About kastephale

A retired telecom engineer.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-హామీ….

హామీ….

హామీ, ఇది తెనుగు పదం కాదుట,హిందీ నుంచి దిగుమతి అయి తెనుగులో తిష్ట వేసుకు కూచున్నది. దీనికి అర్ధం పూచీ, జామీను,బాధ్యత అన్నారు నిఘంటుకారులు….

కైకమ్మ యుద్ధంలో సాయం చేసిందిట, ఏం వరం కావాలని అడిగారు దశరథుడు, రెండు వరాలు, నాకు కావలసినపుడు అడుగుతానంటే, సరేనని హామీ ఇచ్చేశారు దశరథుడు. అదిగో ఆ హామీ పీక పట్టుకుంది, రాముడికి యువరాజ పట్టాభిషేకం చేయడానికి మొదలుపెట్టగానే. నా వరాలు రెండూ ఇప్పుడు అడుగుతున్నాను, ’ఒకటి రాముణ్ణి వనవాసం పంపడం రెండవది భరతునికి పట్టం కట్టడం’ అని అడిగింది. దశరథునికి పచ్చి వెలక్కాయ గొంతులో పడింది, తరవాత జరిగింది తెలిసినదే కదా! ఇలా హామీ ఇచ్చి చిక్కులో పడినవారు దశరథుడు, చివరికి ప్రాణాలే పోగొట్టుకున్నారు.

శిబి చక్రవర్తి, సభలో ఉండగా ఒక డేగ పావురాన్ని తరుముతూ వచ్చింది. పావురం చక్రవర్తి శరణు కోరింది, ప్రాణ రక్షణకు హామీ పొందింది. డేగ ”రాజా పావురం నా ఆహారం, దానికి మీరు రక్షణ ఇవ్వడం నా ఆహారాన్ని కాదనడం కాదా” అని నిలదీసింది. అప్పుడు శిబి ”నీకు ఆహారం నేనిస్తాను, పావురాన్ని వదిలెయ్యి, నేను ప్రాణానికి హామీ ఇచ్చాను, నీకు పావురం బరువుకు సరిపడిన మాంసం ఇస్తానని” పలికేరు. దానికి డేగ ”నేను పావురాన్ని వేటాడుకున్నా, నాకు పావురమే కావాలి కాని మీరిచ్చే మాంసం వద్దూ” అని అడ్డం తిరిగింది. ”అలాగైతే, నా శరీరం నుంచి పావురానికి తగు మాంసం ఇస్తాను, తీసుకుని పావురాన్ని వదిలేయ”మన్నారు. ”సరే” నని డేగ ఒప్పుకుంటే, శిబి తన తొడనుంచి మాంసం కోసి తక్కెడలో పావురాన్ని తూస్తుండగా,ఎంతకూ మాంసం సరిపోక, చివరికి చక్రవర్తి తక్కెడలో కూచుంటారు. అప్పుడు ఇంద్రుడు ప్రత్యక్షమై రాజా నీ గొప్పతనం విన్నాను, ఇప్పుడు ప్రత్యక్షంగా చూశానని చెబుతారు, ఇదిగో హామీ ఇస్తే వచ్చిన తంటా ఇది.

వామనుడు ”మూడడుగుల నేల దానం ఇవ్వవయ్యా! చాలు” అని అడిగాడు దానికి బలి చక్రవర్తి, ”చిన్న వాడివి, ఏం కావాలో తెలిసినట్టులేదు,జందెమో,గొడుగో,మణులో,మాన్యాలో, కన్నెలో, ఇవి అడగాలి కాని, ఇంత చిన్న దానం అడగడం బాగోలేద”న్నాడు. ”కాదు అదే కావా”లంటే సరేనని హామీ ఇచ్చేశాడు, బలి. కూడా ఉన్న గురువు ”రాజా! వద్దు, రాజా! వద్దు, దానం ఇవ్వద్దు, వచ్చినవాడు మహావిష్ణువు,” అని నెత్తీ నోరూ కొట్టుకున్నా వినలేదు, పైగా ఏమన్నాడూ!

ఆదిన్ శ్రీసతి కొప్పుపై దనువుపై సంసోత్తరీయంబుపై
బాదాబ్జంబులపై గపోలతటిపై బాలిండ్లపై నూత్న మ
ర్యాదం జెందు కరంబు గ్రిందగుట మీదై నా కరంబుంట మే ల్గాదే
రాజ్యము గీజ్యమున్ సతతమే కాయంబు నాపాయమే

లక్షీ దేవి కొప్పు మీద, శరీరం మీద,కొంగుపైన,కాళ్ళమీద,బుగ్గలమీద, పాలిండ్లమీద నర్తించిన శ్రీ హరి హస్తం పేదదిగా, నా దగ్గర దానం తీసుకోడానికి కింద ఉండటం, నా చెయ్యి పైన ఉండి దానం ఇవ్వడం కంటే గొప్ప సంగతేం ఉంటుంది, ఈ రాజ్యం, సిరి సంపద శాశ్వతమా? ఇస్తా దానం అని హామీ ఇచ్చేడు, తరవాత కథ తెలిసినదే….

ఇలా హామీ లిచ్చినవారు నాటి రోజుల్లో స్వంతానికే హామీ లిచ్చేరు, కష్టమో,సుఖమో, నష్టమో తామే అనుభవించారు. కాని నేటి రోజుల్లో హామీ అనే మాట వింటేనే గుండెల్లో రైళ్ళు పరిగెడుతున్న రోజులు. జీవితం లో జరిగిన ఒక సంఘటన…

చిన్నప్పుడు అమ్మ చెప్పిన మాట “అప్పు చేయకు, అప్పు ఇవ్వకు” దీనిని చాలా చక్కగా అమలు చేశాను కాని, జీవితంలో కొత్త, అందరూ నావాళ్ళే అనే భావం, అందరికి కష్టాలే ఉంటాయి, అందరూ సత్యవంతులే అనే నమ్మకం చాలా ధృడంగా ఉండే రోజులు, వయసు ఇరవై, ఉరవడి కదా!

ఒకరోజో మిత్రుడు కాగితాలట్టుకుని వచ్చేసి ”శర్మా! సంతకం పెట్టరా” అన్నాడు, ఎక్కడా? అన్నానే తప్పించి ఎందుకూ? అని అడిగే తెలివికాని అనుభవం కాని లేకపోయాయి. సంతకాలు పెట్టేసేను. అప్పుడు చెప్పేడు, అది ఒక చీటి పాడుకున్న తాలూకు హామీ పత్రమని, వాడు పాడుకున్న చీటి కదా, వాడే కట్టుకుంటాడు, ఆ మాత్రం సాయం చేయలేమా, డబ్బు తీసుకున్నాడు కదా అని ఊరుకున్నా. లోపల కొద్దిగా భయంగా ఉన్నా.డబ్బులు తెచ్చుకున్నాడు, అయిపోయాయి, వాయిదాలు కట్టడం మానేసినట్టున్నాడు, ఒక రోజు నాకు ఒక నోటిస్ వచ్చింది. ఫలానా చీటిలో మీరు హామీదారు, చీటి సొమ్ము చెల్లించాలి అని. ముందుగా ”నేనెందుకు కట్టాలి, పాడుకున్నవాడి దగ్గర వసూలు చేసుకోండి” అని ఆ కంపెనీ వాళ్ళకి చెబితే, వాళ్ళు, ”మేము ఎవరి దగ్గరైనా వసూలు చేసుకోవచ్చండి, మీరిచ్చిన హామీ లో అదిరాసి ఉంటుంది, మీరు కోర్ట్ కెళ్ళినా ఉపయోగం లేద”ని ఆ కాగితాలు చూపించాడు. అందులో  “We ………., and…….. are jointly and severally responsible and undertake to repay the amounts due.  The company is at liberty to collect the amounts due either from the borrower or from the surity or bth.”అని ఉంది. ఇప్పుడు నోరు వెళ్ళబెట్టడం నా వంతు అయింది. మిత్రుడిని అడిగా, ”ఇదేం పని, సొమ్ము కట్టుకోవా” అని. దానికతను ”కట్టాలనే ఉందికాని సొమ్ములేదు, నువ్వు కట్టు తరవాత నేనిచ్చేస్తా నీకని” హామీ ఇస్తే నిజమని నమ్మేను. ఏం చేస్తాం హామీ ఉన్నందుకుగాను, కంపెనీవాడితో మాటాడి, అంత సొమ్మూ ఒక సారిగాక కంతులలో కట్టి ఆ బాధ విరగద చేసుకున్నా, బతుకు జీవుడా అనుకున్నా.ఆ తరవాత ”సొమ్మెదిరా అంటే” కాళ్ళు చాపేశాడు,మరో సారి హామీ నమ్మి మోసపోయాను. సొమ్ము కట్టడం పూర్తి అయిన తరవాత అమ్మకి చెప్పి, ఇలా జరిగిందంటే, ఇక ముందు జాగ్రత్త పడు ఒకసారి చెయ్యి కాలింది కనక నేను చెప్పక్కరలేదంది. ఇలా హామీ ఉండకు అనేదాన్ని నేర్చుకున్నా. ఆ తరవాత కాలంలో చాలా ముఖ్యమైన మిత్రుడికి కూడా సంతకం పెట్టక కొంత నిష్ఠురం కూడా పడ్డాను. అతనికి చెప్పేను, అంత్య నిష్టురం కంటే ఆది నిష్ఠురం మేలని సంతకం పెట్టలేదని.

రాష్రం విడతీస్తే కష్టాలున్నాయంటే ”మీకు మేము హామీ” అన్నారు అధికారం లో ఉన్నవారు, అందుకు చట్టం లో చేర్చటం లేదన్నారు, నాడు ప్రతి పక్షం లో ఉన్నవారు ”మేమే కదా రేపు అధికారం లోకొచ్చేది, అమలు చేస్తా”మని హామీ ఇచ్చారు. చట్టం లో చాలా చేర్చలేదు, ఇప్పుడడిగితే ”అప్పుడధికారం లో ఉన్నవారు, ఇప్పుడు మేం అధికారం లో లేముగా” అంటున్నారు, ఇప్పుడధికారం లో ఉన్నవాళ్ళనడిగితే ”హామీలు చట్టం లో చేర్చలేదు, మేమేం చేస్తా”మంటున్నారు. ”మీరు తొమ్మిది నెలల్లో హామీ లు అమలు జరపలేదంటే,” ”మీరు తొమ్మిదేళ్ళు సమస్య నానబెట్టేరు, ఇప్పుడు మమ్మల్ని అని ఉపయోగంలేదు, మీకంటే మేము మేలేగా, చట్టం లో ఉన్నవి అమలౌ చేస్తున్నాం” అంటున్నారు. మధ్యలో ‘ఉభయభ్రష్టత్వం ఉపరి సన్యాసం’ అయిపోయింది, మన బతుకు. వారు మాత్రం మీరంటే మీరు అనుకుంటూనే ఉన్నారు.. అదండి నేటి హామీ చిత్రం..

రాజ్యాంగం ఇచ్చిన ప్రాథమిక హక్కు హామీలే అమలు జరగనటువంటి రోజులు, నోటి మాటలకి కట్టుబడేవారెవరు? గట్టిగా మాటాడితే ”తూర్పుకి తిరిగి దణ్ణం పెట్టమని” అనచ్చు. ఈ ”ఉభయ భ్రష్ఠత్వం ఉపరి సన్యాసం” ఏంటీ? ”తూర్పుకు తిరిగి దణ్ణం పెట్టడమేంటని” మాత్రం అడగద్దు, టపా రాస్తానని హామీ మాత్రం ఇవ్వను.  :)

మూడేళ్ళ కితం ఇదే రోజుల్లో ఓ మనవరాలికి ఓ హామీ ఇచ్చాను, ఇప్పుడా మనవరాలి జాడ లేదు. ఇచ్చిన హామీ అమలుచేయాలా మానెయ్యచ్చా? హామీ కాలదోషం పట్టలేదా? ధర్మ సందేహం… తీర్చండి…

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు- పారుబాకీ వసూలు (అప్పులమ్ముకోడం)

పారుబాకీ వసూలు…………

చెప్పులమ్ముకోడం విన్నాం, కాని అప్పులమ్ముకోడం వినలేదన్నారా! ఆగండి!! గుర్రాన్ని కట్టెయ్యండి…. ఇదేం కొత్తకాదుగాని విశేషం అవధరించండి…..

ఈ మధ్య ఒక బేంక్ తనకు రావలసిన అప్పుల్ని మరొకరికి అమ్మేసిందిట, ఇదెందుకు బయటికొచ్చిందంటే, అలా అమ్మేసిన అప్పుల్లో, రైతుల అప్పులూ ఉన్నాయట. రైతుల అప్పులు ప్రభుత్వం మాఫీ చేస్తోంది కదా, అదీ సంగతి, ఇదెలాగంటారా? చట్ట ప్రకారం ఇది చెల్లుతుంది. ఈ అప్పులు మొత్తం కోటి అయితే, ఏభయి లక్షలకి కొంటాడు, కొనేవాడు, ఆ తరవాత బాకీదార్ల వెంటపడి వసూలు చేస్తాడు, అడక్కండి ఎలాగని. రకరకాల పద్ధతుల ద్వారా! ఇలా ఎందుకు చెయ్యడం అంటే అప్పిచ్చినవారు తమ పేరుపోగొట్టుకోకుండా ఉండేందుకే అనీ, బాకీ వసూలు కష్టమనీ, ఇది పారుబాకీ కింద రాసేసుకుని, ‘చచ్చినవాడి పెళ్ళికి వచ్చిందే కట్న’మని ఇలా కొంతయినా సొమ్ము చేరుతుందన్న దు(దూ)రాలోచన.

పాతరోజుల్లో సొమ్ము అప్పు కావాలంటే కలిగినాయన ప్రామిసరీ నోట్ రాయించుకుని సొమ్మిచ్చేవాడు. వడ్డీ తీసుకునేవాడనుకోండి. దీనికి మరొక లంకె ఉండేదనుకోండి. ఆ రైతు తననకు వచ్చిన పంట ఇతనికే అమ్మాలి.. అదీ రాయబడని షరతు…ఎక్కువ సొమ్ములు కావాలంటే తనఖా,ఏదయినా స్థిరాస్థి…మళ్ళీ ఇందులోనూ రకాలు..అస్వాధీనపు తనఖా…స్వాధీనపు తనఖా వగైరా.. ఈ ప్రామిసరీ నోట్ కి కాలం మూడేళ్ళు, ఆ లోగా చెల్లించాలి, లేదా వడ్డి అయినా కట్టాలి, చెల్లురాయాలి, నోట్ మీద, లేకపోతే నోట్ కాస్తా చస్తుంది, చెల్లుబాటుకాదు..ఈ చెల్లు కూడా నోట్ మీద రాసిన తరవాత అప్పు తీసుకున్నతను సంతకం చేయాలి…. అప్పు తీర్చిన తరవాత ఈ నోట్ మీద చెల్లు రాయించి, సొమ్ము ముట్టినట్టుగా అప్పిచ్చినతను సంతకం తీసుకుని నోట్ వెనక్కి తీసుకోవాలి. సొమ్ము ఇచ్చేసేం కదా అని నోట్ వెనక్కి తీసుకోకపోవడమూ, చెల్లు రాయించకపోవడమూ ప్రమాదానికి దారి తీయచ్చు.

ఈ అప్పులు, తీసుకోవడం, చెల్లు రాయడం, నోట్ రాయడం అన్నీ చిన్నపుడు ఇరవైలోపు వదిలేశాను, అమ్మ చెప్పింది, ”మంచం ఉన్నవరకే కాళ్ళు జాపుకోవాలి, అప్పు చేసి పప్పు కూడు తినడం మంచిదికాదూ..” అని. అది మొదలు ఎప్పుడూ ప్రయివేట్ వ్యక్తుల దగ్గర అప్పు చేయలేదు, కలిగినదానితోనే సద్దుకు బతికేం, లేకపోతే….మానెయ్యడమే…అప్పు చేయలేదు…. అప్పులు చేయడం కొంతమందికి ఒక హాబీ అనిపిస్తుంది… అప్పులమ్ముకోవడం అంటే, చిన్నప్పుడు జరిగిన ఒక సంఘటన గుర్తొచ్చింది. జీవితం ప్రారంభించిన మొదటి రోజులలో ఒక షావుకారు గారి దగ్గర పని చేశా… ఆయన అప్పులిచ్చేవాడు, చాలా మంది అప్పు పట్టుకు వెళ్ళేవారు, అదెంతలా ఉండేదంటే… ఈ అప్పు ఇచ్చిన నోట్ లని సంవత్సరం, నెల వారీగా సద్దేవాడిని, ఆరు నెలలలో, మూడేళ్ళు నిండే నోట్ లన్నిటిని ఏరోజు కారోజు తీసి వడ్డీలు కట్టి,షావుకారుగారికి చెప్పేవాడిని, ఆయన విని, మరెవరికో వీటి మీద పని పురమాయించేవాడు…అప్పు తీసుకున్నవాళ్ళొచ్చి, వడ్డీ కట్టడమో, బాకీ తీర్చడమో, చేసి నోట్ బతికించి పోతుండేవారు….

ఇలా జరుగుతుండగా ఒక రోజు ఒక బాకీదారు గురించి చెప్పగా ”పంతులుగారు ఈ నోట్ ని వెంకన్నబాబుకి పంపెయ్యండి, అర్జంటుగా” అన్నారు షావుకారుగారు. సరేనన్నా! అదేమో తెలియలేదు, దిక్కులు చూస్తూ కూచున్నా! అది చూసిన ఆయన ”ఏం! ఏం చేశారూ?” అన్నారు. మీరు నోట్ ని వేంకన్నబాబుకి పంపమన్నారు, వివరాలు చెబుతారని చూస్తున్నా అన్నా. ఆయన నవ్వి ”వేంకన్నబాబుకి పంపడమంటే ఈనోట్ ని తిరుపతిలో ఉన్న దేవునికి పంపమని” అన్నారు. ఎలా చెయ్యాలన్నా. నోట్ వెనక ఇలా రాయండి, ”దివి…తేదీని…. తూగోజిల్లా….గ్రామ కాపురస్థుడనైన నేను తూగోజిల్లా..గ్రామ కాపురస్థుడయిన శ్రీ…..గారికి….. దివి తేదీని ఈ నోట్ బాపతు సొమ్ము అసలు రు…అప్పుగా ఇచ్చి ఉన్నాను. సదరు అప్పును శ్రీ వేంకటేశ్వరస్వామికి బదిలీ చేస్తున్నాను, కనుక వసూలు చేసుకోవలసినదిగా కోరుతున్నాను..’’ రాసి నాకివ్వండి సంతకం పెడతా నన్నారు. అలాగే రాసిచ్చా. సంతకం పెట్టేరు.. దానిని తిరుపతి వేoకన్నబాబుకి టపాలో పంపేసేను….సంగతీ మరిచిపోయాను.

ఒక రోజు ఆయన ఖాళీ గా ఉంటే అడిగాను, తిరుపతికి ఆ నోట్ అలా ఎందుకు పంపేరని. దానికాయన, ఇతను ఇలా అప్పు తీసుకుని ఎగ్గొట్టడం లో సిద్ధహస్థుడు, ఇప్పటికి ఇతను ఈ నోట్ ని రెండు సార్లు తిరగ రాశాడు, అంటే ఇప్పటికి దగ్గరగా తొమ్మిదేళ్ళయింది సొమ్ము పట్టుకెళ్ళి, పోనీ తీర్చలేనివాడా కాదు..ఇదొక దురలవాటు… అన్నారు. అదేమో నాకు అర్ధం కాలేదు, కాని మరసటి నెల అప్పు తీసుకున్నతను నా దగ్గరకొచ్చి బాకీ తీర్చేస్తాను ఎంతయిందో లెక్కకట్టండి పంతులుగారూ అన్నాడు. దానికి నేను ”నీ బాకీ మాదగ్గరేంలేదయ్యా” అని చెప్పేసాను. అప్పుడు ఒక నోటీసు బయటికి తీశాడు నాదగ్గర, అది తిరుపతి నుంచి వచ్చింది, ఫలానా తారీకులోగా ఫలానా తాలూకు నోట్ బాపతు సొమ్ము అసలు వడ్డీలు తీర్చి రశీదు తీసుకోవాలనీ లేకపోతే దావా చేస్తామనీ దాని సారాంశం, ”ఇలా చేసేరేం?” అన్నాడు, ”ఏమో నాకేం తెలుసు, ఆయన లేరు వచ్చేకా అడగమని …… ” ”ఇదంతా మీరు చేసిన నిరవాకమే నాకు తెలుసు, నీ అంతు చూస్తా”నని సణుక్కుంటూ పోయాడు. షావుకారుగారొచ్చాకా జరిగినది అతను నన్ను అన్నమాటలూ చెప్పేను. ”మీకేం భయంలేదు” అని నన్ను ఓదార్చేరు. ”బాకీ దేవునికి చచ్చినట్టు తీరుస్తాడు, చూడండి” అనారు. అలాగే అతను మరువారం రోజులలో అప్పు మొత్తం,వడ్డీతో వేంకన్నబాబుకి చెల్లించినట్టు తెలిసింది…మరెప్పుడూ మా దగ్గరికి అప్పుకి రాలేదు..

మొన్నటి దాకా బేంకులు కూడా వసూళ్ళ కోసం దౌర్జన్య పద్ధతులుపయోగించాయని కొన్ని ఫిర్యాదులూ వచ్చిన సందర్భంగా, ఈ ఇబ్బందులనుంచి దూరమవడానికి అప్పుల్ని అమ్మేస్తున్నాయి, పారుబాకీగా రాసుకుని కొంత మొత్తానికి, మరొకరికి. వాడు అప్పు తీసుకున్నవారి పై జులుం చేస్తున్నాడు, వసూలుకు, అది వేరు సంగతనుకోండి. మరి అందుకే ఇప్పుడు అప్పులిచ్చే సంస్తలన్నీ కలిసి ఒక సంస్థని పెట్టుకున్నాయి దానిపేరే  CRISIL (Credit rating information services of India )క్రిసిల్, పొరపాటుగా మీ పేరు దానిలోకి ఎక్కిపోయిందనుకోండి, ఏ బేంకు మీకు అప్పు ఇవ్వదు, ఆ మాటా చెప్పదు, ఇవ్వనని, అందుచేత బేంక్ ల్లో తీసుకున్న అప్పులు చెల్లు వేయడం జాగ్రతగా గమనించుకోవాలి, తీర్చిన తరవాత మనం రాసిచ్చిన కాగితాలు కూడా వెనక్కి తీసుకోవాలి, లేకపోతే తిప్పలే సుమా.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-Get well soon.

జిలేబిగారు ఆరోగ్యమే భాగ్యం అంటారు మూర్ఖులని అన్నారు. శ్రీ కంది శంకరయ్య మాస్టారు అనారోగ్యంగా ఉందనీ అన్నారు. తెనుగు మాస్టారికి ఇంగ్లీషు పదాల్లో తొందరగా ఆరోగ్యం పొందమని చెబితే ఎలా ఉంటుందన్నదీ, జిలేబీగారిని ఆరోగ్యం పొందమనీ చెప్పడమేఈ ప్రయత్నం, 


నాకింగ్లీషురాదు

నా మనసటుపోదు 


Every day you are at the dawn

Like a crow awakening the man

It’s time to live for the other man

Get well soon


Time is slipping like sand

Use it like a magic wand

Every thing is in your hand

Get well soon


Age is half past noon

Time is slipping soon

Let’s not wait for the moon

Get well soon.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-విల్లు అనే మరణ శాసనం.

విల్లు అనే మరణ శాసనం.

విల్ అనేది ఇంగ్లీషు మాట. ఇది అపభ్రంశం చెంది తెనుగులో విల్లు, వీలునామాగా రూపాంతరం చెందింది. కాని అసలు తెనుగు మాట మాత్రం మరణ శాసనం.

కారే రాజులు రాజ్యముల్ గలుగవే గర్వోన్నతిన్ బొందరే
వారేరీ సిరి మూటగట్టుకొని పోవంజాలిరే భూమిపై
బేరైనన్ గలదే శిబిప్రముఖులుం బ్రీతిని యశఃకాములై
యీరే కోర్కులు వారలన్ మఱచిరే యిక్కాలమున్ భార్గవా!

మహరాజులు లేరా చరిత్రలో,రాజ్యాలూ లేవా?,వారున్నకాలంలో గర్వంతో తిరగలేదా? కాని నేడు వారెవరూ లేరే, వారి పేరు కూడా లేదు భూమి మీద,పోనీ సిరినేమైనా మూట కట్టుకునిపోగలిగారా? కీర్తి శరీరాలతో శిబి మొదలైన దాతలు మిగిలిపోలేదా? వాళ్ళని మఱచిపోయారా? ఎందుకయ్యా ఈ సిరి, సంపద అని కొట్టుకోడం దానమిచ్చేస్తా అన్నారు బలి చక్రవర్తి.

ఈ మాటలు అందరమూ చెబుతాం, ఆహా! ఏం చెప్పేడండీ బలి చక్రవర్తి అనీ అంటాం. శ్మశాన వైరాగ్యం లాగా, ప్రసూతి వైరాగ్యంలాగా, మరిచిపోతాం, మళ్ళీ సంపాదన, మనం మామూలే, మాయలోనూ పడిపోతాం. మరి ఈ మాయను తప్పించుకోడమెలా? దానికోమార్గం, ఉన్న ఆస్థులను పిల్లలకిచ్చేసి, ఉన్న దానితో సంతృప్తి చెంది, కలిగినంతలో కాలక్షేపం చెయ్యడమే చివరి దశలో ఉత్తమం, అని నా బుద్ధికి తోచినది.

అసలు విల్లు అనే మరణ శాసనం ఎవరు రాయచ్చు? మైనారిటీ దాటిన, ఆస్థిపాస్థులున్న,మతి స్థిమితం సరిగా ఉన్న స్త్రీ, పురుషులు ఎవరైనా రాయచ్చు. మరి పెద్దాళ్ళనే ఎందుకురాయమన్నామంటే, వారిక ఉండేరోజులు, గతించిన రోజులకంటే తక్కువుంటాయి కనక, ఎప్పటికి ఏమగునో తెలియదు కనక, ఉన్న, కూడబెట్టిన, పెద్దలిచ్చిన ఆస్థులు తమ తదనంతరం ఏమికావాలి? ఎవరు అనుభవించాలి అనే విషయాలు వివరంగా చెప్పేదే మరణ శాసనం.

దీని రాయాలనుకున్నవారు స్థిరమైన బుద్ధితో ఆలోచించి నిర్ణయం తీసుకుని రాయించుకోవాలి. కోపం వచ్చిన ప్రతి సారి ఒక విల్లు రాయకూడదు, ఎందుకంటే, విల్లు మనం చనిపోయే రోజుదాకా ఎన్ని సార్లయినా మార్చుకోవచ్చు కనక. కొంతమంది విల్లు రాస్తే, ఈ రోజే ఆస్థులిచ్చెయ్యాలన్నట్టు బాధ పడతారు. అలా ఇవ్వక్కరలేదు. విల్లు రాస్తే, చనిపోతామని అనుకోడమూ జరుతుంది, ఇది మూఢ నమ్మకం.  ఒకతే అమ్మాయి, లేదా ఒకడే అబ్బాయి విల్లెందుకు? చెబుతా, ఎందుకుకావాలో. మన వారసులొకరే, మన తరవాత, మన ఇల్లు వారిపేరుమీద మారాలంటే, ఆధారం చూపితేకాని మార్పుచెయ్యరు. ఇప్పటివరకు మన పేర ఉంది, మరి అమ్మాయి పేర మారాలంటే, మనం ఏమీ చెయ్యకపోతే వాళ్ళు చాలా చిక్కులుపడాలి. ముందుగా సక్సెషన్ కోసం కోర్టుకుపోవాలి. అక్కడ చాలా తతంగం జరిగి, వారసులమని ఋజువులు చూపిన తరవాత, ఆ సక్సెషన్ ఇస్తుంది. వచ్చేటప్పటికి ఎప్పటి మాటో! సాధారణంగా ఆస్థులు అనుభవించేవారు తమ పేర మార్చుకోడం మరిచిపోతుంటారు, నడిచిపోతోందికదా, అని. ఎప్పుడో అవసరమొస్తే, ఏ పనీ జరగదు, అప్పుడు చిక్కులు పడిపోతారు. ఇంత అవస్థ లేకుండాలంటే చిన్న మార్గం, విల్లురాయడం. ఆ విల్లు కాపీపట్టుకుపోయి ఆస్థిని తమపేరు మీద మార్పు చేసుకోవడం చాలా సులభం, అందుకుగాను విల్లు రాయడం అవసరమే. ఒకరికంటే ఎక్కువమందికి ఆస్థులు సంక్రమింప చేస్తున్నపుడు, ఎక్కడా అపార్ధాలకి తావు లేకుండా వివరంగా రాయాలి, మనం ఎదో అనుకుంటే కుదరదు. అక్కడ రాసిన ప్రకారమే జరుగుతుంది. చరాస్థులు అనగా బేంక్ డిపాజిట్లు, షేర్లు వగైరాలున్నవారయితే నామినేషన్ ఇస్తే సరిపోతుందనుకోరాదు. ఒక్కరే వారసులైతే బాధ లేదు కాని, ఎక్కువ మంది ఉంటే కుదరదు. ఉమ్మడి కుటుంబంలో, నామినేషన్ పొందినవారు మాత్రమే వాటిని అనుభవించడం కుదరదు. వారు ఆ ఆస్థిని కాపాడి, పొంది, పట్టుకొచ్చి ఉమ్మడి కుటుంబంలో అప్పగించలవలసిన బాధ్యత వరకు మాత్రమే ఆ నామినేషన్ విలువ, అనేది గుర్తించాలి.మనం ఉన్నంత కాలం ఈ విల్లుకు చిత్తుకాగితం విలువ కూడా ఉండదు, కాని మన మరణానంతరం మాత్రం అది పాశుపతాస్త్రమే, ఎక్కుపెట్టిన విల్లే.

విల్లు రాసి రిజిస్టర్ చేయించడం ఉత్తమం, రిజిస్టర్ చేయించకపోయినా అది చెల్లుతుంది, కాకపోతే మన వారసులు దానిని సబ్ రిజిస్త్రార్ దగ్గరకి తీసుకుపోతే, ఒక ప్రకటనిచ్చి అభ్యంతరాలు లేకపోతే రిజిస్టర్ చేస్తారు. ఇది మన మరణానంతరం మాత్రమే జరుగుతుంది. మన డయరీలో రాసుకున్నది కూడా విల్లుగా పరిగణించచ్చు. మన విల్లును అమలు జరపడానికి ఒకరిని నియమించచ్చు కూడా. వారు విల్లులో ఆస్థులు సంక్రమించేవారిలో ఒకరై ఉండచ్చు కూడా..పెద్ద వయసులో ఆస్థుల బరువు తగ్గించుకోండి, బాధలనుంచి విముక్తి చెందండి, డబ్బున్నంత కాలం సుఖం ఉండదని గుర్తించండి…మన వారసులెవరూ విల్లు రాయమని అడగరు, అడగలేరు, దీని అవసరం మనమే గుర్తించాలి, పెద్దవాళ్ళంగా…

విల్లు రాయలనుకుంటే మాత్రం, మంచి మనసున్న, ఒక సీనియర్ లాయర్ని కాని, సీనియర్ సిటిజన్ ని కాని సంప్రదించడం మంచిది. మనం రాసే విల్లు ప్రకారం ఆస్థులు తెలిసిపోతాయేమో అనే అనుమానం ఉండచ్చు, మనం రిజిస్టర్ చేయించిన విల్లు కూడా రహస్యమే, దాని పబ్లిక్ కాపీ ఎవరికి ఇవ్వరు, మన తరవాత కూడా, పబ్లిక్ కాపీ కావాలంటే కూడా, ఆ విల్లులో ఆస్థులు రాయబడ్డవారికి మాత్రమే ఇస్తారు, దరఖాస్తు చేసుకుంటే. ఇంకా రహస్యం కావాలనుకుంటే విల్లు రాసి, దానిని ఒక కవర్లో పెట్టి సీళ్ళు వేసి జిల్లా రిజిస్టార్ కార్యాలయం లో భద్రపరచచ్చు. అలా భద్ర పరచడాన్ని ‘విల్లు డిపాసిట్’ అంటారు. ఆ విల్లును మన తదనంతరం వారసులు మరణ ధృవీకరణ పత్రం తీసుకుపోయి, జిల్లా రిజిస్టార్ కి దరఖాస్తు చేసుకుంటే, ఆ డిపాసిట్ లో ఉన్న విల్లును బయటకు తీసి, అందరిముందు చదివి, రిజిస్టర్ చేస్తారు. ఇలా కూడా చేయచ్చు, ఇది అన్నిటికంటే చాలా రహస్యమైన పద్ధతి. ఒక సంగతి మాత్రం మరువ కూడదు, ఏం చేసేమో కుటుంబం లో ఒకరికైనా చెప్పాలి, ఎవరికి చెప్పకపోతే కనీసంగా డయిరీలో రాసుకోవాలి….

మరి ఆస్థులు లేనివారి సంగతేంటండీ అనచ్చు, అస్థులు ఎలాగా ఇస్తున్నాం కదా….

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-మామిడి కాయ పప్పు- ఒక జ్ఞాపకం.

మామిడి కాయ పప్పు, ఒక జ్ఞాపకం.

వేసంకాలం వచ్చేస్తోంది కదూ! పెరటిలో కొత్తపల్లి కొబ్బరి మామిడి పూచింది, కాసింది కూడా. పిందె రాలిపోతోంది.వగరు పిందెలతో మెంతి బద్దలు వేసుకుంటే పప్పులో నంజుకు తింటే నా రాజా ఆ మజాయే వేరూ. పళ్ళులేవుగా అందుకు మన్నా అయిపోయింది. కాయ పెరిగింది జీడి పిందె టెంక పట్టనిది, పప్పులోకి బహు పసందుగా ఉంటుంది,

మామిడికాయపఫ్పు ఎవరికి తెలియనిది? పఫ్పు ఉడకపెట్టడం, మామిడి కాయలని చెక్కులు తీసి ముక్కలుకోసి జీడి పారేసి, ముక్కలుడకపెట్టి, పప్పులో కలిపేసి, తగినంత ఉప్పేసి, పోపుపెట్టేస్తే మామిడికాయ పప్పు తయార్ కదా! అక్కడే పప్పులో కాలేసారు.

కందిపప్పుని కుక్కర్లో ఉడికించకూడదు, మందపాటి అడుగున్న గిన్నెలో ఉడికించాలి, సన్నటి సెగమీద.  ముందుగా ఈ పప్పును వేయించుకోవాలి కమ్మహా! మామిడికాయ ముక్కలతోపాటు పచ్చి మిర్చి కూడా ఉడకబెట్టాలి. ఆ పచ్చిమిరపకాయలికి కూడా పులుపు అంటుతుంది. పప్పులో వేయాలి, కొద్దిగా పోపూ పెట్టాలి, జీలకఱ్ఱ పరకలో రెండు ఎక్కువ పడితే బాగుంటుంది.అందులోకి కంది గింజంత ఇంగువా వేయాలి, పప్పూ మామిడి కాయలో కలిపేయాలి. సన్నని సెగమీద ఉడకనివ్వాలి, కుంపటయితే భేషూ! మరో చిన్న చిట్కా, ఇలా తయారు చేసిన పప్పు బాగా పుల్లగానే ఉంటుంది, ఎంతకీ పులుపు చావదు, రుచీ రాదు, మరెలా అదే చెబుతున్నా, ఇలా ఉడకబెడుతున్న పప్పులో తగినంత ఉప్పూ, ఒక బెల్లం ముక్క వేయండి, (ఇప్పటి దాకా ఉప్పు దేనిలోనూ వేయకూడదు). పప్పూ మామిడికాయను సన్నటి సెగను మరగనివ్వండి. మరి ఇది తిని చూడండి అప్పుడు చెప్పండి, దీని రుచి మహిమ….పప్పూ మామిడికాయ లేనిరోజుండదు, కాయలొచ్చినంత కాలం…… పప్పూ మామిడి కాయ అంటే ఒక సంఘటన గుర్తొచ్చింది..దగ్గరగా ముఫైఏళ్ళకితంది…..

ఇప్పుడున్న ఊరొచ్చిన కొత్త,అప్పటికే కష్టపడికాక ఇష్టపడి పని చేస్తాననే పేరొచ్చేసింది. వేసవికాలం, మే నెల, ఒక రోజు ఆఫీస్ లో కూచున్నా, ఏదో పనిచేస్తూ. ఆఫీసర్ గారి దగ్గరనుంచి ట్రంకాల్ అన్నాడు ఆపరేటర్. మాటాడితే ”శర్మగారూ! అర్జంట్ గా బయలుదేరి పందలపాక వెళ్ళండి! అక్కడ ఎక్స్ఛ్ంజ్ పని చెయ్యటం లేదు,మీ మిత్రుడు శలవు పెట్టేడు, అందుకు మీకు చెబుతున్నా” అన్నారు. నా సెక్షన్ కాదు పక్క సెక్షను, ఎటూగాని సమయం, భోజనం చేసి బయలుదేరుదామా? ఆలస్యమవచ్చు, భోజనానికి వచ్చెయ్యచ్చులే, అని అడుగు ముందుకే వేశాను. బస్ దొరికింది అదెంత దూరం బలభద్రపురందాకా ఎనిమిది కిలో మీటర్లు, ఆ తరవాత ఐదుకిలో మీటర్ల దూరం ఉంది, ఇంకా పందలపాక. ఇప్పటిలా ఆటోలు, బస్ లు ఎక్కువగా లేవు, రిక్షాలూ తక్కువే, నాకా అప్పటికింకా మోటర్ సైకిల్ లేదు. బలభద్రపురం లో గుర్రపుబండి ఎక్కిన గుర్తు, పందలపాక సెంటర్ లో దిగేను, కాలవ గట్టున. టైమ్ పన్నెండవుతోంది, మే నెల ఎండ మండుతోంది. ఆ సెంటర్ నుంచి, ఎదురుగా పెద్ద కాలవ, కుడి వైపుకిపోతే తొస్సిపూడి బారెడు దూరంలో, లాకులు దాటితే కొమరిపాలెం, లాకుల ఇవతల తొస్సిపూడి. సెంటర్ నుంచి ఎడమవైపుకి పోతే కాలవ గట్టునే ఎడమవైపు దూదిమిల్లు, రాయవరం మునసబుగారిది, మరికొంత దూరం నడిస్తేగాని ఆఫీస్ కి చేరను. నడుస్తున్నా,ఎర్రటి ఎండలో. ఈలోగా ఎవరో సైకిల్ మీద వస్తూ నా దగ్గర ఆగి ”జే.యి గారు కాలినడకన బయలుదేరేరు?” అన్నారు. తీరా చూస్తే ఆయనొక చందా దారు. ”మీ ఎక్స్ఛేంజ్ పాడయిందిట, మీ జె.యి శలవు, అందుకు నేను వచ్చాను” అని ముందుకు సాగబోతుంటే, ”ఆగండి!” అని తన సైకిల్ మీద ఎక్కించుకుని ఆఫీస్ దగ్గరకి చేర్చాడు. అక్కడ పని చూస్తున్నంత సేపూ ఉన్నాడు, పని పూర్తయింది, బాగు పడింది, ఆఫీసర్ గారితో మాటాడేను, ఆయన ఆశ్చర్యపోయారు,”అప్పుడే వెళ్ళారా?” అని. టైమ్ పావు తక్కువ ఒంటిగంట. అక్కడే ఉన్న మిత్రుడిని ”బస్ స్టాండ్ లో వదిలేస్తే వెళతా”నన్నా. ”ఇంత ఎండలో నడచి రావడమే కాక, అప్పుడే ఎక్కడికెళతారు? మునసబుగారు మిల్లులో ఉన్నారు, ఆయనను కలిసివెళ్ళండి” అన్నాడు. నాకెందుకోగాని ఈ రాజకీయ నాయకులను కలవడం అంటే ఇష్టం ఉండేది కాదు. ఇతనేమో బలవంతం చేస్తున్నాడు, ఆయనేమో జిల్లాలో పెద్ద రాజకీయ నాయకుడు. ”భోజనం టైమ్ అయింది వెళతా, మళ్ళీ కలుస్తా” అన్నా. ”ఐతే అదే మాట ఆయనకి చెప్పనా?” అన్నాడు బెల్లిస్తూ. ఏం చేయాలీ అనే మీమాంసలో పడి, కలిస్తే మంచిదేమో అనే (దు)దూరాలోచనకి తోడిచ్చి, అతనితో బయలుదేరాను.రాయవరం మునసబు గారంటే నాటి రోజుల్లో పెద్ద పేరున్న రాజకీయ నాయకుడు, మేము వెళ్ళేసరికి ఆయన చుట్టూ చాలా మందే ఉన్నారు. నన్ను తీసుకుని వెళ్ళినతను ”వీరు టెలిఫోన్ జె.యి శర్మగారు” అని పరిచయం చేశారాయనకి. ఆయన వయసులోనూ పెద్దవాడే, నమస్కారం చేశాను, ”రండి, రండి ఎండనపడి వచ్చారు, లేవండి భోజనం చేద్దా”మన్నారు. ”వద్దండి వెళతానన్నా!” ”ఏం మాదగ్గర భోజనం చేయకూడదనా? బ్రాహ్మలు కదా” అన్నారు. ”కాదండి” అని నసిగేను… ఆయన, ” మీకోసం కేరేజి తెప్పించేను, బ్రాహ్మల ఇంటినుంచే వచ్చిందండీ, కొత్తపల్లి కొబ్బరి మామిడి కాయపప్పు, వడియాలు, చల్ల మిరపకాయలు….”అంటూ, ”ఒరే వడ్డించండిరా” అంటూ ఆయన లేచి కాళ్ళు కడగడానికి నీళ్ళ వైపుకు వెళుతోంటే ఆయనను అనుసరించాను. వారు కాళ్ళు కడుగుకుని, నేను కాళ్ళు కడుక్కోడానికి నీళ్ళిచ్చి, నేను కాళ్ళు కడుక్కునేదాకా నిలబడి, ఆతరవాత తువ్వాలు కాళ్ళు తుడుచుకోడానికి స్వయంగా పట్టుకు నిలబడ్డం చూసి, వారి అతిధి మర్యాదకు, నేను ఆశ్చర్యపోయాను, మిగిలినవారు కూడా అదే స్థితిలో ఉన్నారనిపించింది వారి చేష్ట చూశాటప్పటికి. పెద్ద పెద్ద వెండి కంచాలెట్టేరు, దానిలో మామిడికాయ పప్పు, అన్నం, చల్ల మిరపకాయలు, వడియాలు వేసేరు, నన్ను కూచోమని చెప్పి నేను పరిషించి కంచంలో చేయిపెట్టేదాకా ఆయన చూస్తూ ఉండిపోయి ఆతరవాత ప్రాణాహూతులు పుచ్చుకున్నారు.

భోజనం మొదలు పెట్టేం, పచ్చి మిరపకాయలతో సహా మామిడి కాయ పప్పు అన్నంలో కలిపితే కమ్మని నెయ్యి చేతిమీద పోశారొకరు. ఆహా! ఏం చెప్పను ఆ పప్పు రుచి, నేటికీ గుర్తొస్తూనే ఉంటుంది, మరి తయారు చేసిన తల్లి హస్తవాసి అటువంటిది. ఆయనా నేనూ పోటీపడి తినేసేం ఆ మామిడికాయ పప్పును, చివరికి పెరుగూ అన్నంలో కూడా కలుపుకుని. నాకు అప్పటికి ఇలా పెరుగు అన్నంలో మామిడికాయ పప్పు కలుపుకు తినడం అలవాటులేదు, ఆయనే ఇలా తినండి బాగుంటుందని వారు వేయించుకుని నాకు వేయించి తినమన్నారు. అది మొదలు ఇలాపెరుగు అన్నంలో కూడా మామిడికాయపప్పు కలుపుకు తినడం అలవాటయిపోయింది. ఆ తరవాత వెళ్ళొస్తానంటే ఆయన ”ఒరే వీరిని బలభద్రపురం దాకా దింపిరండని” పురమాయిస్తూ, ”మీ గురించి విన్నాను, ఇప్పుడే చూశాను,” అని ఏదో మరికొన్ని పొగడ్తలతోనూ కడుపు నింపేసేరు. వారు పెట్టిన భోజనం అరిగిపోయింది కాని తీపి గుర్తుండిపోయింది, నేటికీ…

ఇందాకటి మిత్రుడే బయలుదేరాడు నన్ను దింపడానికి, దారిలో అడిగాను.”మీకోసంకూడా కేరేజి తెప్పించేను బ్రాహ్మల ఇంటినుంచే అన్నారు, మునసబుగారు, నేనొస్తానని ఆయనకి ఎలా తెలుసు”  దానికతను నవ్వి, ”మీరు వస్తారని ఆయనకు బాగా తెలుసు, అందుకే ఉదయమే నన్ను, మీ రాకను కనిపెట్టి ఉండమనీ, మిమ్మల్ని వారిదగ్గరకి తీసుకురమ్మనీ,భోజనం ఏర్పాటు బ్రాహ్మల ఇంటి దగ్గర ఏర్పాటు చేయమనీ చెప్పేర”ని గుట్టు విప్పేసేడు, కాని నేను అప్పుడు వస్తానని ఎలా ఆయన ఊహించారో నాకైతే అంతుబట్టలేదు..ఏమో ఏదైనా సాధ్యమే అనుకున్నా…..

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-మనసు.

మనసు.

పుట్టిన ప్రతి జీవికి తల ఉంటుంది. తల ఉన్న ప్రతి జీవికి మెదడుంటుంది. మెదడున్న ప్రతిజీవికి మనసుంటుంది. ఆహారము, నిద్ర,భయము, మైధునము ఈ నాలుగు సర్వ జీవులకు సమానం. ఇవి గాక మరో రెండు కూడా అన్ని జీవులూ ప్రదర్శిస్తాయి, అవే ప్రేమ, కోపం.

ఒక్క మానవులకు మాత్రమే వీటికి అదనంగా కామ,క్రోధ, మోహ,లోభ, మద, మాత్సర్యాలనేవి అదనంగా ఉంటాయి.ఏంటొగాని వీటిని వైరి వర్గాలూ అన్నారు. ఇవన్నీ మనసు యొక్క భిన్న రూపాలే. వీటిని పరిశీలించే ఓపిక, సమయమూ ఉండటం లేదు. మరిన్ని కూడా ఉన్నాయి వీటిని ఊర్ములు అంటారు. ఆకలి, దప్పిక,శోకము,మోహము, జరా మరణాలు. ఇవన్నీ శరీర ధర్మాలు. వీటిలో కూడా కొన్ని ఇతర జీవులకూ ఉంటాయి కాని మానవులలో ఇవన్నీ ప్రస్ఫుటంగా ఉంటాయి, అదనంగానూ ఉంటాయి.

మానవులకే అదనమైన కామ,క్రోధాదులతో చిక్కులు పడుతూంటారు. చిక్కులు పడుతున్నాం, వీటితో అని తెలిసి కూడా వీటిలో బలవంతంగా చిక్కుకుంటూ ఉంటారు. చిక్కుకున్నామని శోకిస్తుంటారు. ఇవి కాక మానవులలో ఉన్న మరొకటి గుర్తింపు సమస్య. దీని గురించి చెప్పేదే లేదు. ఇది చదువుకోని వారి కంటే చదువుకున్నవారిలో బహు ప్రబలంగా ఉంటుందిట. మానవులు ఊర్ములకు ఎలా తాళలేరో ఈ గుర్తింపు లేకునికి అలాగే తాళలేరట :) … దురద దీనినే సంస్కృతం లో కండూతి అందురు, ఇది కూడా అన్ని జీవులకు ఉండునుగాని, మానవులకు ఇది ప్రత్యేకమని శాస్త్ర కారుల ఉవాచ. శారీరిక మైన కండూతికి అంతముండునుగాని, మానసిక కండూతికి అంతులేదష… కామ క్రోధాదులు,ఊర్ములు,కండూతి అన్నియును మనసు విభవములే అందురు.

ఇహ పోతే, ఈ ప్రేమ అనుదానిని మానవులు శారీరకం చేసిపారేసి దాని విలువ తగ్గించేస్తున్నారోయ్ అని పెద్దల మాట, కాదు బాధ. మరీ అన్యాయంగా, ప్రేమలో తగుల్కోడం, చిక్కుకోడం అని అంటారు. ఇదేమోగాని చిత్రమే ఒకరిపై కలిగిన ప్రేమ ఎందుకు నశించదో తెలియదు.అలాగే మరికొందరిపై కలిగిన ద్వేషమూ నశించదు. కాలంతో అవి నశిస్తాయంటారు కాని నిజం కాదనే అనిపిస్తుంది. అసలైన ప్రేమకు మరపు, మరణం లేవు. కొన్ని కొన్ని ప్రేమలు అవసరానికి పుడుతుంటాయి, అవి మాత్రం నసిస్తాయి, కొంతమందిలో. ఇలా వ్యక్తులపై కలిగిన ప్రేమ వలన మనసు అందులో తగుల్కొని బయటకు రాక బాధ పడుతుంటుంది, బాధ పెడుతుంటుంది కూడా. మరచిపోలేని తనమే దీని లక్షణం, అదేమి చిత్రమో గాని ఇలా అటువంటి మరచిపోలేని ప్రేమను భగవంతుని పై మళ్ళించమంటే మాత్రం మనసు వినదు. ఈ మనసు పారేసుకోవడం అన్ని వయసులవారికి సమానమే కాని యువతలో దీని ప్రేరణ,చర్యలు మరి కొంచం ఉధృతంగానే ఉంటాయి. మన ప్రేమను పొందినవారు నిజంగా అందుకు అర్హులా అనే ప్రశ్న వేసుకోడానికి కూడా మనసు ఒప్పుకోదు, ఇదీ అసలు చిత్రం. అందువలన, అందుచేత, అందు కొరకు మనసును పారేసుకోకండి, పారేసుకున్న మనసు ఎదురుగానే కనపడుతూ ఉంటుంది కాని మనతో రానంటుంది…తస్మాత్ జాగ్రత.

పొద్దుటే పైత్య ప్రకోపంతో…….. :)

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-శోకో నాశయతే ధైర్యం…….

శోకో నాశయతే ధైర్యం శోకో నాశయతే శ్రుతంః
శోకో నాశయతే సర్వం నాస్తి శోకో సమో రిపుః…రామా..అయో.కాం…సర్గ..63..15

శోకం దైర్యాన్ని నాశనం చేస్తుంది, వివేకాన్ని పోగొడుతుంది, శోకం సర్వాన్నీ పోగొడుతుంది. శోకాన్ని మించిన శత్రువులేడు.

జరిగినదానికి ఏడ్చి ఉపయోగం శూన్యం, జరగబోయేది సరిగా చేస్తే శోకం లేదు, ఫలితం మన చేతులో లేదు కనక, పని చిత్తశుద్ధితో చేయడమే కావలసినది, ప్రస్తుతం లో. Past perfect, present continuous, Future tense. Past is perfect, as we cannot change it. Future is always tense, as we don’t know what is in store for us and it is only present, which is continuous.ఒక పని చేస్తున్నాం, చేస్తున్న పని తప్పని బుద్ధి చెబుతోంది. ఐనా ఎవరూ చూడటం లేదులే, అనుకుని చేసేసేం. ఎవరో చూడనే చూశారు. అయ్యో రామా! చూసారే మన తప్పును, అనే  భయం పట్టుకుంది. ఇప్పటివరకు నీతి నియమాలని ఉపన్యాసాలిచ్చాం, తలెత్తుకు తిరిగాం, ఇప్పుడెలా అనేదే శోకం. ఈ శోకం కలగటం తో ఇదివరలోలా తలెత్తుకు తిరగలేక పోతున్నాం, ఎందుకూ! ధైర్యం చచ్చింది కనక, ఎవరేనా మన తప్పు ఎత్తి చూపుతారనే భయం. దానికేం చేసేము? మన తప్పు తెలిసినవారిని తప్పించుకు తిరగడమూ, వారిపై లేని నిందలు వేయడం మూలంగా వివేకం నశించింది. విషయం వద్దనుకున్నా నలుగురికీ తెలిసిపోయింది, మన చర్య ద్వారానే. అప్పుడేమయింది, ధైర్యం చచ్చింది, వివేకం చచ్చింది, మర్యాదా చచ్చింది, గౌరవం మొదలే పోయింది, పూర్తిగా సర్వమూ పోగొట్టుకున్నాం. దేనివల్ల? శోకం వలన. శోకం ఎందుకు కలిగింది? తప్పు చేయడం వలన, అంటే తప్పు చేయక ధర్మాన్ని అనుసరించి ఉంటే బాధలుండేవి కావు. అందుచేత ధర్మాన్ని అనుసరించాలి.

ఒకవేళ తెలిసి, తెలియక తప్పు చేసి ఉంటే అది చూచినవారితో తప్పు జరిగినట్టుగా చెప్పుకుని పశ్చాత్తాపం, నిజంగా పొంది ఉంటే సమస్య మొదటిలోనే త్రుంచ బడేది. కాని ఏమనుకున్నాం? ఎవరూ చూడలేదు కదా! తప్పు చేసినా తప్పులేదనుకున్నాం, ఇది తప్పుకదా! ఎవరు చూసినా చూడకున్నా తప్పు చేయకపోవడమే ధర్మం….తప్పెందుకు జరిగింది పంచేంద్రియాల ప్రలోభం….

శత్రువు మన ధనం మీద దెబ్బ తీస్తాడు లేదా మన మీదే దెబ్బతియ్యచ్చు, శత్రువు మనకు కనపడతాడు,కాని శోకమనే శత్రువు కంటికి కనపడదు కాని, సర్వాన్నీ నశింపచేస్తుంది. అన్నిటికన్నా ముఖ్యమైన ధైర్యాన్ని నశింపచేస్తుంది. శోకంలాటి బలమైన శత్రువు మరొకరు లేరు.

శ్లో. దుఃఖం దదాతియోஉన్యస్య ధ్రువం దుఃఖం స విందతి
తస్మా న్న కస్యచిత్ దుఃఖం దాతవ్యం దుఃఖ భీరుణా.
క. దుఃఖమితరులకుఁ గొలిపిన,
దుఃఖంబతనికిని కలుగు తోడనె, కానన్
దుఃఖముగొలుపడొరులకిల
దుఖమునకు వెఱయు వాడు తోయజ నేత్రా.
భావము:- ఇతరులకు ఎవడు దుఃఖం కలిగిస్తాడో అతడు నిశ్చయంగా దుఃఖాన్ని పొందుతాడు.అందువల్ల దుఃఖానికి భయపడే వాడెవ్వడూ ఎవరికీ దుఃఖం కలిగించకూడదు.

Coutesy:Andhraamrutam blogspot.com

ఎప్పుడూ ఇతరులకు శోకం కలిగించ కూడదు. ఇతరులకు శోకం కలగచేస్తే అది మనలనూ వేధిస్తుంది, మనకూ చుట్టుకుంటుంది. పై విషయంలో ఇతరుల తప్పు చూసినవారు వారికీ విషయం చెప్పి ఊరుకోవాలేగాని పదిమందిలో ఎదుటివారి పరువుతీస్తే వీరికీ మిగిలేది శోకమే….