప్పులెన్నువారు తండోపతండంబు
లుర్వి జనులకెల్లనుండు దప్పు
తప్పులెన్నువారు తమ తప్పులెరుగరు
విశ్వదాభిరామ వినుర వేమ.

ప్రపంచంలో తప్పని చెప్పేవారు చాలా మందే ఉంటారు, అందరికి ఏదో ఒక తప్పు ఉంటుంది. ఈ తప్పు చెప్పేవారు, పాపం, వారి తప్పు వారు తెలుసుకోలేరని వేమన తాత భావం. గురువింద గింజ ఎర్రగా ఉన్నాననుకుంటుంది, కాని తన కిందనున్న నలుపు కనలేదు.  అలాగే, ఇది తప్పు అది తప్పు, మీరు తప్పు చేస్తున్నారు అని, చూపుడు వేలు చూపేవారి వైపు నాలుగు వేళ్ళు చూపుతుంటాయి కదూ! వారికి వారి తప్పు తెలియదు. మరొకరు చెబితే బాధ, కోపం తన్నుకొస్తాయి. నృసింహ శతక కర్త ఈ విషయం లో మరో అడుగు ముందుకేశారు చూడండి.

పసరంబు పంజైన పసులకాపరి తప్పు, ప్రజలు దుర్జనులైన ప్రభుని తప్పు,
భార్య గయ్యాలైన బ్రాణనాధునితప్పు,తనయుడు దుష్టైన తండ్రి తప్పు,
సైన్యంబు చెదరిన సైన్యనాధుని తప్పు, కూతురు చెడుగైన మాత తప్పు,
అశ్వంబు చెడుగైన నారోహకుని తప్పు,దంతి దుష్టైన మావంతు తప్పు,

ఇట్టి తప్పులెరుంగక యిచ్చవచ్చినటుల మెలంగుదురిపుడీ పుడమి జనులు
భూషణ వికాస శ్రీధర్మపురి నివాస దుష్టసంహార నరసింహ దురితదూర!.

ఓ నృసింహా! పశువు నీరసపడితే పసులకాపరిది తప్పు, ప్రజలు దుర్జనులైతే ప్రభువుది తప్పు, భార్య గయ్యాళిదైతే భర్త తప్పు, కొడుకు చెడ్డవాడయితే తండ్రి తప్పు, సైన్యం చెదరిపోతే సైన్యాధ్యక్షునిది తప్పు,కూతురు చెడ్డదైతే తల్లి తప్పు,గుఱ్ఱం చెడ్డదైతే (రౌతు) సవారీ చేసేవానిది తప్పు, ఏనుగు చెడ్డదైతే మావటీ తప్పు, ఇటువంటి తప్పులన్నీ తెలుసుకోక, ఇష్టం వచ్చినట్టు మాటాడి, పనులు చేస్తుంటారు, జనులు ప్రపంచంలో, అన్నారు.

కవి చాలా కాలం కితం చెప్పిన మాట నేటికీ సత్యమే. పశువు నీరసపడితే కాపరి తప్పన్నారు. పశువు తినవలసినది కాపరి తినేస్తుంటే, పశువు నీరసపడదా? నీతిలేని మనిషి, పశువు గడ్డి కూడా తినేస్తున్నాడు.  ఋజువులతో కోర్టులు శిక్ష వేసిన, సిగ్గులేక బెయిల్ మీద బయటికొచ్చి, అధికారం కోసం వెంపర్లాడుతున్నారు.

ప్రజలు చెడ్డవాళ్ళయితే ప్రభువుది తప్పు అన్నారు. ప్రభుత్వం లంచగొండిదయి, ఒకొకరికి ఒకొకలా చట్టాన్ని అమలు చేస్తుంటే ప్రజలేమవుతారు, లంచగొండులే అవుతారు. అమ్మో ఈ మంత్రి లంచం తీసుకోడంటే, అధికారి భయపడి తాను తీసుకోడు, కిందవాళ్ళూ తీసుకోలేరు. పైనుంచి అవినీతి కిందకి ప్రవహిస్తుంటే, ఎవరికి ఎవరి భయమూ లేదు, చేతకానివాళ్ళు కేసులు వగైరాలు పెట్టినా, పట్టించినా, పెట్టించినా కాలగతిలో కలసిపోతాయి. ప్రభుత్వం నీతి నిజాయితీలతో ఉంటే ప్రజలూ అలాగే ఉంటారు. గోదారికి నీరురాలేదు, ఆకుమడిపోయడానికి కరంట్ ట్రాన్స్ఫార్మర్ కాలిపోయింది, ముఖ్యమంత్రి గారు ఇరవైనాలుగుగంటలలో బాగు చేయిస్తామని ప్రకటనలిస్తారు. కింద అధికారులు రైతులతో ”వారలాగే చెబుతారు, ట్రాన్స్ఫార్మర్ మీరు బాగుచేయించుకోండి, లేదంటే కొత్తది కొనుక్కోండి, అసలు మీకు కరంట్ ఇవ్వడమే దండగ, బాగు చేయించడం మరో దండగా,” అదేమంటే, ”దిక్కున్నచోట చెప్పుకోoడ0”టున్నారు. రైతుల దగ్గర డబ్బులు తీసుకుని ట్రాన్స్ఫర్మర్ బాగుకి పంపేరు, స్వానుభవం.   పైవారితో చెప్పినా వినే నాధుడూ లేడు, సరికదా పని మొండికి పడిపోతుంది, మిగిలిన రైతులు తిడతారు.   ప్రభుత్వ నీతి ఎంత ఉంది? తప్పెవరిది? ప్రభుత్వానిదే కదా? కాదు అటువంటి ప్రభుత్వాలని ఎన్నుకున్న ప్రజలది.  అసలు రాజకీయాలలో జేరినది సంపాదించుకోడానికి కాక ప్రజలకి సేవ చేయడానికా?  సేయడానికొచ్చమంటే నమ్మడం మీ తప్పు.

భార్య గయ్యాళిది, కట్టుకున్న తరవాత తెలిసింది, ఏం చేయాలి? వదిలేస్తే అది పరిష్కారమా? భార్యను తన మాటవినేలా చేసుకోవాలి, నయానో భయానో, ఇది చేయక విడాకులని పరిగెట్టడం భర్త తప్పు. ఒక వేళ దీనిని వదిలేసి, మరొకరిని చేసుకుంటే, ఆమె కూడా ఇలా ఉండదని నమ్మకమేంటి? అసలీవిడ ఇలా గయ్యాళిగా తయారవడానికి కారణం ఆమె తల్లి కదా? ఆ తరవాత అమెను సరిదిద్దలేని భర్తది తప్పు. భర్తను ఈసడించే ఆమె కూతురు గయ్యాళి కాక మరేమవుతుంది?

కొడుకు చెడ్డవాడయితే తండ్రి తప్పన్నారు. తండ్రి సిగరట్టు కాలుస్తాడు, మందుకొట్టి వస్తాడు, చిన్నిల్లు పెట్టేడు, వీధిలో అమ్మాయిలకి లైన్ వేస్తాడు, చిన్నప్పటినుంచి తండ్రిని ఇలా చూసిన కొడుకు మరోలా తయారవుతాడా? తప్పెవరిది? తండ్రిదే, కొడుకు పాడయ్యాడు,అమ్మాయిని రేప్ చేశాడంటె తప్పు కుర్రాడిది కాదు, తండ్రిది.  అందుకే మనవారు తండ్రిని చూసి కొడుక్కి పిల్లనియ్యమన్నారు.   కుటుంబంలో మూడు తరాలవారు, తాత, తండ్రి, మనవడు కలిసి మందుకొట్టే సినిమాలు మనకు శిరోధార్యాలు, ఆ సినిమా ఎగబడి మరీ చూస్తున్నాం కదా? తప్పెవరిది?.  తోట కూర దొంగతనంగా తెచ్చిన రోజు మందలిస్తే, కొడుకు దొంగవుతాడా? తండ్రి దొంగయితే కొడుకు గజదొంగ అవుతున్నాడు కదా?

కూతురు చెడుగైన మాత తప్పు అన్నారు, తల్లికి ఒంటిమీద గుడ్డ నిలవదు, పైట బరువైపోతుంది. ఆవిడో పక్క, పైట మరో పక్క ఉండగా చిన్నప్పటినుంచి చూసిన కూతురు పైట వేస్తుందా? వక్షస్థలం కప్పుతుందా? ఎవరెవరితోనో తీయించుకున్న ఫోటోలు ఫేస్ బుక్కులో పెట్టుకోదా? తల్లి మగవారితో స్వేఛ్ఛ పేరిట, హక్కుల పేరిట తిరిగితే, కూతురు ”మనసు ముఖ్యం కాని శరీరానికి పాపమంటదని” మెట్ట వేదాంతం చెప్పదా? మరోలా తయారవుతుందా? తల్లికి లేని నీతి కూతురుకి వస్తుందా? అందుకే మనవారన్నారు, ”ఆవు చేలో మేస్తే దూడ గట్టున మేయదని”.అందుకే పెద్దలన్నారు, తల్లిని చూసి కూతుర్ని చేసుకోమని.

”రౌతు మెత్తనైతే గుఱ్ఱం మూడు కాళ్ళమీద పరుగెడుతుందని” నానుడి, గుఱ్ఱాన్ని సరయైన పద్ధతులలో ఉంచకపోతే దానిష్టం వచ్చినట్టు ప్రవర్తిస్తుంది తప్పించి రౌతుకు అనుకూలంగా ఉండదు.  ఏనుగును చూడండి, ఎంత పెద్దదైనా అంకుశం చూస్తే భయపడుతుంది.   ఏనుగును నిలబెట్టి మావటి అంకుశం ముందుకాళ్ళ మధ్య పెడతాడు, అక్కడే కాళ్ళదగ్గర కూచుంటాడు, కాని ఏనుగు అంకుశం తీసేయదు, కాళ్ళు కదపదు, ఎందుకని? అలా తర్ఫీదిచ్చాడు కనక. లేకపోతే ఏనుగును, పీనుగులాటి మావటి ఆపగలడా?

ఇలా ప్రపంచంలో తప్పులన్నీ తమ దగ్గరే ఉంచుకుని ఎవరెవరో తప్పులు చేసేరు, చేస్తున్నారని జనులు వాపోతున్నారు, చిత్రంగా లేదా స్వామీ అన్నారు శతక కర్త.

మొన్న సంతలో ఆడపిల్లని మందలించలేదేమని అడిగినపుడు ఇల్లాలు , తప్పు ఆ పిల్ల తల్లిదంది, అప్పుడు ఈ పద్యం గుర్తొచ్చింది, బహుశః చిన్నప్పుడు ఆమె ఈ పద్యం చదువుకుని ఉండచ్చు.

 

 

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-ఉరుకుల పరుగుల జీవితం

ఉరుకుల పరుగుల జీవితం

1

When things in your life seemalmost too much to handle,
When 24 Hours in a day is not enough,
Remember the mayonnaise jar and 2 cups of coffee.

A professor stood before his philosophy class 
and had some items in front of him.
When the class began, wordlessly,
He picked up a very large and empty mayonnaise jar
And proceeded to fill it with golf balls.

He then asked the students, if the jar was full.
They agreed that it was.

The professor then picked up a box of pebbles and poured
them into the jar. He shook the jar lightly.
The pebbles rolled into the open Areas between the golf balls.

He then asked the students again if the jar was full. They agreed it was.

The professor next picked up a box of sand and poured it into the jar.
Of course, the sand filled up everything else.
He asked once more if the jar was full. The students responded with a unanimous ‘yes.’

The professor then produced two cups of coffee from under the table and poured the entire contents into the jar, effectively
filling the empty space between the sand. The students laughed.

‘Now,’ said the professor,   as the laughter subsided,
‘I want you to recognize that this jar represents your life.
The golf balls are the important things – Family,
Children, Health, Friends, and Favorite passions –
Things that if everything else was lost and only they remained,

Your life would still be full.

The pebbles are the other things that matter like your job, house, and car.

The sand is everything else –The small stuff.

‘If you put the sand into the jar first,’  He continued,
there is no room for  the pebbles or the golf balls.
The same goes for life.

If you spend all your time and energy on the small stuff,You will never have room for the things that are important to you.
 
So…

Pay attention to the things that are critical to your happiness.


Play With your children.

 

Take time to get medical checkups.


Take your partner out to dinner


There will always be time to clean the house and fix the disposal.

‘Take care of the golf balls first –
The things that really matter.

Set your priorities. The rest is just sand.’
One of the students raised her hand and inquired what the coffee represented.

The professor smiled.
‘I’m glad you asked’.

It just goes to show you that no matter how full your life may seem,


there’s always room for a couple of cups of coffee with a friend.’

Please share this with other “Golf Balls”

 

 

 

I just did……

 

Courtesy. KRRao

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-ముద్దు

ముద్దు

ము ము ము ముద్దంటే చేదా? నీకా ఉద్దేశం లేదా? అన్నారో సినీకవి. ముద్దంటే, ప్రేమకి దరఖాస్థన్నారు మా జంధ్యాల. మా జంధ్యాలన్నారేమంటారా? ఆయన మా ఊరి అల్లుడండి! ఆయ్!! ఆత్తారింటికొస్తే ఎంత ముద్దుగా ఉండేది. ఏంటో దేవుని దగ్గర కూడా నవ్వేవాళ్ళు, నవ్వించేవాళ్ళు లేనట్టుంది, అందుకే తొందరగా తీసుకెళిపోయాడు.

ముద్దుకి మన దేశం లో హద్దులున్నాయి కాని విదేశాలలో అందునా పశ్చిమంలో ఆ శషభిషలేం లేవుటండి. అక్కడ ఆడయినా మగయినా సరే తెలిసినవారు కనపడితే కౌగలించుకుని ముద్దు పెడతారుటండి. దీన్నివారు హగ్గింగ్ అని అంటారట. మన దేశం నుంచి అక్కడికి వెళ్ళిన స్త్రీలు కొంత ఇబ్బందులు పడతారుటండి, ఇదీ కర్ణాకర్ణీగా విన్నదేలెండి. అక్కడలా హగ్ చెయ్యకపోతే తప్పుటండి, ఏం చేస్తాం లెండి మన దేశం లో మాత్రం అది లేకపోయిందే అని చాలా మంది బాధ పడుతున్నారుటండి. ఆ కొరతా తీర్చేస్తున్నారటండి వెండి తెర మీద, బుల్లి తెరమీదా. తెరలదాకా ఎందుకులెండి, ఎక్కడపడితే అక్కడే యువతీ యువకులు ఈ కార్యక్రమంలో ఉన్నారుటండి పార్కుల్లో, వీటికోసం కొన్ని స్పాట్లూ ఉన్నాయిటండి. నాలుగుగోడల మధ్య ముచ్చటగా సాగే ముద్దు వీధిన పడిందండి. ఆయ్!! ”ముద్దు మురిపానికేడిస్తే వీపు గుద్దులకేడ్చిందని” నానుడి, ”ముద్దొచ్చినపుడే చంకెక్కాలనీ” అన్నారండి. నిజమే నండి, ముద్దొచ్చినపుడే మురిపెం చేస్తారు, అప్పుడు ముద్దుగా మాటాడితేనే ఎవరేనా మాటాడతారు, గుర్తుపెట్టుకుంటారు, లేకపోతే వదిలేస్తారు, పట్టుకు కూచుంటారేంటండి. ఎవరికి ఎవరు ఈ  లోకంలోఎవరికి ఎవరు అన్నారటండి ఓ సినీ కవి.  ఎంత హడావుడిలో ఉన్నా ఒక సారి కాకపోతే ఒక సారేనా మాటాడకపోతే ముద్దుగా ఉంటుందేంటండి.  కాకపోయినా మా ముసలాళ్ళం అడిగేదేంటండి, క్షేమ సమాచారం, అది కూడా ఎవరిదండి, మీదే, దానికీ ఇంత బాధపడిపోవాలేంటండి, అసలిది కోపమా, అశ్రద్ధా, ఆ వీళ్ళతో మాటాడిదేంటి, ఏందుకుమాటాడాలనే ఆలోచనా?  పోనీ లెండి మాటాడకపోతే కచ్చి ,కచ్చి………కచ్చి, హాయిగా నవ్వుకున్నారా! మాకూ ఒక నవ్వు పడేయచ్చు కదండీ!! అసలిది ముద్దుగా ఉందా? చెప్పండి.

ముద్దు పెట్టడం ఒక కళటండి. ఎవరికి పెడుతున్నామో తెలుసుకుని పెడితే బాగుంటుంది, చిన్నపిల్లలికి చేతులలో ఎత్తుకోతగినవారికి ముద్దు పెట్టాలంటే, చిన్నగా బుగ్గ మీద చిటికేసి ఆ వేళ్ళు మన పెదవులదగ్గర ఆన్చుకుంటే మేలు, పిల్లల మీద నోటితో ముద్దు మంచిది కాదుటండి. ఇక కొంచం పెద్దపిల్లలు కనకైతే అందునా ఆడపిల్లలయితే, వారిని దూరం నుంచే ముద్దు చూపితే చాలుటండి, ముద్దు పేరుతో పిల్లలని నలిపేసే జనాభా కూడా ఉన్నారటండి, ఇది చాలా దారుణం. ఇక వయసులోని స్త్రీలని గౌరవించడం, ముద్దు చేయడం, ముద్దొచ్చినపుడు పురుష సంబోధన చేయడం అనగా చాలా బాగుందిరా అమ్మా! చాలా అందంగా ఉన్నావురా తల్లీ లాటి మాటలతో సరిపెడితే నే ముద్దుటండి. ఇక పెద్ద వారిని ఒక సారి చేతితో ముట్టుకుని తాకితే, చేయి సవరిస్తే ప్రేమను వ్యక్తీకరించవచ్చుటండి. ముద్దు అన్నది ఒక యువతీ యువకులకే కాదు, అన్ని వయసులవారికి అవసరమేనటండి! ముద్దు అనేది ప్రేమను తెలిపే సాధనం. పెదవులతో పెదవులను ముద్దివ్వడమనేది కామంటండి. కామానికి ప్రేమకి తేడా తెలియటం లేదటండి.ముద్దు మొహం మీద కనపడకూడదన్నారటండి. నాకో స్నేహితుడు, చిన్నవాడు, పెద్ద తాగుబోతు, సిగరట్లే లెండి. పాపం ఇతని భార్య మొహం మీద మచ్చలుండేవి. తరవాత తెలిసింది, మావాడి నోటినుంచి ఆమె బుగ్గలపై చేరిన ఫంగస్ అలా మచ్చలలా ఏర్పడిందని. ఇది ముద్దు మొహం మీద కనపడటం కాదేంటండి. మీకంతగా అనుమానమైతే మిత్రులు డాక్టర్ ముద్దు వేంకట రమణారావు గారినడిగేద్దామండి.

ముద్దు ముచ్చట అన్నారటండి, ముచ్చటంటే గుర్తొచ్చిందండి. అన్నట్టు నాకో మిత్రుడు ఆపరేటర్ గా పని చేసిన రోజుల్లో వాడు, ముద్దు వేంకట శ్రీనివాసరావు. వీడు వైజాగ్ నుంచి నాదగ్గర కొచ్చాడు. ఆరుగురు తమ్ములు, చెల్లెళ్ళు, తల్లి, సంసారం. ఇంటికి పెద్దవాడు, తండ్రిలేడు. వీణ్ణి నేను ముద్దూ అని పిలిచేవాడిని, పలికేవాడు కాదు, అప్పుడు మొద్దూ అని పిలిచేవాడిని, అప్పుడూ అలిగేవాడు కాదు. ఏంరా పలకవు, కోపగించుకోవంటే, నువ్వు అలా పిలిస్తేనే చాలురా, నువ్వు ప్రేమతో ఎలా పిలిచినా బాగుంటుందిరా అనేవాడు. ఎప్పుడూ వదలి ఉండేవాడు కాదు, నీడలా ఉండేవాడంటే. వీడు ఒక రోజు అంబాజీపేట కి ట్రాన్స్ఫర్ మీద పోతానన్నాడు. వద్దురా అన్నా! ఇంత సంసారంభరించలేను, స్వంత ఊరు, వెళిపోతానంటే, నేను వాడికి చేయగల సాయం లేక వదిలేశాను. వాడు అక్కడికి వేళ్ళేకా కబురే లేకపోయింది. నేను ఉన్న ఊరునుంచి అంబాజీ పేట మాటాడ్లాలంటే రాజమంద్రి, అక్కడనుంచి పాలకొల్లు, అక్కడినుంచి అంబాజీ పేట లైన్ దొరకాలి, వాడుండాలి. పాలకొల్లు నుంచి అంబాజీపేటకి ఉన్నది ఒకటే లైన్. అది కూడా పాలకొల్లు నుంచి మార్టేరు, ఆచంట,లంకల కోడేరు దగ్గర గోదావరికి అడ్డపడి మాస్ట్ ల మీద లైన్ గన్నవరం దగ్గర ఒడ్డెక్కి అంబాజీ పేట చేరేది. కోనసీమ అంతకీ ఇదే దిక్కు, ఆ రోజులలో. ఆ తరవాత కాలంలో పాలకొల్లు నుంచి అమలాపురం కి ఒక వైర్ లెస్ సిస్టం ఉండేది. ఇది విగ్రహ పుష్టి నైవేద్య నష్టి లా పని చేసిన కాలం తక్కువ. అది పని చేస్తే వైర్లెస్ ఆపరేటర్ ఉండేవాడుకాదు. అదేమి ఋణానుబంధమో కాని దీని అంత్య క్రియలు పాలకొల్లులో నేనే చేశాను. దీనికి గాను నేను వెళ్ళేటప్పటికి ఒక వైర్ లెస్ ఆపరేటర్ ఉండేవాడు, నల్లగా పోతపోసిన విగ్రహంలా, బారు మీసాలతో, పెద్దపెద్ద కళ్ళతో ఉండేవాడు. ఖాళీగా కూచునేవాడు. ఇతనికి ఏదో పని కల్పించాలని అతని చేత జె.యి పరిక్షకి దగ్గర కూచోబెట్టుకుని చదివించి జె.యిని అయేందుకు ప్రోత్సహించి బయటికి ప్రమోషన్ మీద పంపేసేను. పని అలవాటు లేక మొదట్లో తిట్టుకున్నాడు, తిట్టేడు, కాని తరవాత మెచ్చుకున్నాడు. అలా దగ్గరగా పది మందిని జె.యి లు చేయడం అదో ముద్దు. అక్కడుండగా ఒక జోక్ చెప్పుకునేవారు ఒరేయ్ శర్మగారితో తిట్లు తినరా ప్రమోషన్ వచ్చి తీరుతుందని, అదో ముద్దు.

మా ముద్దుగాడు చెప్పపెట్టక వాలంటరీ తీసేసుకున్నాడు, ఆ తరవాత అంతే తొందరగా పైకీ వెళిపోయాడు. ఏంటో ఈ వేళ టపా ఎక్కడో మొదలెట్టి ఎక్కడికో చేరిపోయింది, నా ప్రమేయం లేకుండానే,ముద్దయినవారు గుర్తొస్తే ఇలాగే అయిపోతుందిటండి ఆయ్!ఉంటానండి.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-జాబు/జవాబు రాయండి.

జాబు/జవాబు రాయండి.                                                          కృష్ణాష్టమి శుభాకాంక్షలు.

మొన్న బుధవారం కంప్యూటర్ దగ్గర కూచున్నా. ఇల్లాలు టపా పట్టుకొచ్చింది, నెమ్మదిగా అడుగులేయడం అలవాటు చేసుకుంటూ. ఈ మధ్య దశాబ్దంగా ఉత్తరం అంటే డివిడెండ్ వారంటో, ఆన్యుయల్ మీటింగ్ నోటీసో, ఇన్సూరెన్స్ వారి ఉత్తరమో ఇలా ఉంటున్నాయి తప్ప, యోగక్షేమాలతో ఉత్తరమే కనపడటంలేదు, సెల్ ఫోన్, ఈ మెయిల్ వగైరాల మూలంగా…. పక్కన పడేసేవాడినే డివిడెండ్ వారంట్లు ఉన్నాయేమోనని చూస్తుంటే ఒక ఇన్లాండ్ లెటర్ కనపడింది. అడ్రస్ పూర్తిగా ముత్యాల కోవలా రాసివుంది. ఈ చేతిరాత ఎవరిదో పరిచితమేనే కాని ఎవరో పోల్చుకోలేకపోయాను. ఉత్తరం తిప్పి చూస్తే ఎవరి దగ్గరనుంచో ఊహించండి అని ఉంది. దీనితో మరి కాస్త ఇబ్బంది పడ్డాను. ఇంత చక్కటి చేతిరాత నా మిత్రుడొకరు చలపతికి ఉంది. అతనే ఇటువంటి పనులు చేస్తుంటాడనిపించింది. ఇదివరలో ఒక సారి నా అడ్రస్ తీసుకుని ప్రత్యేకంగా ఉత్తరం రాశాడు,అంతకు ముందు మాటాడుకున్నవే. కంపెనీల నుంచి వచ్చే ఇన్లాండ్ లెటర్లయితే రెండు పక్కల మడిచి చింపితే మూడవ పక్క నెమ్మదిగా చింపుకోవాలి, లేకపోతే ఉత్తరం చిరిగిపోతుంది. ఈ ఇన్లాండ్ లెటర్ కి మూడు పక్కలా బాగా అంటించి ఉంది, నెమ్మదిగా ఉత్తరం చిరగకుండా మొత్తానికి తెరిచాను. నిజంగానే ఆశ్చర్యమేసింది, ఆనందం ముప్పిరిగొంది. బాబాయ్య పిన్నిలకి నమస్కారమంటూ అబ్బాయి ముంబై నుంచి యోగక్షేమాలు విచారిస్తూ రాసిన ఉత్తరం, పిన్ని ఆరోగ్యం ఎలా ఉంది, నువ్వెలా ఉన్నావు, వగైరా వగైరా, అంతకు ముందు మాటాడుకున్నవే. అందులో కొన్ని మాటలు నన్ను కుదిపేశాయి. ఉత్తరాలు రాసుకోడం మరిచిపోతామేమో బాబాయ్! ఈ ఉత్తరం మిమ్మల్ని అందరిని ఆశ్చర్యం, ఆనందం లో ముంచుతుందని తెలిసి రాశాను అంటూ, ఉత్తరమొస్తే భయపడుతున్నామన్నాడు. ఇదేమబ్బా అని ఆలోచిస్తే విషయం బోధ పడింది. నిజమే ఈ మధ్య ఉత్తరం అంటే చావు కబురే అయి ఉంటోంది, అది కూడా ఫలానా వారు, ఫలానా ఊళ్ళో ఇన్ని గంటలకి ఫలానా రోజు కాలం చేసేరు, దశదిన కర్మ ఫలానా ఊళ్ళో ఈ డోర్ నెంబరులో జరుపబడుతోంది కనక తెలియచేయడమైనది,ఇట్లు కుటుంబ సభ్యులు, ఇదే సారంశం ఉంటోంది. ఈ ఉత్తరాలికి కూడా నాటిరోజుల్లో ఒక పద్ధతి ఉండేది. కార్డ్ రాసేవారు, ఆ కార్డ్ కి నాలుగు మూలలా దీపం మసి రాసేవారు, కాలం గడవడంతో దీపం మసి స్థానం సిరా ఆక్రమించింది, ఉత్తరం రాగానే తెలిసిపోయేది చావు కబురని. ఇప్పుడు ఆ ఉత్తరాలికి కూడా ఇటువంటివేమీ ఉండటం లేదు. ఇవి కూడా ప్రింట్ చేసి ఉంటున్నాయి, అడ్రస్ రాస్తున్నారంతే. ఆ ఉత్తరాన్ని ఇంట్లో వారంతా చూసిన తరవాత చింపేసేవారు, మరీ దగ్గరవారయితే ఉత్తరం సగంచింపి దాచేవారు.

ఈ ఉత్తరాన్ని పట్టుకుని ఇల్లాలి దగ్గరకెళ్ళి ‘అబ్బాయి ఉత్తరం రాసే’డన్నా! ‘తెలుసు’ అంది ఆశ్చర్యపోయాను, నీకెలా తెలుసన్నా. కోడలు చెప్పింది. టపా పుచ్చుకుని చూశాను. ఇన్లాండు లెటర్ కనపడింది, ఎవరబ్బా అని చూస్తే ఫ్రం దగ్గర గెస్ అని ఉంది, ఎవరా అని పరకాయించి పోస్టల్ ముద్ర చూశాను, ముంబై అని ఉంది, ఇంకేమీ మా బావగారే రాశారని అత్తయ్యకి చెప్పేను అని గుట్టు విప్పేసింది. ఏమబ్బా ఇది కూడా మరిచిపోయానే,తోచలేదే అనుకుని ఇల్లాలికి ఉత్తరమిస్తే చదువుకుంది, కాసేపు ఉత్తరం ఆవిడ దగ్గర వదిలేశాను, ఆవిడ మళ్ళీ మళ్ళీ చదువుకుని ఉత్తరం తెచ్చి నాకిచ్చింది.

ఆ ఉత్తరం పుచ్చుకుని ఉయ్యాలలో కూచున్నా, ఎన్ని సార్లు చదివేనో గుర్తులేదు,గుండెలమీద పెట్టుకున్నా, ఉద్విగ్నత చెందా, కళ్ళ వెంట నీళ్ళు కారుతున్నా పట్టించుకోలేకపోయా, అబ్బాయిని గాఢంగా కౌగలించుకున్నంత అనందం కలిగింది. వాడూ నాలాగే ఉద్విగ్నతకి లోనయ్యేవాడే, మమ్మల్ని ఇటువంటి క్షణాలలో చూసిన అన్నయ్య ‘ఇద్దరూ సెంటిమెటల్ ఫూల్స్, ఒకటే నక్షత్రం కదూ’ అనేవాడు. ఏడీ అన్నయ్య? సంవత్సరం దాటిపోయింది అప్పుడే, నిన్నటిలా ఉంది. ‘మరీ అంత ఎమోషన్స్ దాచుకోలేరారురా’ అనేవాడు, ఏమో మాకిలాగే బాగుంది, ఉన్నదేదో ఎదుటివారికి చెప్పడమే, ఇది మా బలహీనతేమో, అందరిని ప్రేమించే బలహీన మైన మనసు ఎందుకిచ్చాడో దేవుడు అంటే, ఈ స్పందన ఇద్దరిలోనూ ఒకలాగే ఉంటుంది, విడివిడిగా అయినా సరే, అదేం చిత్రమో అనేవాడు. గతకాలము మేలు వచ్చుకాలము కంటెన్ అంటే ఇదేనేమో. ఇలా ఉద్విగ్నతతో కళ్ళనీళ్ళు కారుతూ ఉయ్యాలలో కూచోడం చూసిన ఇల్లాలు నెమ్మదిగా వచ్చి ఎందుకంత ఉద్విగ్నత? బోజనానికి సమయమయింది లేవండి, వాడికి జాబు జవాబు రాస్తే సరి, ‘జవాబు రాయండి’ అని కరణేషు మంత్రిగా సలహా ఇచ్చింది. ఎంత గొప్ప సలహా అనుకుని లేచి ప్రేమకి దరఖాస్థు ఇవ్వబోతే ఎర్రగా చూసి వెళిపోయింది. ఏంటో అర్థం చేసుకోరూ …!..
జవాబు రాయాలి.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-పృష్ట తాడయ …….

పృష్ట తాడయ………

పృష్ట తాడయ దంత భంగః, అంటే “తుంటి కొడితే పళ్ళు రాలినట్టని” భావం. తుంటి మీద కొడితే పళ్ళు రాలతాయా! ఇది అసంబద్ధం, సమయానికి, సందర్భానికి, బద్ధం కాని దానిని చెప్పడాన్నే తాళాధిరోహణ న్యాయమన్నారు కదా! కాని నిజంగానే తుంటి మీద కొడితే పళ్ళే రాలతాయి, ఇది మరీ విడ్డూరమంటారా? అయితే చదవండి.

ఈ మధ్య సంతకెళ్ళి చాలా రోజులయింది, నాలుగు నెలలు. కూరగాయల మార్కెట్ ని సంత అంటాం. సంత అంటే మరో అర్థమూ ఉంది, చదివిన దానిని మననం చేసుకోవడం, దీనిని వేదానికి మాత్రమే చెబుతారు. కొద్దిగా చినుకులు పడుతున్నాయి, చాలా కాలం తరవాత వాతవరణం చాలా అహ్లాదకరంగా ఉంది, ఇల్లాలు కాస్త అడుగులేస్తోంది,నాలుగు నెలల తరవాత, ఈ శుభ సందర్భం పురస్కరించుకుని సంతకి బయలుదేరేం, ఇద్దరమూ. ఎందుకోగాని ఈ రోజు జన సమ్మర్దం ఎక్కువగానే ఉంది. మేము సాధారణంగా కూరలు కొనే కొట్టు ఈ రోజు మరింత సమ్మర్దంగా ఉంది, మాకు కావలసినవేమో చూద్దా మనుకుంటున్నాము.

ఒక్క సారిగా మా ముందున్న ఒకమ్మాయి పక్కనే ఉన్న ఒక అబ్బాయి జుట్టు పట్టుకుని, పళ్ళు రాలేలా, వాయించేస్తోంది, రెండు దవడలూ వాచేలా. కుర్రడు బిక్క చచ్చిపోయి దెబ్బలు తింటున్నాడు. ఏమయిందన్నారు, విడతీశారు, అప్పుడు చెప్పిందా అమ్మాయి పృష్టతాడనం సంగతి, ఈ మాట విన్న కొంతమంది మరి రెండు తగిలించారు, ఈలోగా ఒక గల్లీ పెద్ద దిగిపోయి “అసలు నిన్ను అబ్బాయి ముట్టుకున్నట్టు సాక్ష్యమేదని” లా పాయింట్ లాగాడు. కొంతమందటు కొంతమందిటు చేరిపోయారు, గల్లీ గారు పంచాయతి తీరుస్తున్నాడు, అమ్మాయికి సమాధానం చెప్పేందుకు సావకాశం లేదు, సిగ్గు మూలంగా.  అంతలో ఒక ముసలమ్మ చెప్పింది, “నేను చూశాను, ఈ కుర్ర వెధవ ఏంచేశాడో! అసలీ అమ్మాయి చేసిన పని నేను చెయ్యాలనుకున్నా!! ఈ లోగా అమ్మాయే పూనికుంది కనక, ఊరుకున్నా!!! ఏరా చెప్పమన్నావా నువ్వు చేసినది, ఆ పిల్ల సిగ్గుపడి చెప్పలేకపోతోంది, నేను కనక, నువ్వు చేసినది చెబితే ఇక్కడున్నవాళ్ళంతా నిన్నేం చేస్తా”రంది, “చంపేస్తార”న్నాడు, “నీ తల్లికి, చెల్లికి, భార్యకి మరొకడు, నువ్వు చేసినట్టు చేస్తే, బుద్ధి తెచ్చుకో” అని, “ఈ పిల్లని పట్టుకుని…..ఇంక చెప్పలేను, ఆ పిల్ల పూర్తిగా చెప్పలేకపోయింది,సిగ్గుతో, వీణ్ణి పళ్ళూడేలా అమ్మాయి కొట్టింది, అమ్మాయి తప్పులేదు….తప్పు వీడిది కాదు వీణ్ణి ఇలా తయారు చేసిన తల్లి తండ్రులది, ఇక చాలు దయచేయండని” పంచాయితీ ముగించింది. ఒక్కడంటే ఒక్కడు నోరెత్తితే ఒట్టు, ఎవరి మటుకు వారు జారుకున్నారు.ఈ పద్యం గుర్తొచ్చింది.

స్త్రీలు గల్గుచోట చెర్లాటములు గల్గు
స్త్రీలు లేని చోట చిన్నబోవు
స్త్రీలచేత నరులు చిక్కుకున్నారయా
విశ్వదాభిరామ వినుర వేమ.

తిరిగొస్తుండగా, “వామ్మో! అంతకోపమా?” అన్నా! ఇల్లాలితో, “అసలిటువంటి వెధవలని కొట్టాలా ?కొయ్యాలా? ఈ ఆడముండలకీ బుద్ధిలేదు, చున్నీ ఎందుకేసుకుంది కుర్రముండ? అంత ప్రదర్శన అవసరమా?”  అంటే “దానికెందుకు చెప్పలేదు? బుద్ధి” అన్నా! “ఇది సమయంకాదు , కాకపోయినా తప్పు కుర్రదానిది కాదు, దాని తల్లిది”.అని ముగించింది.  అమ్మో! మనం మాటాడటానికిది సమయం కాదని నోరు మూసుకున్నా.ఈ పద్యం గుర్తొచ్చింది.

అనువుగాని చోట అధికులమనరాదు
కొంచమైన నదియు గొదువగాదు
కొండ అద్దమందు కొంచమై యుండదా
విశ్వదాభిరామ వినుర వేమ

అదండి సంగతి, పృతాడయః దంత భంగః అంటే అబద్ధం కాదు, తుంటి మీదకొడితే పళ్ళే రాలతాయి, నిజంగా రాల కొట్టాలి కూడా. ఇలా జనసమ్మర్ద ప్రదేశాలలో ఆడవారిని ఇబ్బంది, పెట్టి వేయకూడని చోట్ల చేతులేసి, పొందే ఆనందమేంటో కాని, వారి తల్లులు, చెల్లెలి, భార్యలకిలా జరిగితే సహించగలరా?పెద్దలు మీరే చెప్పాలి.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-అందరూ వామదేవులు కాలేరు కాని………

అందరూ వామదేవులు కాలేరు కాని………                                                       సుశోభన-౩

భారతం చాలా సార్లు చదివినా ఈ కథ చదవలేదు, ఆ( మార్కండేయుడు చెప్పే విషయం, ఏమంత ఉంటుంది అనిపించి. మొన్ననెందుకో భారతం తిరగేస్తూ ఈ కథ చదవడం మొదలెట్టి చదివేసేను, అప్పుడు నాకు నా అనుభవం గుర్తొచ్చింది. నిన్నటి కథని విశ్లేషణ చేయడం కంటే నా అనుభవమొకటి రాస్తే బాగుంటుందనిపించి,ఇలా మొదలెట్టేను. పేదవారి దగ్గరున్న మంచి వస్తువేదయినా కలిగినవారు స్వంతం చేసుకోవాలని తాపత్రయపడటం కొత్తకాదనిపించింది. అవధరించండి.

రిటయిరయి ఇంటికి తిరిగొచ్చిన కొత్తలో, ఒక రోజు, ఒక కలిగిన పెద్ద మనిషి, తెలిసినవాడు మరొకరితో కలిసివచ్చి, తన మోటార్ సైకిల్ పక్క వూరిలో టయిర్ చెడిపోవడం మూలంగా నిలిచిపోయిందనీ, నా స్పేర్ టయిర్ కనక ఇస్తే బండి తెచ్చుకుంటానని, టయిర్ కావాలని అడిగాడు. నా బండి నున్న టయిర్ విప్పి ఇస్తూ ‘టయిర్ కొత్తది, మీ పని అయిపోయిన వెంటనే తెచ్చెయ్యండి’ అని ఇచ్చాను. ‘నా దగ్గర రెంచ్ కూడా లేదు, ఈ రెంచ్ కూడా తీసుకెళతానని’ పట్టుకెళ్ళేడు. నేనతనిని మరొక సారి హెచ్చరించాను, మీ పని అయిన వెంటనే టయిర్ ఇచ్చెయ్యమని. అతను సరే అని టయిర్ తీసుకుని, రెంచ్ పట్టుకు వెళ్ళాడు. వారమయింది, నెలయింది, టయిర్ తిరిగివ్వలేదు. మా అబ్బాయిని పిలిచి ఫలానా ఆయన మన టయిర్ రెంచ్ పట్టుకెళ్ళి   , తిరిగి ఇవ్వలేదు,నెల దాటింది, అడిగి తీసుకురా అని చెప్పేను. అబ్బాయి మూడు సార్లు తిరిగినా అతను కనపడలేదని చెప్పేడు, నాలుగో సారి దొరికితే టయిర్ అడిగితే “ఏం పంతులూ! మీ నాన్న టయిర్ కోసం అంత కంగారు పడిపోతున్నాడా, చూస్తాలే, వెళ్ళు” అన్నాడని వచ్చి చెప్పేడు. నాకు కోపం వచ్చింది, రెండు సార్లు అతనికోసం తిరిగితే దొరకలేదు, మూడవ సారి దొరికితే “టయిర్ పట్టుకెళ్ళేరు, తిరిగివ్వలేదు, ఇవ్వండి, పట్టుకెళతా”నన్నా. అతను కుర్చీ లో కూచుని ఉన్నాడు, నన్ను కనీసం కూచో మని కూడా అనలేదు, తను కుర్చీలోంచి లేవలేదు, సిగరెట్టు విలాసంగా తాగుతూ, “అయితే టయిర్ కావాలనమాట, చూస్తాలే, వెళ్ళు” అన్నాడు. “ఇదేంటయ్యా! నా టయిర్ తెచ్చుకుని, చూస్తాలే వెళ్ళు అంటావు, చూడమని చేతికిస్తే శుక్రవారమని ఇంట్లో పెట్టుకున్నట్లు, ఇది బాగో లేదు, నా టయిర్ ఇచ్చెయ్యి” అని వత్తిడి చేశాను. అతను పక్క నున్న వాడితో “ఈ పంతులు రెచ్చిపోతున్నాడు, ఒరే చూసి పంపెయ్యండిరా” అని చెప్పి తన మనుషులకి చెప్పిలోపలికెళ్ళిపోయాడు. అక్కడున్నవారు కొంచం సభ్యత తెలిసినవారే “పంతులుగారు, ఇంక టయిర్ మీద ఆశ వదులుకోండి, అసలు మీరు టయిర్ ఇవ్వడమే తప్పు” అంటూ అంతే తొందరగా మాట మారుస్తూ “మీరు టయిర్ ఇచ్చరని నమ్మకమేంటీ? చూస్తాం లెండి, బాస్ చెప్పేరు కదా! ఇక వెళ్ళండి” అన్నారు. తీరా చూస్తే అతను లోపలనుంచి వస్తూ కనపడ్డాడు. “ఏరా పంపెయ్యమని చెప్పేను కదా, ఈ పంతుల్ని, సన్మానం చేసి పంపండి” అన్నాడు. నాకు ఉక్రోషమూ, ఏడుపూ కూడా వచ్చెయి, ఏమీ చేయలేని తనానికి బాధా కలిగిఉంది. నా నోటి వెంట అప్రయత్నంగా ఈ మాటలొచ్చాయి. “నువ్వు కలిగినవాడివి, బలవంతుడివి, మాలాటి పేదవారి సొమ్ము పడేసుకోడానికి ప్రయత్నం చేస్తే మట్టికొట్టుకుపోతావు, నా టయిర్ ఖరీదు నాలుగొందలే,ఊరి వాళ్ళకొడుకుల్ని రాజు కొడితే రాజు కొడుకుని దేవుడు కొడతాడంటారు, జాగ్రత! ఇంతకి ఇంతా అనుభవిస్తావు” అన్నాను. “ఒరే! శాపాలెడతన్నాడురా! పిల్లి మాంత్రాలకి ఉట్లుతెగవు లెగవయ్యా, ఎల్లు, ఎల్లు,” అని వెళిపోయాడు. నేను చేయగలది లేక ఈ విషయం మరికొంతమందికి చెప్పుకుని బాధ పెంచుకోవడం ఇష్టం లేక ఊరుకున్నాను.

కాలం గడిచింది, ఒక రోజు విషయం మరొకరి ద్వారా విని ఉన్న మా సత్తిబాబొచ్చి, “పంతులుగారూ, మీ శాపం తగిలిందండోయ్” అన్నాడు. ”నేను శాపం ఇవ్వడమేంటీ, అది తగలడమేంటీ” అన్నా. దానికతను, మీ టయిర్ పట్టుకెళ్ళి, టయిర్ ఇవ్వక మిమ్మల్ని అవమానం చేసినతన్ని ఏమన్నారు మట్టికొట్టుకుపోతావన్నారు కదా! అదే జరిగింది. మీతో మాటనిపించుకున్న కొద్ది కాలానికి కొత్త కారు కొన్నాడు. ఆ కారు ఎక్కడో పెట్టేడట, ఒక రోజు రాత్రి. ఆ రాత్రి దొంగలెవరో కారు నాలుగు టయిర్లూ, ఇంజనులో కొన్ని ముఖ్యమైనవీ ఎత్తుకుపోయారట. పోలీస్ కంప్లయింట్ ఇచ్చాడు. అవి దొరకలేదు. మరొ కంత కాలానికి ఇన్కం టాక్స్ వారు సోదా చేసేరు, ఏదో చాలానే దొరికిందిట. టాక్స్ వగైరాలు కట్టాలట, కట్టకపోతే ఇంతే సంగతులు, కట్టగలిగేలాలేడు, ఎవరూ ఆదుకునేలాగానూ లేదు అన్నాడు. వాడి కర్మకి నేను కర్తను కాను, వాడి లోభమే వాడిని వంచించిందన్నా, ఊరుకున్నా.

ఏమయిందో తెలియదు కాని ఒక రోజు సాయంత్రం అతను నా టయిర్ పట్టుకుని వచ్చాడు, అది పూర్తిగా బోడి గుండులాగా అరిగిపోయి ఉంది, అప్పటికే నేను నా బండిని మరో మిత్రునికి ఇచ్చేసేను. అతను బండిలేక ఇబ్బంది పడుతున్నాడు, పిల్లు కలవాడని పిలిచి ‘సి’ బుక్ తో సహా ఇచ్చేసేను. టయిర్ తెచ్చినతను, “మీ శాపమే తగిలిందండి మీటయిర్ తీసుకోండి” అన్నాడు. అతనిని కూచోబెట్టి “ఇప్పుడు నాకు బండిలేదు, టయిర్ తో కూడా అవసరమూ లేదు, అదీకాక ఆ టయిర్ పూర్తిగా అరిగిపోయి ఉంది, నాకు అక్కరలేదు, తిరిగి తీసుకుపొమ్మని” చెప్పి టయరుతో సహా సాగనంపేసేను. నిజంగానే నా మనసు తృప్తి పడింది. నేనూ పిచ్చివాడినే!