శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-అవ్వపేరే ముసలమ్మ

అవ్వపేరే ముసలమ్మ

‘అవ్వపేరే ముసలమ్మ’ అంటారు. అంటే అవ్వ అనగా అమ్మమ్మ లేదా మామ్మ లేదా వృద్ధురాలైన స్త్రీ అని అర్ధాలిస్తోంది నిఘంటువు. అవ్వ అంటే ముసలమ్మ అని వేరుగా చెప్పనక్కరలేదన్నదే, రెండూ ఒకటేనన్నదే దీని భావమూ! ఏంటో అంతా తిరకాసుగా ఉందంటారా? ఐతే వినండి…

పాండవులు అజ్ఞాతవాసం ముగించుకుని ధృతరాష్ట్రుని వద్దకు విరాటరాజు పురోహితుని ద్వారా తమ తండ్రి పాలైన అర్ధ రాజ్యం ఇమ్మని కబురు పంపారు. దూతగా వెళ్ళినవాడు రాజపురోహితుడు, విషయం ఉన్నది ఉన్నట్టుగా చెప్పేసేడు, వారు వినేసేరు. దీని మీద కౌరవులలో కదలిక వచ్చింది, ఏం చేయాలని ఆలోచించి సంజయుని రాయబారిగా పంపించారు. సంజయునునికి ఏమని చెప్పమని చెప్పి పంపేరు? ఇది అసలు విషయం. పాండవులతో ఇలా చెప్పవయ్యా అన్నారు ” మీరు ధర్మాత్ములు,మీరు చాలా కష్టాలు పడ్డారు, కష్టాలు పడడం మీకు కొత్తకాదు అందుచేత శాంతి వహించడం మంచిది” అని చెప్పు, ఏం చెబుతావో కాని వాళ్ళని యుద్ధం నుంచి మరల్చు అన్నాడు, ధృతరాష్ట్రుడు, ఇదీ సారాంశం. వచ్చిన సంజయుడు దీనినే తిప్పితిప్పి చెప్పేడు. విన్న పాండవులూ, చెప్పిన విషయాన్నే తిప్పితిప్పీ చెప్పేరు. చివరగా ధర్మరాజు ఒక మాట చెప్పేడు. ” వాళ్లు మేము అన్నదమ్ములం, వైరం అనవసరం, మా పాలు మాకిస్తే మా రాజ్యం మేము పాలించుకుంటాం, కాదు కూడదంటే, సగభాగం ఇవ్వలేనంటే, ఐదూళ్ళిమ్మనవయ్యా! ఇది కూడా ఎందుకో తెలుసా అంతేవాసుల గ్రాసోవాస దైన్యం లేకుండేందుకే! ఇదిగిదిగో చూడూ! కుశస్థలి, వృకస్థలి, వాసంతి, వారణావతం,ఈ నాలుగూళ్ళు ఇమ్మను, ఐదో ఊరు ఏదైనా సరే వాళ్ళనే చూసి చెప్పమను,అది నాకు చాలు, సంధి ఖాయం” అన్నాడు.

రాయబారానికొచ్చిన సంజయుని మాటేంటీ? శుష్కప్రియం,శూన్య హస్తమూనూ. మరి పాండవులమాటేంటీ తిప్పి తిప్పి చెప్పినా అది అర్ధరాజ్యం. ప్రజలలోకి వెళ్ళిన మాటేంటీ? ”ధర్మరాజు అర్ధరాజ్యం అడిగాడట పెద తండ్రిని, అలా ఇవ్వడానికి ఇష్టపడకపోతే ఐదూళ్ళేనా ఇమ్మన్నాడట, ఎందుకని? కూడా ఉన్నవారి తిండీ, గుడ్డా కోసంట. ఏం? ధృతరాష్ట్రుడు, ఐదూళ్ళేనా ఇవ్వలేడా?” ఇదీ ప్రజలమాట. నాటి కాలం నాటికి ఈ ఐదూళ్ళూ కలిపితే అర్ధరాజ్యమేను(ట) 🙂

అదండి ధర్మరాజు తెలివి.

అందుకే నేటుకీ ముడి పడని కార్యానికి,తిప్పి తిప్పి చెప్పడానికి,చేతులూపుకుంటూ వెళ్ళిరావడానికి సంజయ రాయబారం అంటారు 🙂

అర్ధరాజ్యం కాదంటే ఐదూళ్ళు, ఐదూళ్ళే అర్ధరాజ్యం
అవ్వపేరే ముసలమ్మ అంటే ఇదే కదూ

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-దుర్యోధనుని అంతరంగం

దుర్యోధనుని అంతరంగం

కౌరవులు రాజధానీ నగరంలో పుట్టిన రాకుమారులు,కష్టం తెలియనివారు, గౌరవ మర్యాదలు పుట్టినప్పటినుంచి అనుభవించినవారు, సేవలందుకున్నవారు. దీనికి వ్యతిరేకంగా పాండవులు అడవులలో,కొండలలో పుట్టి,పెరిగినవారు, సేవించడం తెలిసినవారు, గౌరవ మర్యాదలు, ఇచ్చి పుచ్చుకునే అలవాటున్నవారు. కౌరవులు బలవంతులేగాని పాండవులతో పోలిస్తే, లొక్కే. ఇవి మౌలికమైన తేడాలు.

పాండురాజు మరణం తరవాత, మునులు కుంతిని పాండవులను తీసుకువచ్చి సభలో ధృతరాష్ట్రునునికి అప్పగించి వెళ్ళారు. ఇది మొదలుగా పాండవులు కూడా రాజపుత్రులుగా, కౌరవులు పొందుతున్న గౌరవ మర్యాదలు, అభిమానాలు పొందడం జరుగుతూ వచ్చింది. పాండవులు కౌరవులకంటే కొద్ది హెచ్చుగానే గౌరవ మర్యాదలు పొందుతూ వచ్చారేమో కూడా, అది వారి నడవడి,బలం,తండ్రిలేని పిల్లలనే ఆదరణతోనూ. వీటికి మిక్కిలిగా ధర్మరాజు కాబోయే యువరాజు, మహరాజన్నదీ కూడా తక్కువ మాట కాదు.

ఇదిగో ఈ కారణాలు కౌరవులలో ముఖ్యంగా దుర్యోధనునిలో అసూయను పెంచాయి, చిన్ననాట. ఈ అసూయ ఏ స్థాయికి పెరిగిందంటే జలక్రీడలలో అలసిన భీముని తాళ్ళతో కట్టించి,గంగలో తోయించడం, నిద్రిస్తున్నవాడిని విషనాగులతో కరిపించడం, విషాన్నం పెడితే, దానిలో విషం ఉందని యుయుత్సుడు చెప్పినా తిని హరీ మనక హరించుకున్న వరకు. భీముని చూస్తే,అసూయ,భయం పెరిగిపోయాయి, దుర్యోధనునిలో. ఈ విషయాలు కుంతి దాకానే తప్పించి పెద్దల దృష్టికి రాకపోయీ ఉండచ్చు, కారణాలనేకం.

ఇలా ఉండగా ధర్మరాజు యువరాజయ్యాడు అంటే రాజ్య నిత్య వ్యవహారాలన్నీ ధర్మరాజు నిర్వహిస్తున్నాడు, ఇది దుర్యోధనుని కోపాన్నీ, అసూయనూ పెంచాయి, దాని ఫలితమే లక్క ఇల్లు.

దుర్యోధనునిలో రెండు భావాలు మొదలయ్యాయి, నా తండ్రి రాజు,ఆయన పెద్ద కొడుకునైన నేను యువరాజు కావాలిగాని, ఎక్కడో పుట్టి పెరిగినవాడు యువరాజు,రాజు ఎలా అవుతాడు? పోనీ అనుకున్నా ఇతను నా పిన తండ్రికి పుట్టినవాడా? కాదే? మరి ఇతనికి యువరాజ్యం, రాజ్యం ఎలా సమకూరుతాయనేదే ఆ మాట. ఒకప్పుడు ఈ భావాన్ని దుర్యోధ్యనుడు తండ్రి దగ్గర కూడా వెలిబుచ్చాడు. ”తండ్రీ తమ్ముడి కొడుకులు,తమ్ముడు కొడుకులు అని గింజుకుంటున్నావే, కుంతికి యమునివలన ధర్మరాజు,వాయువు వలన భీముడు, ఇంద్రునివలన అర్జునుడు, మాద్రికి అశ్వనీ దేవతలవల్ల నకుల,సహదేవులూ జన్మించారు కదా! వీరిలో యముడా,వాయువా….ఎవరయ్యా నీ తమ్ముడూ” అని నిలదీశాడు కూడా.

https://kastephale.wordpress.com/2013/12/07/

నాటి కాలానికి ధర్మ సంతానంగా పన్నెండు రకాల పుత్రులను సమాజం ఒప్పుకుంది, దీనిని దిర్యోధనుడు నిరసించాడు.

చివరిమాటేగాని కొసరు మాట కాదు సుమా:- కర్ణుడు కుంతి కుమారుడని తెలిసినా కర్ణుని కూడా రాజుగా ఒప్పుకునేవాడే కాదు దుర్యోధనుడు, ఇతను కానీనుడు కదా! మరో మాట నాటికాలంలో పురుషాధిక్యత సమాజంలో ఉన్నా, కుటుంబంలో మాత్రం స్త్రీ ఆధిక్యత కొనసాగింది, దీనినీ దుర్యోధనుడు నిరసించాడు. నాటి సమాజ కట్టుబాట్లు కాదన్నాడు, దీనిని పెద్దలెవరూ ఒప్పుకోలేదు, అదీ అసలు సంగతి……….ఇదీ దుర్యోధనుని అంతరంగం.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-ఎదురు మేనరికం.

ఎదురు మేనరికం.

మేనరికం అంటే అన్న/తమ్ముడి కూతుర్ని అక్క/చెల్లి కొడుక్కి వివాహం చేయడాన్ని మేనరికం అంటారు. కుటుంబ వ్యవస్థలో, వివాహ వ్యవస్థలో భారతీయులు చేసినన్ని ప్రయోగాలు మరే దేశంలోనూ జరిగి ఉండవు. ఈ మేనరికం చాలా కాలమే ఆచరణలో ఉంది, ఇప్పటికీ అమలు లోనే ఉంది, కొన్ని చోట్ల ఇది నిషిద్ధం, దానికి తార్కాణం ”మేనమాకూతురు మొనసి పెండ్లామాయె, అరవలందు చెల్లెలాయెనదియు” అంటాడు తాత, వేమన. ఐతే నేటి కాలంలో ఇలాటి మేనరిక వివాహాలు సైన్స్ పరంగా వద్దని అంగవికలులైన సంతానం కలుగుతుందని చెబుతున్నారు, అది నిజం కూడా, కాని ఇంకా పెద్ద కుటుంబాలలో ఇది అమలులోనే ఉంది. ఎదురు మేనరికమని మొదలెట్టి మేనరికం గురించి చెబుతారేం అనకండి..వస్తున్నా.

మేనరికం అన్నది అన్న/తమ్ముని కూతురుని అప్ప/చెల్లెలు కొడుక్కి వివాహం చేయడం కదా! ఈ ఎదురు మేనరికంలో అప్ప/చెల్లెలి కూతురిని అన్న/తమ్ముడు కొడుక్కి వివాహం చేయడం. ఇందులోనూ కొన్ని ఆంక్షలున్నాయి. అన్న/తమ్ముడు, అక్క/చెల్లి లలో ఎవరో ఒకరు చెల్లిపోతే మాత్రమే ఈ వివాహాలు చేసే అలవాటూ ఉంది, అంటే చనిపోయిన వారితో పాటు, ఆ ఇంటివారితో సంబంధ బాంధవ్యాలు చెరిగిపోకూడదనే ఈ ఏర్పాటనిపిస్తుంది. ఈ రకం వివాహాలు కూడా అనుసరణీయం కాదనే సైన్స్ మాట. ఇక మరో చిత్రమైన వివాహం ఉంది, చాలామందికి తెలియదేమోనని కూడా అనిపిస్తుంది, అదే కుండమార్పు పెళ్ళిళ్ళు..ఇదేంటి? చెబుతా…

ఒక ఇంటిలో అక్క/తమ్ములు లేదా అన్నా/చెల్లెలు మరొక ఇంటి అక్క/తమ్ముడు లేదా అన్న/చెల్లెలిని వివాహం చేసుకోవడం, ఇదే కుండ మార్పు పెళ్ళి అంటే. వివరంగా చెప్పుకోవాలంటే ఇక్కడ ఈ ఇంటిలో తిని పెరుగుతున్న అమ్మాయి అక్కడ ఇంటిలో తిని కాపరం చెయ్యడం, అక్కడి అమ్మాయి ఇక్కడికి రావడం. అంటే ఈ ఇంటి ఆడబడుచు ఆ ఇంటికి కోడలుగానూ ఆ ఇంటి ఆడపడుచు ఈ ఇంటికి కోడలుగానూ వస్తారనమాట. నిజానికి రెండు సమాన శక్తులని సంతులనం చేయడమే అనిపిస్తుంది. సైన్స్ లో మెకానిక్స్ లో కపుల్ ఉంది చూడండి. రెండు శక్తులు సమానదూరంలో ఉండి రెండు కుటుంబాల మీద తమ ప్రభావం చూపుతాయనమాట. ఇక్కడ గిల్లితే అక్కడ ఏడుపొస్తుంది, అక్కడ గిల్లితే ఇక్కడ ఏడుపొస్తుందనమాట. 🙂

https://en.wikipedia.org/wiki/Couple_(mechanics)

Simple couple
Definition
A couple is a pair of forces, equal in magnitude, oppositely directed, and displaced by perpendicular distance or moment.

The simplest kind of couple consists of two equal and opposite forces whose lines of action do not coincide. This is called a “simple couple”.[1] The forces have a turning effect or moment called a torque about an axis which is normal (perpendicular) to the plane of the forces. The SI unit for the torque of the couple is newton metre.

If the two forces are F and −F, then the magnitude of the torque is given by the following formula:

{\displaystyle \tau =Fd\,} \tau =Fd\,
where

{\displaystyle \tau } \tau is the torque
F is the magnitude of one of the forces
d is the perpendicular distance between the forces, sometimes called the arm of the couple
The magnitude of the torque is always equal to F d, with the direction of the torque given by the unit vector {\displaystyle {\hat {e}}} {\hat {e}}, which is perpendicular to the plane containing the two forces. When d is taken as a vector between the points of action of the forces, then the couple is the cross product of d and F,
T= [d X F]

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-శల్యుడు.

శల్యుడు.

శల్యుడు అనగానే జ్ఞాపకమొచ్చేది శల్య సారధ్యం గురించే కదా! అది చూసే ముందు అసలు శల్యుడెవరూ?

శల్యుడు మద్ర దేశపు రాజు, పాండు రాజు రెండవ భార్య మాద్రికి సోదరుడు,అంటే నకుల,సహదేవులకి మేనమామ, మిగిలినపాండవులకు మేనమామ వరుసవాడు, మరి మేనల్లుళ్ళకి సాయం చేయక శల్యుడు దుర్యోధనుని వైపు ఎందుకు చేరాడూ?

మహాభారతం ఉద్యోగ పర్వం,ఆశ్వాసం-౧…..౯౧ నుండి౧౦౩ వరకు

ధర్మరాజు శ్రీకృష్ణుని వద్దకు సహాయం కోరుతూ అర్జునుని పంపించాడు, అక్కడికి దుర్యోధనుడొచ్చి తనకి కావలసిన సాయం తీసుకున్నాడు. శ్రీకృష్ణుని దగ్గరకు అర్జునుని పంపినట్టుగానే కొంతమంది దూతలను శల్యుని వద్దకూ పంపాడు,యుద్ధానికి సహాయం కోరుతూ. శల్యుడు సేనతో బయలుదేరాడు ధర్మరాజు దగ్గరికి.

దారిలో శల్యునికి, సేనకు కావలసిన సకల సౌకర్యాలు అనగా సేనకు కావలసిన ఆహారం, కూరలు, మంచినీళ్ళు, ఇతర అవసరాలు,ఏనుగులు,గుర్రాలకు కావలసిన మేత ఇలా అన్నిటిని కొంతమంది సమకూరుస్తూ వచ్చారు. ఈ పరిచర్య ఎంతగా జరిగిందంటే శల్యుడు తన మంత్రులతో ”ఈ ఏర్పాట్లు చేస్తున్న ధర్మరాజు మంత్రులను సన్మానించాల్సిందే, ఏంకావాలన్నా ఇవ్వాల్సిందే! వారిని ప్రవేశపెట్ట”మన్నవరకూ. ఏర్పాట్లన్నీ, ప్రఛ్ఛన్నంగా ఉండి, స్వయంగా చేస్తున్న దుర్యోధనుడు ఈ మాటలు విని, శల్యుని వద్దకొచ్చి నమస్కారం చేసి, తనను తాను పరిచయం చేసుకున్నాడు. శల్యుడు ఆనందంతో దుర్యోధనుని కౌగలించుకుని ఆసనం మీద కూచోబెట్టి ”నీకేంకావాలో కోరుకో”మన్నాడు. సమయం చిక్కిన దుర్యోధనుడు, ”నీవన్నట్టుగా మాట నిలబెట్టుకో, నీకు పాండవులు మేము ఒకలాటివాళ్ళమే! నా సేనలో చేరి సారధ్యం చెయ్య”మని కోరుతున్నా అన్నాడు. దానికి శల్యుడు నాకు ”వారూ,మీరూ ఒకలాటివారే! నీకోరిక చెల్లిస్తానని” మాటిచ్చాడు.

శల్యుడా తరవాత ధర్మరాజు దగ్గరకుపోయి జరిగిందంతా చెప్పాడు. ”జరగవలసినది జరిగిపోయింది, నువ్వు తప్పక దుర్యోధనునికి సాయం చేయ్యాలి, అన్నమాట ప్రకారం, కాని నీకో విన్నపం, ఇటువైపు అర్జునునికి సారధ్యానికి కృష్ణుడున్నాడు, అటు కర్ణునికి సారధ్యానికి తగిన మగాడు కనపడడు, అందుచేత నువ్వు కర్ణుడికి సారధ్యం చేస్తూ అతని మనసు వికలపడేలా చెయ్యి, ఈ ఉపకారం చేసిపెట్టు, అర్జునుడిని రక్షించు” అని కోరేడు. ”నువ్వు కోరిన ప్రకారమే చేస్తాను, కాని సారధ్యం చెయ్యమని దుర్యోధనుడడిగితే తప్పక చేస్తానని” మాటిచ్చి వెళ్ళాడు.

శల్యుడిలాటివాళ్ళు నేటికీ కనపడుతున్నారు,సమాజంలో. దుర్యోధనుడంతవాడు తన సాయం కోరుతూ తనకు సపర్యలు చేయడంతో ఉబ్బి తబ్బిబ్బయ్యాడు, యుద్ధానికి నీ వైపే ఉంటానని మాటిచ్చాడు. ఇది దుర్యోధనుని రాజకీయ ఎత్తుగడ, ఇది తెలుసుకోలేకపోయాడు శల్యుడు. తాను బయలుదేరినది ధర్మరాజు దగ్గరికి కనక శల్యుడు ధర్మరాజుకి జరిగింది చెప్పుకున్నాడు. ధర్మరాజు దుర్యోధనుని ఎత్తుగడ గ్రహించి దానిని కొనసాగిస్తూనే తెలివిగా తిప్పికొట్టాడు, ఇదీ ధర్మరాజు రాజకీయ చతురత. ఇటువంటిదే మరొకఘట్టమూ ఉంది జ్ఞాపకమొస్తే చెప్పండి 🙂

శల్య సారధ్యం గురించి అవసరమనుకుంటే మరోసారి చూద్దాం 🙂

ఇటువంటి ఎత్తుగడలు మన జీవితంలోనూ ఎదురవుతుంటాయి, తెలుసుకోవడం అవసరమే కదూ!

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-కళ్ళుపోతాయిరా!

కళ్ళుపోతాయిరా!

పాతరోజుల్లో పెద్దాళ్ళు చూడకూడనివి చూస్తే కళ్ళు పోతాయిరా అనేవారు, నిజమా! చాలా చూశాం, ఏం మా కళ్ళుపోలేదేం, పత్తికాయల్లా బాగానే ఉన్నాయి, మీ అంధ విస్వాసాలని,మూఢ విశ్వాసాలని, మా మీద రుద్దకండని అబ్బో! రెచ్చిపోయాం. పాపం పెద్దాళ్ళు ”నీకర్మకి నేను కర్తనుకాదురా! రోజొస్తుంది, కళ్ళుపోతాయి,అప్పుడేడుద్దువులే” అని ఆశీర్వదించారు. నిజంగానే ఆ రోజులొచ్చినట్టే ఉన్నాయి. అదేదో యూనివర్సిటీవాళ్ళు పరిశోధన చేసి చెప్పేరట చూడకూడనివి చూస్తే పాక్షిక అంధత్వం కలుగుతుందీ, అలా అలవాటుగా చూస్తే పూర్తి అంధత్వం కలుగుతుందీ అని. గాడిద గుడ్డేం కాదూ, ఎవరిమాటా వినం,చూస్తాం, కళ్ళున్నంతవరకూ చూస్తాం, పోతే ఏడుస్తాం.. 🙂

వేసంకాలం పరుగేట్టుకొచ్చేసింది, ఎప్పుడూ? శివరాత్రి రోజునే! వేడిమి నలభై కిదగ్గరగానే ఉంటోంది పగలు, రాత్రికి కూడా ఇదేం తగ్గటం లేదు, కారణం చుట్టూ ఉన్న సిమెంట్ భవంతులు, పగలంతా వేడిని గ్రహించి,రాత్రి వేడిని వదలిపెడుతున్నాయి. ఎవరింటా పచ్చని చెట్టే లేదు,మాకు తప్పించి, కాని ఉపయోగం లేదు,ఒంటికాయ సొంటి కొమ్ముతో.

రాత్రి వేడిమి కూడా గదిలో ముఫై దాటి ఉంటోంది, ఎప్పుడూ ఏ.సి వేసుకుని తప్పించి ఉండడం కష్టం లాగానే ఉంది, కావలసినంత కరంటో అంటారు, ముఖ్యమంత్రిగారు, నిజమే కావచ్చు కాని, అదేమో సరిగా మద్యాహ్నం ఒంటిగంట,రాత్రి నిద్ర పట్టే సమయం ఇలా మంచి సమయంలో ఒకటి రెండు గంటలు కరంట్ పీకేస్తేగాని, కరంట్ వారికి కళ్లు చల్లగా ఉండవు, ఇదేమో తెలియనిది.

డెస్క్ టాప్ ముందుగదిలో ఉంటుంది, పగలు,రాత్రి అక్కడ కూచోడమే కష్టం, ఎటొచ్చి తెల్లవారుగట్ల రెండు గంటలు నాలుగునుంచి, అంతే. మిగిలిన సమయం ఏ.సిలోనే. మొదట్లో ఒక పంపురాయి నా జేబులో పడేసి సెల్ ఫోన్ అలవాటు చేశారు,ఇంట్లోవాళ్ళు,వద్దంటున్నా వినక. అందులో వినపడేదికాదు. అలా ఉంటే దాన్ని మార్చేసి మరొకటి సాంసంగ్ E-350 మోడలుట ఇది చాలా పల్చగా ఉంది, ఐదంగుళాలలోపు పొడుగు రెండున్నరంగుళాల లోపు వెడల్పు. దీనిలో తెర రెండుంపాతిక, వెడల్పు రెండంగుళాల లోపు. దీనికి స్పీకరు,ఎన్ని హంగులో. స్పీకర్ పెట్టుకున్నా చెవులు వినపడాలిగా 🙂 అది నా దగ్గరలేనిదేనని కొంతమంది మిత్రులకి కూడా స్వానుభవం, రామాయణం అంతా విని రాముడికి సీతేమవుతుందని ప్రశ్నించినట్టు, అంతా వినేసి ఏమన్నారూ అంటుంటే. పగలు డెస్క్ టాప్ దగ్గర కూచోడమే అసాధ్యం, నెట్ లోకి రాకుండా ఉండలేని రోగం, మరెలా? దీనికి చికిత్స చేసేరు, అదే ’జియో’ట. కొత్తలో కార్డ్ తీసెయ్యమన్నా! తప్పదుగా అదే మళ్ళీ వేయించుకున్నా, కొత్తలో కష్టంగా ఉండేది, దాన్ని దారిలోకి తెచ్చా. ఇంత చిన్న ఫోన్ లో ’జియో’ కార్డ్ మీద నెట్, ఓపెరా మిని బ్రవుజర్ లో 4G టకటకా లోడ్ అయిపోతోంది. అక్షరాలు అలుక్కుపోయినట్టుంటుంటే, జూం చేస్తే, బెదురుచీమ (చాలా చిన్నదైన నల్ల చీమ) తలకాయల్లా అక్షరాలు కనపడుతున్నాయి, చదువుతుంటే నిజమే ’కళ్ళుపోతాయిరోయ్’ అన్న ఆశీర్వచనం నిజమేననిపించిందండీ!

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-మహాభారత యుద్ధానికి దూరంగా ఉన్నవాళ్ళెవరు?

మహాభారత యుద్ధానికి దూరంగా ఉన్నవాళ్ళెవరు?

మహాభారత యుద్ధంలో ప్రపంచం లో, నాటికి ఉన్న రాజులంతా పాల్గొన్నారు. జనాభాలో స్త్రీలు పిల్లలు తప్పించి యువకులు ఎవరూ మిగలలేదు. కాని ఆ యుద్ధానికి దూరంగా ఉండిపోయినవాళ్ళిద్దరున్నారు. ఒకరు రుక్మి, రెండవవారు బలరాముడు.

బలరాముడు శ్రీకృష్ణుని అన్నగారు. ఆయనకి యుద్ధం అంటే భయమేం లేదుగాని, అన్నదమ్ములు ఇలా తలపడటం ఇష్టం లేకపోయింది. ఆయన యుద్ధానికి ముందుగా ధర్మరాజు దగ్గరకొచ్చి, ఈ అన్నదమ్ముల కలహం తనకు నచ్చలేదని, తమ్ముడైన కృష్ణునికి ఈ కలహాన్ని మాన్చమని చెప్పినా వినలేదని చెప్పి, తానకి ఇరువైపులవారూ సమానమేనని చెప్పి, ఈ యుద్ధానికి దూరంగా తీర్థయాత్రలు చేస్తున్నట్లు చెప్పి వెళిపోయారు.

రుక్మి గుర్తొచ్చాడా? రుక్మిణీ దేవి అన్న, శ్రీకృష్ణుడు రుక్మిణీ దేవిని తీసుకుపోతుంటే వెనక తరిమి యుద్ధం చేసి, యుద్ధంలో చాల లేకపోతే, రథ చక్రానికి కట్టేసి, కత్తి దూసి, తల తరగడానికి బదులు, ప్రేయసి కోరికపై బావగారి మీసము,తల సగం సగం గొరిగి వదలిపెట్టబడినవాడు, శ్రీకృష్ణునిచే. యుద్ధానికి ముందు తన బలగంతో ధర్మరాజు దగ్గరకొచ్చి యుద్ధం అంటే భయమైతే చెప్పు కొరవులని ఓడించేస్తానని అంటే అర్జునుడు ఆ భయమేలేదు, మీరు మరెవరికైనా సాయం చేయచ్చని చెప్పి పంపేశాడు. రుక్మి దుర్యోధనుని దగ్గరకెళ్ళి నీకు సాయం చేస్తానంటే నమస్కారం పెట్టి వద్దని చెప్పి పంపేశాడు.

అలా మహాభరత యుద్ధానికి దూరంగా ఉన్న బలరాముడు, రుక్మి ఇద్దరూ కూడా శ్రీ కృష్ణునికి కావలసినవారే కావడం చిత్రం…ఇందులోనూ చిన్న తేడా ఉంది గమనించారా? బలరాముడు రెండు పక్షాలవారినీ కాదన్నారు, రుక్మిని రెండు పక్షాలవారూ తిరస్కరించారు అదీ తిరకాసు. ఇలా యుద్ధానికి సహాయం చేస్తానంటే వద్దని వెనక్కి పంపబడినవాడు చరిత్రలో రుక్మి ఒక్కడే!పదిమందితో చావు కూడా పెళ్ళిలాటిదే అని నానుడి, ఇలా అందరిచేత విసర్జింపబడటం……

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-జీవితసమరం తొలిరోజులు-ఎందరో …….వందనములు

జీవితసమరం తొలిరోజులు-ఎందరో …….వందనములు

   ఇంటర్వ్యూ సోమవారం జరిగింది, మంగళవారం క్లాస్ ప్రారంభం,సికిందరాబాద్ లో నాలుగు రోజుల్లో జాయినవ్వాలి. రాత్రికి కాకినాడ చేరి, సోవన్నకి చెప్పా! ఎత్తుకుని ఊరేగించేడు కాసేపు, మహదానందపడిపోయి. ఉదయమే పోర్ట్ స్టేషన్ కెళ్ళి సికిందరాబాద్ కి  మర్నాటికి రిజర్వేషన్ చేయించుకున్నా! గోదావరి ప్రారంభమైన కొత్త, కాకినాడ నుంచి బయలుదేరేది. మర్నాటికి టిక్కట్ దొరికింది, ఒక పనైందనుకున్నా! నాకు కంగారైతే, టైమ్ కంగారుగా పరిగెట్టదు కదా! చచ్చి పదయింది. తాతగారు రాగానే జరిగింది చెప్పేశా, ఉత్తరం చేతిలో పెట్టా. నీకు తిరుగులేదన్న, అన్న కేషియరు, మిగిలినవారు అభినందించారు. ఉద్యోగానికి రాజీనామా రాసి తాతగారికి చూపా! బుర్రూపారు,టైప్ చేసి రెడీగా కూచున్నా! మేనేజర్ గారు రాగానే ఇచ్చెయ్యడానికి.

   మేనేజర్ గారు రావడం ఏదో హడావుడి తో సమయం గడచిపోతోంది, నాకు సావకాశం దొరకలేదు. చివరికి పన్నెండుకి దొరికింది, మేనేజర్ గారి గదిలో దూరి వివరం చెప్పుకున్నా! రాజీనామా చేస్తానని. దాని కాయన ” ఆడపిల్లలు చేసే ఉద్యోగానికి పోతానంటావేం? అక్కడిచ్చే జీతం మొత్తం తొంభై రూపాయలు,ఇక్కడ నూట ఇరవై, తాతగారు తొందరలో రిటయిర్ అవుతారు, నిన్ను అక్కౌంటెంట్ చెయ్యాలనే ఆయనకి అసిస్టెంట్ గా వేశాను, అక్కౌంటెంట్ ఐతే దగ్గరగా గజిటెడ్ ఆఫీసర్ జీతమొస్తుంది, వద్దు, నిన్ను రిలీవ్ చెయ్యను” అనేశారు. ”గవర్నమెంట్ ఉద్యోగం” నసిగా, కాని ఆయన మాటాడలేదు. అప్పటిదాకా రాజీనామా ఇచ్చి వెళిపోవచ్చనుకున్నాగాని ఇలా ఒప్పుకోవాలన్న సంగతి, రిలీవ్ చెయ్యాలన్న సంగతి తెలీదు.

ఆయన చెప్పిందీ బానే ఉందేమో అనిపించింది. తొందరలో అక్కౌంటెంట్ ప్రమోషన్ వగైరా! ద్వైదీ భావం పట్టుకుంది. గర్నమెంట్ ఉద్యోగం మంచిదని తెలుసు, కాని ఎలా మంచిది చెప్పలేని అసహాయత, ఏది మంచిదో తేల్చుకోలేనితనం. మానేస్తే! ఇప్పటివరకు ఐన ఖర్చులు, డిపాసిట్ కట్టేను ఒక వంద అదీ పోతాయి, అంతేగా అనుకున్నా. బయటికొచ్చి తాతగారికి చెప్పుకున్నా! సమయం చూసి, భోజనానికెళ్ళొద్దామని లేచారు, ఒంటిగంట కావడంతో.

టీ సమయం, తాతగారు లేచి మేనేజరుగారి గదిలో కెళుతూ, ’కొద్ది సేపు తరవాత లోపలికి రా” అని నెమ్మదిగా చెప్పి లోపలికెళ్ళేరు. కొద్దిసేపటిలో, వెనకనే లోపలికెళ్ళా ఫైల్ పుచ్చుకుని. ఏమన్నట్టు చూస్తే, మళ్ళీ చెప్పుకున్నా, ఆయనా వారి మాట చెబుతూ ”వెళ్ళిపొతానంటాడేంటండీ” అన్నారు తాతగారితో. అదిగో అలా తాతగారికి చేరింది సమస్య. అప్పుడాయన ”మీ ఆలోచన బాగుంది, ఇతనికి మరో ఆరు నెలల్లో ప్రమోషను, దగ్గరగా గజిటెడ్ ఆఫీసర్ జీతం, కాని ఒక్క మాట ఇతను ఎల్లకాలానికి ఇలా అక్కౌంటెంట్ గానే ఉండిపోతాడు, కనీసం మేనేజర్ కాలేడు, ఎందుకంటే మీరంతా డిపార్ట్మెంట్ నుంచి వస్తారు గనక. తెలివైన కుర్రాడు, ఏమో ఆఫీసర్ కావచ్చుగా! వదిలేద్దాం” అన్నారు. అంతే ఫైల్ కోసం మేనేజరుగారు చెయ్యిచాచడం, ఫైల్ ఇవ్వడం అందులో ఒప్పుదలరాసి సంతకం పెట్టి, ఫైల్ తాతగారికి తోయడం, ఆయనందులో ఆ రోజువరకు జీతం, నేను కట్టిన డిపాసిట్ డబ్బులు ఇచ్చేయమని రాసి సంతకం పెట్టి మేనేజరుగారికివ్వడం, ఆయనో చిట్టి సంతకం పొడిచెయ్యడంతో, రాసినంత సేపు పట్టలేదు, రాజీనామాకి. ఫైల్ పుచ్చుకొచ్చి కేషియర్ కిస్తే గబగబా లెక్కలు కట్టేసి డబ్బులు చేతిలోపెట్టేసేడు,సంతకమెట్టించుకుని. అక్కడితో రాజీనామా పూర్తయింది, చిన్న మీటింగ్ పెట్టేరు, అందరూ ఆశీర్వదించారు, అప్పుడు తాతగారికి సాస్టాంగ నమస్కారం చేశా! నాటి తాతగారి ఆశీర్వచనం నేటికి కొనసాగుతూనే ఉంది. చక్కబెట్టుకోవలసిన పనులున్నాయని పరుగే పెట్టా, అందరిదగ్గరా శలవు తీసుకుని!

ముందు సోవన్నని కలిసి విషయం చెప్పి ఇంటికెళ్ళొస్తానని బస్ పట్టుకుని ఇంటికి చేరేటప్పటికి రాత్రయింది. అమ్మకి విషయం చెప్పి, ఉదయమే తెల్లవారుతూనే కొండలరావు గారి దగ్గరకి పరుగెట్టి, విషయం చెప్పి నమస్కరిస్తే సంతసించారు, ఆశీర్వదించారు, బయలుదేరి అక్కకి చెప్పి, వస్తూ పోస్ట్ మాస్టారు చిట్టిపంతులుగారికి చెప్పి, కార్డులు పుచ్చుకుని, ఆయనతో కబుర్లు చెబుతూ నా అడ్రస్ కార్డుల మీద రాసి, ఇంటికొచ్చి అమ్మకిచ్చి, ఆమ్మ పెట్టిన బువ్వ తిని, అమ్మ చెప్పిన జాగ్రత్తలు విని, బయలుదేరి జట్కామీద కడియం చేరి, బస్ పట్టుకుని కాకినాడ చేరేటప్పటికి రెండు దాటిపోయింది.

తిన్నగా రూం కి పోయి హోల్డాలు, పెట్టె సద్దుకుని, ఇంటివారికి ఆ నెల అద్దె మొత్తం ఇచ్చేసి, నా విషయం చెప్పి రిక్షా మీద బయలుదేరి ఆఫీస్ కొచ్చి అందరిదగ్గరా వీడ్కోలు తీసుకుని, సోవన్నని కలిసి వివరం చెప్పి బుద్ధిగా చదువుకోమని, పోర్ట్ స్టేషనుకి చేరే సరికి ఆరు దాటింది. కొద్ది సేపటిలో నాతో పాటు సెలక్ట్ అయిన మరొకరూ రావడంతో జతకలిసింది.

తెల్లారేటప్పటికి సికిందరాబాద్ చేరేం, రాత్రంతా రైల్ ప్రయాణం,నిజానికి ఇబ్బందే పెట్టింది, నిద్ర పట్టక. :)అంతా గందరగోళం, ఉర్దూ తెలుగు. స్టేషన్ బయటికొస్తే కొత్త ప్రపంచం చూసినట్టే అనిపించింది,విశాలమైన రోడ్లు, మధ్యలో వృక్షాలు, పల్చపల్చగా జనం, డబల్ డెక్కర్ బస్సులు, పొట్టి రిక్షాలు. పాట్నీ సెంటర్ దగ్గరున్న నిజాంకాలపు టెలిఫోన్ ఎక్స్ఛేంజికి చేరడానికి ఆరణాలిచ్చాం, రిక్షాకి. దగ్గరలోని కింగ్స్ వేలో రూం,భోజనానికి అరవై రూపాయలు, ఇచ్చే స్టయిఫండు ఏభై. ట్రైనింగ్ మొదలయింది. నెల లోపే ఒక సమస్య, పుణ్య తిథికి ఆబ్దీకం పెట్టాల్సి వచ్చింది, ఇక్కడ ఎలా కుదురుతుంది? వెళ్ళి రావాలంటే శలవో? రెండు నెలల ట్రయినింగులో కుదరదు. హోటల్ మేనేజరుతో అన్నా మాటవరసకి, అతను ”సాయంత్రం పురోహితుల్ని రప్పిస్తా మీకు కావలసినట్టు పుణ్య తిథి జరిపిస్తార”న్నాడు.

ఇది జరిగేది కాదులే అనుకున్నా. సాయంత్రానికి ఒక పురోహితులొచ్చారు, వివరం చెప్పాను. ”ఋగ్వేద పూర్వక పాణిహోమంతో ఆబ్దీకం సశాస్త్రీయంగా చేయిస్తా”న్నారు. ”మా గోజిలలోనే కుదరటం లేదు, ఇక్కడా?” అన్నట్టు మాటాడా! ”మంత్రం చెప్పనా?” అంటూ ”నేను గోజివాణ్ణి, అందునా కోనసీమవాడిని” అన్నారు, ఆనందం చెప్పలేను, ”మరి భోక్తలకి” అన్నా! ”అదంతా నేను చూచుకుంటా, మీరు తిథిరోజు ఉదయం ఎనిమిదికి రెడీగా ఉండ”మని,ఏర్పాటుకి సొమ్ము తీసుకువెళ్ళేరు, ఎంతా మొత్తానికి ఇరవై రూపాయలు. సవ్యంగా జరుగుతుందా? అనుమానం పీడించింది. తిథిరోజు ఉదయమే ఎనిమిదికి వచ్చి నన్ను తీసుకెళ్ళేరు. అదొక పెంకుటింటి వసారా! దొడ్డితో,నూతితో ఉన్నది. వెళ్ళేటప్పటికొకరు వంట చేస్తున్నారు, మళ్ళీ స్నానం చేసి ఆభ్దీకం మంత్రంతో కొనసాగిస్తే, ఈలోగా వంట పూర్తి చేశారు, గారెలు పరమాన్నం తో సహా. వడ్డన చేసుకున్నారు, హస్తోదకమిచ్చాను, భోక్తలు లేచిన తరవాత నేను పితృ శేషం ప్రసాదం తీసుకున్నా! (భోజనం చేశా), ఆనందానికి అవధే లేదు, అంత చక్కగా జరిగింది అబ్దీక విధి. ఘనంగానే సత్కరించా తాంబూలంతో, జరగదనుకున్నది,ఘనంగా అక్కడ నెరవేర్చినందుకు.

నాటి హైదరాబాద్ జ్ఞాపకాలెన్నో తరుముతున్నాయి,కొన్నిటితో ముగిస్తాను. డబల్ డెక్కర్ బస్సులు ప్రత్యేకాకర్షణ. 5,8,8A బస్సుల్లో ప్రయాణం అదో ఆనందం. ఆ తరవాత చార్మినార్, గోల్కొండ ఇలా చూడవలసిన ప్రదేశాలు తిరగడం, కాలం గడచిపోయింది. ట్రైనింగ్ చివరకొస్తుండగా, ఒకడో పుకారు లేవదీశాడు, ”అందరికి పోస్టింగ్ ఇవ్వరటా” అని. చాలా మంది గుండెల్లో రాయి పడింది, ఉన్న ఉద్యోగం వదులుకున్నాం, కొత్తది రాకపోతే? ఉభయ భ్రష్టత్వం అవుతామేమో,భయం. ఆలోచించా! అదేం జరగదు, మనల్ని ఇబ్బంది పెట్టాలని ఎవరో చేస్తున్న పని, అని అందరిని ఊరడించా, ఏవో కారణాలూ చూపించా! చివరిరోజొచ్చింది. అందరికి గుబులే ఏం జరుగుతుందోనని. పుకారు నిజంకాదని తేలిపోయింది, ఎక్కడెక్కడో పోస్టింగులూ ఇచ్చారు. నాకు మరొకరికి మండపేట ఇచ్చారు, అందరూ మమ్మల్ని ఓదార్చారు మండపేట పోస్టింగ్ కి, ఆ వూరు భయంకరంట, కొడతారట… ఎన్నో ఎన్నో చెప్పేరు ఓదారుస్తూ, విన్నా, నాతో పాటు పోస్టింగ్ వచ్చినతను భయపడుతున్నాడు. ”భయపడకు, నేనుండగా నీకేం భయం లేద”న్నా! అతనికి అర్ధం కాలేదు. చాలా సేపు విన్న తరవాత చెప్పాను, ”అది నా స్వంత ఊరు” అని, నెమ్మదిగా. ఇప్పటిదాకా మమ్మల్ని ఓదార్చినవారంతా అభినందనలు చెప్పడం మొదలెట్టేరు,చిత్రంగా…లోకం….. ఎంతలో ఎంతమార్పు?

నేనొస్తానన్న రోజు ఉదయం నుంచే అమ్మ వీధిలో నాకోసం ఎదురు చూసిందంటే……

ఆ తరవాత జాయనవడం కలవవలసినవారందరిని కలవడం జరిగిపోయింది.ఇన్నిటిలోనూ కావలసినవారెవరొచ్చారు  తోడు?  తోడు నిలిచారెందరో, ఎందరో మహానుభావులు అందరికి వందనములు.

ఇంతకీ

ఏమీ తెలియని ఒక పల్లెటూరి కుర్రాడు, లోకం తెలియనివాడు, చదువు పెద్దగా లేనివాడు, రైల్ ఎక్కి ప్రయాణమే చేయడం తెలియనివాడు, ఇంతమంది అభిమానం ఎలా సంపాదించుకున్నాడు?

పరోపకారాయ ఫలంతి వృక్షాః
పరోపకారయ వహంతి నద్యః
పరోపకారాయ దుహంతి గావః
పరోపకారార్ధ మిదం శరీరం

పరోపకారం కోసం వృక్షాలు ఫలిస్తాయి,నదులు ప్రవహిస్తాయి,గోవులు పాలిస్తాయి. అలాగే పరోపకారం కోసం జీవించాలి….

ఇంతమంది దగ్గర దాన్ని సంపాదించుకోగలిగిన ఆ కుర్రాడిదే కదా అదృష్టం, ఇంతమంది అభిమానం ఎలా సంపాదించాడు, మీతో సహా….
అదే జీవిత రహస్యం

కొసమాట: జీవితంలో అన్నీ ఆనందాలేనా? ఎప్పుడూ కాదు. కష్టాలని దాటి వచ్చినదే జీవితం. అందరూ మంచివారే ఎదురయ్యారా? చాలా కౄరమైనవారూ ఎదురయ్యారు, నమ్మక ద్రోహులూ తారసపడ్డారు, కష్టాల్ని పదే పదే తలుచుకోక సుఖాలనే తలుచుకుని జీవితం సాగించడమే…పదే పదే పడిపోయా! ఓడిపోయా! పడిపోయిన ప్రతిసారీ కసిగా లేచా…మళ్ళీ పరుగే పెట్టా…ఇదే జీవనసమరం తొలిఘట్టం ఇంతతో బాకీలన్నీ తీరినట్టే!