శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-మహాభారత యుద్ధానికి దూరంగా ఉన్నవాళ్ళెవరు?

మహాభారత యుద్ధానికి దూరంగా ఉన్నవాళ్ళెవరు?

మహాభారత యుద్ధంలో ప్రపంచం లో, నాటికి ఉన్న రాజులంతా పాల్గొన్నారు. జనాభాలో స్త్రీలు పిల్లలు తప్పించి యువకులు ఎవరూ మిగలలేదు. కాని ఆ యుద్ధానికి దూరంగా ఉండిపోయినవాళ్ళిద్దరున్నారు. ఒకరు రుక్మి, రెండవవారు బలరాముడు.

బలరాముడు శ్రీకృష్ణుని అన్నగారు. ఆయనకి యుద్ధం అంటే భయమేం లేదుగాని, అన్నదమ్ములు ఇలా తలపడటం ఇష్టం లేకపోయింది. ఆయన యుద్ధానికి ముందుగా ధర్మరాజు దగ్గరకొచ్చి, ఈ అన్నదమ్ముల కలహం తనకు నచ్చలేదని, తమ్ముడైన కృష్ణునికి ఈ కలహాన్ని మాన్చమని చెప్పినా వినలేదని చెప్పి, తానకి ఇరువైపులవారూ సమానమేనని చెప్పి, ఈ యుద్ధానికి దూరంగా తీర్థయాత్రలు చేస్తున్నట్లు చెప్పి వెళిపోయారు.

రుక్మి గుర్తొచ్చాడా? రుక్మిణీ దేవి అన్న, శ్రీకృష్ణుడు రుక్మిణీ దేవిని తీసుకుపోతుంటే వెనక తరిమి యుద్ధం చేసి, యుద్ధంలో చాల లేకపోతే, రథ చక్రానికి కట్టేసి, కత్తి దూసి, తల తరగడానికి బదులు, ప్రేయసి కోరికపై బావగారి మీసము,తల సగం సగం గొరిగి వదలిపెట్టబడినవాడు, శ్రీకృష్ణునిచే. యుద్ధానికి ముందు తన బలగంతో ధర్మరాజు దగ్గరకొచ్చి యుద్ధం అంటే భయమైతే చెప్పు కొరవులని ఓడించేస్తానని అంటే అర్జునుడు ఆ భయమేలేదు, మీరు మరెవరికైనా సాయం చేయచ్చని చెప్పి పంపేశాడు. రుక్మి దుర్యోధనుని దగ్గరకెళ్ళి నీకు సాయం చేస్తానంటే నమస్కారం పెట్టి వద్దని చెప్పి పంపేశాడు.

అలా మహాభరత యుద్ధానికి దూరంగా ఉన్న బలరాముడు, రుక్మి ఇద్దరూ కూడా శ్రీ కృష్ణునికి కావలసినవారే కావడం చిత్రం…ఇందులోనూ చిన్న తేడా ఉంది గమనించారా? బలరాముడు రెండు పక్షాలవారినీ కాదన్నారు, రుక్మిని రెండు పక్షాలవారూ తిరస్కరించారు అదీ తిరకాసు. ఇలా యుద్ధానికి సహాయం చేస్తానంటే వద్దని వెనక్కి పంపబడినవాడు చరిత్రలో రుక్మి ఒక్కడే!పదిమందితో చావు కూడా పెళ్ళిలాటిదే అని నానుడి, ఇలా అందరిచేత విసర్జింపబడటం……

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-జీవితసమరం తొలిరోజులు-ఎందరో …….వందనములు

జీవితసమరం తొలిరోజులు-ఎందరో …….వందనములు

   ఇంటర్వ్యూ సోమవారం జరిగింది, మంగళవారం క్లాస్ ప్రారంభం,సికిందరాబాద్ లో నాలుగు రోజుల్లో జాయినవ్వాలి. రాత్రికి కాకినాడ చేరి, సోవన్నకి చెప్పా! ఎత్తుకుని ఊరేగించేడు కాసేపు, మహదానందపడిపోయి. ఉదయమే పోర్ట్ స్టేషన్ కెళ్ళి సికిందరాబాద్ కి  మర్నాటికి రిజర్వేషన్ చేయించుకున్నా! గోదావరి ప్రారంభమైన కొత్త, కాకినాడ నుంచి బయలుదేరేది. మర్నాటికి టిక్కట్ దొరికింది, ఒక పనైందనుకున్నా! నాకు కంగారైతే, టైమ్ కంగారుగా పరిగెట్టదు కదా! చచ్చి పదయింది. తాతగారు రాగానే జరిగింది చెప్పేశా, ఉత్తరం చేతిలో పెట్టా. నీకు తిరుగులేదన్న, అన్న కేషియరు, మిగిలినవారు అభినందించారు. ఉద్యోగానికి రాజీనామా రాసి తాతగారికి చూపా! బుర్రూపారు,టైప్ చేసి రెడీగా కూచున్నా! మేనేజర్ గారు రాగానే ఇచ్చెయ్యడానికి.

   మేనేజర్ గారు రావడం ఏదో హడావుడి తో సమయం గడచిపోతోంది, నాకు సావకాశం దొరకలేదు. చివరికి పన్నెండుకి దొరికింది, మేనేజర్ గారి గదిలో దూరి వివరం చెప్పుకున్నా! రాజీనామా చేస్తానని. దాని కాయన ” ఆడపిల్లలు చేసే ఉద్యోగానికి పోతానంటావేం? అక్కడిచ్చే జీతం మొత్తం తొంభై రూపాయలు,ఇక్కడ నూట ఇరవై, తాతగారు తొందరలో రిటయిర్ అవుతారు, నిన్ను అక్కౌంటెంట్ చెయ్యాలనే ఆయనకి అసిస్టెంట్ గా వేశాను, అక్కౌంటెంట్ ఐతే దగ్గరగా గజిటెడ్ ఆఫీసర్ జీతమొస్తుంది, వద్దు, నిన్ను రిలీవ్ చెయ్యను” అనేశారు. ”గవర్నమెంట్ ఉద్యోగం” నసిగా, కాని ఆయన మాటాడలేదు. అప్పటిదాకా రాజీనామా ఇచ్చి వెళిపోవచ్చనుకున్నాగాని ఇలా ఒప్పుకోవాలన్న సంగతి, రిలీవ్ చెయ్యాలన్న సంగతి తెలీదు.

ఆయన చెప్పిందీ బానే ఉందేమో అనిపించింది. తొందరలో అక్కౌంటెంట్ ప్రమోషన్ వగైరా! ద్వైదీ భావం పట్టుకుంది. గర్నమెంట్ ఉద్యోగం మంచిదని తెలుసు, కాని ఎలా మంచిది చెప్పలేని అసహాయత, ఏది మంచిదో తేల్చుకోలేనితనం. మానేస్తే! ఇప్పటివరకు ఐన ఖర్చులు, డిపాసిట్ కట్టేను ఒక వంద అదీ పోతాయి, అంతేగా అనుకున్నా. బయటికొచ్చి తాతగారికి చెప్పుకున్నా! సమయం చూసి, భోజనానికెళ్ళొద్దామని లేచారు, ఒంటిగంట కావడంతో.

టీ సమయం, తాతగారు లేచి మేనేజరుగారి గదిలో కెళుతూ, ’కొద్ది సేపు తరవాత లోపలికి రా” అని నెమ్మదిగా చెప్పి లోపలికెళ్ళేరు. కొద్దిసేపటిలో, వెనకనే లోపలికెళ్ళా ఫైల్ పుచ్చుకుని. ఏమన్నట్టు చూస్తే, మళ్ళీ చెప్పుకున్నా, ఆయనా వారి మాట చెబుతూ ”వెళ్ళిపొతానంటాడేంటండీ” అన్నారు తాతగారితో. అదిగో అలా తాతగారికి చేరింది సమస్య. అప్పుడాయన ”మీ ఆలోచన బాగుంది, ఇతనికి మరో ఆరు నెలల్లో ప్రమోషను, దగ్గరగా గజిటెడ్ ఆఫీసర్ జీతం, కాని ఒక్క మాట ఇతను ఎల్లకాలానికి ఇలా అక్కౌంటెంట్ గానే ఉండిపోతాడు, కనీసం మేనేజర్ కాలేడు, ఎందుకంటే మీరంతా డిపార్ట్మెంట్ నుంచి వస్తారు గనక. తెలివైన కుర్రాడు, ఏమో ఆఫీసర్ కావచ్చుగా! వదిలేద్దాం” అన్నారు. అంతే ఫైల్ కోసం మేనేజరుగారు చెయ్యిచాచడం, ఫైల్ ఇవ్వడం అందులో ఒప్పుదలరాసి సంతకం పెట్టి, ఫైల్ తాతగారికి తోయడం, ఆయనందులో ఆ రోజువరకు జీతం, నేను కట్టిన డిపాసిట్ డబ్బులు ఇచ్చేయమని రాసి సంతకం పెట్టి మేనేజరుగారికివ్వడం, ఆయనో చిట్టి సంతకం పొడిచెయ్యడంతో, రాసినంత సేపు పట్టలేదు, రాజీనామాకి. ఫైల్ పుచ్చుకొచ్చి కేషియర్ కిస్తే గబగబా లెక్కలు కట్టేసి డబ్బులు చేతిలోపెట్టేసేడు,సంతకమెట్టించుకుని. అక్కడితో రాజీనామా పూర్తయింది, చిన్న మీటింగ్ పెట్టేరు, అందరూ ఆశీర్వదించారు, అప్పుడు తాతగారికి సాస్టాంగ నమస్కారం చేశా! నాటి తాతగారి ఆశీర్వచనం నేటికి కొనసాగుతూనే ఉంది. చక్కబెట్టుకోవలసిన పనులున్నాయని పరుగే పెట్టా, అందరిదగ్గరా శలవు తీసుకుని!

ముందు సోవన్నని కలిసి విషయం చెప్పి ఇంటికెళ్ళొస్తానని బస్ పట్టుకుని ఇంటికి చేరేటప్పటికి రాత్రయింది. అమ్మకి విషయం చెప్పి, ఉదయమే తెల్లవారుతూనే కొండలరావు గారి దగ్గరకి పరుగెట్టి, విషయం చెప్పి నమస్కరిస్తే సంతసించారు, ఆశీర్వదించారు, బయలుదేరి అక్కకి చెప్పి, వస్తూ పోస్ట్ మాస్టారు చిట్టిపంతులుగారికి చెప్పి, కార్డులు పుచ్చుకుని, ఆయనతో కబుర్లు చెబుతూ నా అడ్రస్ కార్డుల మీద రాసి, ఇంటికొచ్చి అమ్మకిచ్చి, ఆమ్మ పెట్టిన బువ్వ తిని, అమ్మ చెప్పిన జాగ్రత్తలు విని, బయలుదేరి జట్కామీద కడియం చేరి, బస్ పట్టుకుని కాకినాడ చేరేటప్పటికి రెండు దాటిపోయింది.

తిన్నగా రూం కి పోయి హోల్డాలు, పెట్టె సద్దుకుని, ఇంటివారికి ఆ నెల అద్దె మొత్తం ఇచ్చేసి, నా విషయం చెప్పి రిక్షా మీద బయలుదేరి ఆఫీస్ కొచ్చి అందరిదగ్గరా వీడ్కోలు తీసుకుని, సోవన్నని కలిసి వివరం చెప్పి బుద్ధిగా చదువుకోమని, పోర్ట్ స్టేషనుకి చేరే సరికి ఆరు దాటింది. కొద్ది సేపటిలో నాతో పాటు సెలక్ట్ అయిన మరొకరూ రావడంతో జతకలిసింది.

తెల్లారేటప్పటికి సికిందరాబాద్ చేరేం, రాత్రంతా రైల్ ప్రయాణం,నిజానికి ఇబ్బందే పెట్టింది, నిద్ర పట్టక. :)అంతా గందరగోళం, ఉర్దూ తెలుగు. స్టేషన్ బయటికొస్తే కొత్త ప్రపంచం చూసినట్టే అనిపించింది,విశాలమైన రోడ్లు, మధ్యలో వృక్షాలు, పల్చపల్చగా జనం, డబల్ డెక్కర్ బస్సులు, పొట్టి రిక్షాలు. పాట్నీ సెంటర్ దగ్గరున్న నిజాంకాలపు టెలిఫోన్ ఎక్స్ఛేంజికి చేరడానికి ఆరణాలిచ్చాం, రిక్షాకి. దగ్గరలోని కింగ్స్ వేలో రూం,భోజనానికి అరవై రూపాయలు, ఇచ్చే స్టయిఫండు ఏభై. ట్రైనింగ్ మొదలయింది. నెల లోపే ఒక సమస్య, పుణ్య తిథికి ఆబ్దీకం పెట్టాల్సి వచ్చింది, ఇక్కడ ఎలా కుదురుతుంది? వెళ్ళి రావాలంటే శలవో? రెండు నెలల ట్రయినింగులో కుదరదు. హోటల్ మేనేజరుతో అన్నా మాటవరసకి, అతను ”సాయంత్రం పురోహితుల్ని రప్పిస్తా మీకు కావలసినట్టు పుణ్య తిథి జరిపిస్తార”న్నాడు.

ఇది జరిగేది కాదులే అనుకున్నా. సాయంత్రానికి ఒక పురోహితులొచ్చారు, వివరం చెప్పాను. ”ఋగ్వేద పూర్వక పాణిహోమంతో ఆబ్దీకం సశాస్త్రీయంగా చేయిస్తా”న్నారు. ”మా గోజిలలోనే కుదరటం లేదు, ఇక్కడా?” అన్నట్టు మాటాడా! ”మంత్రం చెప్పనా?” అంటూ ”నేను గోజివాణ్ణి, అందునా కోనసీమవాడిని” అన్నారు, ఆనందం చెప్పలేను, ”మరి భోక్తలకి” అన్నా! ”అదంతా నేను చూచుకుంటా, మీరు తిథిరోజు ఉదయం ఎనిమిదికి రెడీగా ఉండ”మని,ఏర్పాటుకి సొమ్ము తీసుకువెళ్ళేరు, ఎంతా మొత్తానికి ఇరవై రూపాయలు. సవ్యంగా జరుగుతుందా? అనుమానం పీడించింది. తిథిరోజు ఉదయమే ఎనిమిదికి వచ్చి నన్ను తీసుకెళ్ళేరు. అదొక పెంకుటింటి వసారా! దొడ్డితో,నూతితో ఉన్నది. వెళ్ళేటప్పటికొకరు వంట చేస్తున్నారు, మళ్ళీ స్నానం చేసి ఆభ్దీకం మంత్రంతో కొనసాగిస్తే, ఈలోగా వంట పూర్తి చేశారు, గారెలు పరమాన్నం తో సహా. వడ్డన చేసుకున్నారు, హస్తోదకమిచ్చాను, భోక్తలు లేచిన తరవాత నేను పితృ శేషం ప్రసాదం తీసుకున్నా! (భోజనం చేశా), ఆనందానికి అవధే లేదు, అంత చక్కగా జరిగింది అబ్దీక విధి. ఘనంగానే సత్కరించా తాంబూలంతో, జరగదనుకున్నది,ఘనంగా అక్కడ నెరవేర్చినందుకు.

నాటి హైదరాబాద్ జ్ఞాపకాలెన్నో తరుముతున్నాయి,కొన్నిటితో ముగిస్తాను. డబల్ డెక్కర్ బస్సులు ప్రత్యేకాకర్షణ. 5,8,8A బస్సుల్లో ప్రయాణం అదో ఆనందం. ఆ తరవాత చార్మినార్, గోల్కొండ ఇలా చూడవలసిన ప్రదేశాలు తిరగడం, కాలం గడచిపోయింది. ట్రైనింగ్ చివరకొస్తుండగా, ఒకడో పుకారు లేవదీశాడు, ”అందరికి పోస్టింగ్ ఇవ్వరటా” అని. చాలా మంది గుండెల్లో రాయి పడింది, ఉన్న ఉద్యోగం వదులుకున్నాం, కొత్తది రాకపోతే? ఉభయ భ్రష్టత్వం అవుతామేమో,భయం. ఆలోచించా! అదేం జరగదు, మనల్ని ఇబ్బంది పెట్టాలని ఎవరో చేస్తున్న పని, అని అందరిని ఊరడించా, ఏవో కారణాలూ చూపించా! చివరిరోజొచ్చింది. అందరికి గుబులే ఏం జరుగుతుందోనని. పుకారు నిజంకాదని తేలిపోయింది, ఎక్కడెక్కడో పోస్టింగులూ ఇచ్చారు. నాకు మరొకరికి మండపేట ఇచ్చారు, అందరూ మమ్మల్ని ఓదార్చారు మండపేట పోస్టింగ్ కి, ఆ వూరు భయంకరంట, కొడతారట… ఎన్నో ఎన్నో చెప్పేరు ఓదారుస్తూ, విన్నా, నాతో పాటు పోస్టింగ్ వచ్చినతను భయపడుతున్నాడు. ”భయపడకు, నేనుండగా నీకేం భయం లేద”న్నా! అతనికి అర్ధం కాలేదు. చాలా సేపు విన్న తరవాత చెప్పాను, ”అది నా స్వంత ఊరు” అని, నెమ్మదిగా. ఇప్పటిదాకా మమ్మల్ని ఓదార్చినవారంతా అభినందనలు చెప్పడం మొదలెట్టేరు,చిత్రంగా…లోకం….. ఎంతలో ఎంతమార్పు?

నేనొస్తానన్న రోజు ఉదయం నుంచే అమ్మ వీధిలో నాకోసం ఎదురు చూసిందంటే……

ఆ తరవాత జాయనవడం కలవవలసినవారందరిని కలవడం జరిగిపోయింది.ఇన్నిటిలోనూ కావలసినవారెవరొచ్చారు  తోడు?  తోడు నిలిచారెందరో, ఎందరో మహానుభావులు అందరికి వందనములు.

ఇంతకీ

ఏమీ తెలియని ఒక పల్లెటూరి కుర్రాడు, లోకం తెలియనివాడు, చదువు పెద్దగా లేనివాడు, రైల్ ఎక్కి ప్రయాణమే చేయడం తెలియనివాడు, ఇంతమంది అభిమానం ఎలా సంపాదించుకున్నాడు?

పరోపకారాయ ఫలంతి వృక్షాః
పరోపకారయ వహంతి నద్యః
పరోపకారాయ దుహంతి గావః
పరోపకారార్ధ మిదం శరీరం

పరోపకారం కోసం వృక్షాలు ఫలిస్తాయి,నదులు ప్రవహిస్తాయి,గోవులు పాలిస్తాయి. అలాగే పరోపకారం కోసం జీవించాలి….

ఇంతమంది దగ్గర దాన్ని సంపాదించుకోగలిగిన ఆ కుర్రాడిదే కదా అదృష్టం, ఇంతమంది అభిమానం ఎలా సంపాదించాడు, మీతో సహా….
అదే జీవిత రహస్యం

కొసమాట: జీవితంలో అన్నీ ఆనందాలేనా? ఎప్పుడూ కాదు. కష్టాలని దాటి వచ్చినదే జీవితం. అందరూ మంచివారే ఎదురయ్యారా? చాలా కౄరమైనవారూ ఎదురయ్యారు, నమ్మక ద్రోహులూ తారసపడ్డారు, కష్టాల్ని పదే పదే తలుచుకోక సుఖాలనే తలుచుకుని జీవితం సాగించడమే…పదే పదే పడిపోయా! ఓడిపోయా! పడిపోయిన ప్రతిసారీ కసిగా లేచా…మళ్ళీ పరుగే పెట్టా…ఇదే జీవనసమరం తొలిఘట్టం ఇంతతో బాకీలన్నీ తీరినట్టే!

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-కర్ణుని జన్మ రహస్యం

కర్ణుని జన్మ రహస్యం

    కర్ణుడు కుంతి కన్యగా ఉన్నపుడే జన్మించాడన్న రహస్యం ఎవరికి తెలుసు?

ఈ రహస్యం తెలిసినవారు
1.కుంతి
2.సూర్యుడు
3.శ్రీ కృష్ణుడు
4.వ్యాసుడు
5.భీష్ముడు
6.నారదుడు.

యుద్ధం పదవరోజు తరవాత ధృతరాష్ట్రుడు, సంజయుడికి మాత్రమే తెలుసు.

వీరికి తెలుసని మనకెలా తెలుసు? చూదాం.

కుంతి:- దుర్వాసో ముని ఇచ్చిన వరం పరీక్షించాలనుకుని కదా సూర్యుణ్ణి కోరింది,చాపల్యంతో. సూర్యుడు బిడ్డనిచ్చి వెళిపోయాడు, కన్యకు, పెళ్ళికానిదానికి బిడ్డ ఏమి? అని లోకం నిందిస్తుందని భయపడి, కుంతి కర్ణుని నీటిలో వదిలేసింది, పెట్టెలో పెట్టి. రాధచే పెంచబడి పెద్దవాడైన కర్ణుని, మరలా కుమారాస్త్ర విద్యా ప్రదర్శన దగ్గర సహజ కవచకుండలాలతో వెలిగిపోతున్న కర్ణుని చూసి గుర్తుపట్టింది. కుంతి మాత్రం కర్ణుని జన్మ రహస్యం కర్ణునికే చెప్పింది కాని పాండవులకు చెప్పలేదు, చెప్పలేకపోయిందనుకోవచ్చు,సిగ్గుతో…

సూర్యుడు:- సంగ్రామం సిద్ధమవుతున్న వేళ సూర్యుడు కర్ణుని వద్దకొచ్చి ’నీ సహజ కవచ కుండలాలు అర్ధించడానికి ఇంద్రుడు రాబోతున్నాడు, ప్రేమతో చెబుతున్నాను, వాటిని దానంగా ఇవ్వవద్దని’ చెబుతాడు. దేవ రహస్యం తరవాత తెలుస్తుంది,నీకే అంటాడు. కర్ణుడు తన దగ్గర చేయిచాచిన వానికి లేదని చెప్పను అంటే, శక్తి అనే ఆయుధాన్ని తీసుకోమని చెబుతాడు. తానుగా ఎవరికి కర్ణుని జన్మ రహస్యం చెప్పలేదు, సూర్యుడు.

శ్రీకృష్ణుడు:- కుంతి శ్రీకృష్ణునికి మేనత్త. అంతఃపుర రహస్యం శ్రీకృష్ణునికి తెలియడంలో వింతలేదు. ఈయన రాయబారానికి వచ్చినపుడు కర్ణుని వీడ్కోలిద్దువు రమ్మని చెయ్యిపట్టి రథమెక్కించుకుని తీసుకువెళ్ళి జన్మ రహస్యం చెబుతారు, కర్ణునికి.ఈ సందర్భంలో శ్రీకృష్ణునికి కర్ణుని జన్మ రహస్యం తెలుసని తెలుస్తుంది. ఇది పూర్తి స్థాయి రాజకీయం,భేదో పాయం కూడా. శ్రీకృష్ణుడు కర్ణుని జన్మ రహస్యం కర్ణునికే చెప్పేరు తప్ప పాండవులకుగాని, దుర్యోధనునికిగాని చెప్పలేదు.

వ్యాసుడు:- ఈయన వంశ కర్త. భారతంలో అవసరమైన ప్రతి మలుపులోనూ కనపడతారు, వీరివల్ల కథ నడుస్తున్నట్టు అనిపించదు. వీరికి తెలియక వంశం లో జరిగినవిలేవు. దుర్యోధనునికి చాలా సార్లు చాలా విషయాలు చెప్పేరుగాని ఎప్పుడూ కర్ణుడు విషయం చెప్పలేదు, అలాగే పాండవులకూ చాలా సార్లు చాలా విషయాలు చెప్పేరు కాని పాండవులకూ కర్ణుని జన్మ రహస్యం చెప్పలేదు, కారణం ఊహించడం కష్టం.

భీష్ముడు:- భీష్ముడికి కర్ణుని జన్మ రహస్యం తెలుసునన్న సంగతి, చివరికి అంపశయ్యమీద ఉండగా కర్ణుడు చూడడానికొస్తే చెప్పడంతో మనకు తెలుస్తుంది. భీష్ముడు కర్ణుని జన్మ రహస్యం కర్ణునికే చెప్పేరు తప్ప దుర్యోధనునికిగాని పాండవులకుగాని చెప్పలేదు. దుర్యోధనుడు మొండివాడు, అందుకతనికి చెప్పి ఉండకపోవచ్చు. పాండవులకు చెబితే రాజ్యమే అడగరేమో! వారికి అన్యాయం జరుగుతుందనుకున్నారా? ఊహించడం కష్టం.

నారదుడు: వీరికి కర్ణుని జన్మ రహస్యం తెలియడంలో విశేషం లేదు, వీరికి కలహభోజనుడని పేరు కాని, ఏ విషయమైనా ఎవరికి చెప్పకూడదో వారికి చేరవేయడమే వీరి ప్రత్యేకత కూడా, కాని ఈ సందర్భంలో, ఎవరికి అనగా పాండవులకు గాని,దుర్యోధనునికి కాని చెప్పకపోవడమే విశేషం.

విదురుడు:- ఈయన కూడా వంశంలోనివాడే! వీరికి తెలియని విషయం లేదు,కర్ణుని జన్మ రహస్యం తెలుసో లేదో తెలియదు.

కర్ణుని జన్మ రహస్యం తెలిసిన వీరు ఆరుగురూ, ఈ రహస్యాన్ని పాండవులకు చెప్పలేదు. అలాగే వీరు దీనిని దుర్యోధనునికీ చెప్పలేదు.

కుంతి,సూర్యుడు ఈ విషయాన్ని దుర్యోధనునికి చెప్పే సావకాశం లేదు. శ్రీ కృష్ణునికి సావాకాశం ఉన్నా చెప్పలేదు. వ్యాసుడు,భీష్ముడు,విదురుడు దుర్యోధనునికి చాలా విషయాలు చెప్పేరుగాని ఈ రహస్యం మాత్రం చెప్పలేదు.

కర్ణుని జన్మ రహస్యం పాండవులకు తెలిస్తే యుద్ధమే జరిగేది కాదు. దుర్యోధనునికి తెలిస్తే ఏం జరిగేది ఊహించలేను.

చివరగా భీష్ముడు పడిపోయిన తరవాత కర్ణునికి జన్మ రహస్యం భీష్ముడు చెప్పినట్టుగా సంజయుడు,ధృతరాష్రునికి చెప్పేరు. అప్పుడైనా ధృతరాష్ట్రుడు యుద్ధం ఆపుచేసి ఉండవలసిందా? ఈయనకు కొడుకుమీద అమిత అభిమానం,కర్ణుని మీద ఒకింత కోపం ఉంది.

ఇందుకే కర్ణుని తల భారతం.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-జీవితసమరం తొలిరోజులు-ఎందెందు వెదకి చూచిన అందందే గలడు…

జీవితసమరం తొలిరోజులు-ఎందెందు వెదకి చూచిన అందందే గలడు…

గుండు గుండు
గుమ్మం కాడుండు
అన్నవరం గుండు
అందంగా ఉండు
తిరపతిగుండు
తిన్నంగా ఉండు
మళ్ళీ వస్తానుండు
మాట చెబుతానుండు

   ఇలా పాడుకోడమేగాని ఏనాడూ తిరుపతిగాని, అన్నవరంగాని వెళ్ళిన పాపానపోలేదు, సావాకాశం లేదంతే. బతుకే కష్టమైతే పుణ్యక్షేత్రాలా? ఊళ్ళో ఉన్న లక్ష్మీ నరసింహస్వామి గుడి, కలియుగ వైకుంఠం మాకు, నిత్య దర్శనం, సంవత్సరానికి నాలుగైదు సార్లు దగ్గరలో ఉన్న పట్టిసీమ వీరభద్రస్వామి దర్శనం, అంతే. దేవుడున్నాడా? ఉన్నాడు,ఎక్కడా? ఎక్కడా ఉన్నాడు, అక్కడే ఉన్నాడనుకోకు, ఇదీ జీవితంలో నేర్చుకున్న మొదటి పాఠం.

ఇందు గల డందు లేడని
సందేహము వలదు చక్రి సర్వోపగతుం
డెందెదు వెదకి చూచిన
అందందే గలడు దానవాగ్రణి వింటే!

దానవేంద్రా! వినవయ్యా!! ఇక్కడున్నాడు, అక్కడలేడు అనే సందేహం అక్కరలేదు, హరిని ఎక్కడెక్కడ వెదకి చూస్తే అక్కడక్కడా కనపడతాడయ్యా! వెదకి చూసుకోలేకపోవడం నీ తప్పే కాని ఆయనది కాదు సుమా! అన్న మాట పూర్తిగా వంటపట్టినదే,చిన్నప్పటి నుంచీ…. అదిగో అలా వెతకడం అలవాటయింది… 🙂 నిజమే జీవితం ప్రతి మలుపులోనూ, కష్టంలోనూ హరి కనపడ్డాడు.

మొదటి నెల జీతం తీసుకున్న తరవాత శనివారం సాయంత్రం బయలుదేరా, అన్నవరం. రాత్రికి చేరి కొండెక్కి గుడి ముందు ఆరుబయట పడుకున్నా,వేసవి చొరబడుతున్న కాలం, అక్కడ ఒక పెళ్ళికి ఏర్పాటు జరుగుతోంది, గుర్తుండిపోయిన పెళ్ళి. ఎప్పటి మాటా, దగ్గరగా అరవై ఏళ్ళ కితం మాట కదూ! ఇప్పుడు కాదుగాని, మరోసారి చెబుతానా పెళ్ళి గురించి. పెళ్ళయింది, తెల్లారింది, కళ్యాణ కట్టలో తలనీలాలిచ్చి, దర్శనం చేసుకుని కిందకొచ్చి బస్సెక్కేశా. అదే గొప్ప, ఆ వయసుకి చూసినవి రాజమంద్రి,కాకినాడ పట్టణాలు, ఆ తరవాత దూర ప్రయాణం అన్నవరమే!

కాలం గడుస్తోందిగాని ఏదో బాగో లేదు…గది దొరకలేదు, దొరికితే ఇద్దరం ఉంటే అద్దె తగ్గుతుందని ఆశ. ఎక్కడికెళ్ళి గది అద్దె కోసమడిగినా మొదటి మాట పెళ్ళయిందా అన్నదే! కొంతమంది ఏం లేవనేసేవారు, కొందరు బ్రహ్మచారులకివ్వం అనేవారు, మీరెవరు? ఇదో ప్రశ్న, చెబితే మీకైతే గది అసలివ్వం అన్నవారూ కనపడ్డారు. ఒక రోజు తాతగారికి చెప్పుకున్నా నా బాధ, ఇల్లు ఆఫీస్ ఒకేచోట చికాగ్గా ఉందని. తాతగారు ”అలాగైతే రేపు గది చూద్దా”మనేశారు. ఇంకేం వరమిచ్చినట్టే అనుకున్నాం. మర్నాడెవరితోనో ఫోన్ లో మాటాడేరు, సాయంత్రం వెళ్ళేం,తాతగారు నేను. గది చూపించారు అసలు గది దొరుకుతోంది అదే సంతోషం, అదో ప్లీడర్ గారింటి ఔట్ హవుస్ లోది, అల్లరిచిల్లరి పనులు చేస్తే ఊరుకోనని చెప్పేరు, ”కుర్రాళ్ళు బుద్ధిమంతులు గొడవలేం ఉండవని” తాతగారు హామీ ఇస్తే ఇరవై రూపాయల అద్దె, కరంట్ తో కలిపి, ఫేన్ సంగతడగద్దు 🙂 గది అద్దెకు దొరికింది. గదిలో చేరేం. అల్లరి చెయ్యకుండా రోజులు గడుపుతున్నా, భయం,భయంగా. భయం ఎందుకంటే పక్కనే ఇంటివాళ్ళ అమ్మాయిలు, కాలేజిలో చదువుకునేవాళ్ళ చదువుకునే గది. మా సోవన్న అప్పుడప్పుడు, గొంతు విప్పేవాడు, తానో ఘంటసాలని అనుకునేవాడు, మా వాడో బాత్ రూం భాగవతార్. వీడిక్కడ గొంతు విప్పితే వాళ్ళక్కడనుంచి వహ్ వా! అనేవారు, నాకు చచ్చే భయం, వీణ్ణి అదుపు చేసేటప్పటికి నాకు తల ప్రాణం తోకకొచ్చేది 🙂

మా సోవన్న ఏమాత్రం సమయం దొరికినా ”మావా! నువ్వు అదృష్టవంతుడివిరా! ఈ ఉద్యోగంలో ఉండవు! పైకి పోతావు, నీ జాతకం మంచిది, నువ్వు పట్టింది బంగారం” అంటూ ఉండేవాడు. తను నిరాశలో కూరుకుపోయేవాడు, ”నీకేంరా నువ్వూ బాగుంటావు డిగ్రీ పూర్తి చెయ్యి” అన్నా, వినిపించుకోలేదు, ఇలా కాదని పట్టుబట్టి వాడిచేత పుస్తకాలు తెప్పించి డిగ్రీకి ప్రైవేట్ గా చదివించడం మొదలెట్టేను,వాడితో నేనూ చదివేవాణ్ణి. నేనైతే ఇంటర్ కూడా చదవాలి కదా! వాడు బుద్ధిగా చదువుకుంటే వారానికో సినిమాకి తీసుకుపోయేవాణ్ణి. నిస్పృహ తగ్గింది వాడిలో, ఏదో చెయ్యాలనే తాపత్రయం ఉండిపోయింది నాలో!

 ఉద్యోగంలో చేరి ఐదు  నెలలు దాటిందేమో! ఒక రోజు మా రైతు కొన్ని కాగితాలుచ్చుకుని వచ్చి ”మీకీ కాగితాలు విశాఖపట్నం నించొచ్చాయట, అమ్మ పంపించారు. అర్జంటని చిట్టి పంతులుగారు (పోస్ట్ మాస్టారు) చూసి చెబితే పట్టుకొచ్చా” అన్నాడు, కాగితాలు చేతికిస్తూ. చూస్తే అవి టెలిఫోన్ ఆపరేటర్ గా నిన్ను సెలెక్ట్ చేసుకుంటాం, సర్టిఫికట్ల అసలు, ఇద్దరు గజిటెడ్ ఆఫీసర్లు, తమకు నీవు తెలిసినట్టు సర్టిఫికట్లు,పట్టుకుని వస్తే ఇంటర్వ్యూ లో సెలెక్ట్ ఐతే, వైద్య పరిక్షలో నెగ్గితే పదిరోజులలోగా హైదరాబాద్ లోని ట్రైనింగ్ కు వెళ్ళేందుకు సిద్ధంగా రమ్మని లేఖ సారాంశం. కంగారొచ్చింది,ఏం చేయాలో తోచలేదు. తాతగారి దగ్గరకు చేరి విన్నవించా! ఏం చెయ్యనూ అడిగేశా.

తాతగారు చూసి ”సెలెక్ట్ అయితే మంచిదే, ఇంత వివరంగా ఇచ్చారంటే నువ్వు సెలక్ట్ అయినట్టే” అన్నారు. ”శలవు పెట్టి వెళ్ళు, ఇంటర్వ్యూ చెయ్యి, తరవాత చూదాం” దారి చూపారు. గజిటెడ్ ఆఫిసర్లు తెలిసినట్టు సంతకం ఎవరు చేస్తారు? నాకెవరు తెలుసు? మళ్ళీ తాతగారినే బతిమాలా, ”నడు” అని ఎర్రటి ఎండలో నడిచి, రిక్షా ఎక్కుదామన్నా వినక, తాలూకా ఆఫీస్ కి తీసుకెళ్ళేరు. తిన్నగా తాసిల్దార్ దగ్గరకే తీసుకెళ్ళిపోయి, వివరం చెప్పి ”సంతకం పెట్టవయ్యా” అనేటప్పటికి తాసిల్దారుగారు మాటాడాక సంతకం పెట్టేసేడు. అలాగే మరొకరి దగ్గరా చెయ్యి పట్టుకుని సంతకం పెట్టించినట్టుగా సంతకం పెట్టించేశారు. నిజానికి అదొక పెద్ద ఘనకార్యం, నా వల్ల ఎన్ని జన్మలెత్తినా కానిది, ఎలా అయింది? అసాధ్యాలు సుసాధ్యం చేయడమే హరిలీల.

విశాఖపట్నం వెళ్ళడం అదే మొదటిసారి, తాతగారితో మంతనాలు చూసిన మిత్రుడు కేషియర్ ”ఏంటీ” అడిగేడు, వివరం చెప్పా! ”అదృష్టవంతుడిరా తమ్ముడూ! నీకు తిరుగులేదు,సామర్లకోట వెళ్ళి వైజాగ్ వెళ్ళే బండెక్కెయ్యి” అనేశాడు. రైల్ ప్రయాణమంటే సరదా, కోరిక తీరలేదు. కాకినాడనుంచే బండెక్కాలని స్టేషనుకి పోయి విశాఖపట్నం టిక్కట్టన్నా, డబ్బులుచ్చుకుని వాల్తేరు కి టిక్కట్టు చేతిలో పెట్టేడు. నన్ను మోసం చేస్తున్నాడనుకుని నాకు విశాఖపట్నానికి టిక్కట్టంటే వాల్తేరుకి ఇచ్చేరన్నా! బుకింగ్ క్లార్క్ నాకేసి చూసి నవ్వుతూ విశాఖపట్నంలో వాల్తేరు స్టేషన్ పేరయ్యా! వెళ్ళు బండెక్కు అనడంతో అనుమానం తీరక బయటికొచ్చి మరొకర్ని అడిగి సంశయం తీర్చుకున్నా!

ఇంటర్ వ్యూ కి నాతోపాటు వచ్చినవారు మరో ఇరవై మంది ఉన్నారు. కొంతమందికి వేరు రకంగా ఉత్తరాలొచ్చాయి. నాలా వివరంగా ఉత్తరాలొచ్చినవాళ్ళు పదిలోపు. ఏదో తేడా ఉందని గ్రహించా,ఎవరికి చెప్పలేదు, ఊరుకున్నా. ఇంటర్వ్యూ లో నేను ఆరోవాణ్ణి, ఫోన్ లో మాటాడించి విన్నారు, ఏవో ప్రశ్నలడిగేరు ”అన్నీ సరిపోయాయి సెలెక్ట్ అయినట్టు టిక్ పెడదామా?” అని ఒకరంటే మరో ఆఫీసరు ”ఎత్తు తక్కువున్నాడు, పనికిరాడ”న్నారు. నా గుండెల్లో రైళ్ళే పరిగెట్టేయా క్షణంలో. ”ఎత్తు సరిపోయిందండీ” అన్నారు మరో ఆఫీసరు, సెలెక్షన్ బోర్డ్ ముగ్గురిలో మరో మెంబరు. ”మనం నాలుగడుగుల పదకొండంగుళాలు ఎత్తు కావాలన్నాం, ఇతను నాలుగడుగుల ఎనిమిదంగుళాలే ఉన్నాడు కదా” అన్నారు. తాడి చెట్టంత పొడుగున్న నేను నాలుగడుగుల ఎనిమిదంగుళాలేంటీ? మతిపోయింది ఒక క్షణం. మరో ఆఫీసరు ”ఇతను ఐదడుగుల ఎనిమిదంగుళాలు ఉన్నాడు” అనడంతో కొంచం ధైర్యం వచ్చింది. ఎత్తు మళ్ళీ చూడమన్నారు, చూస్తే ఐదడుగుల ఎనిమిదంగుళాలే ఉన్నాడనటంతో టిక్ పెట్టేరు. బతుకు జీవుడా అని బయటపడితే ఒంటిగంటకి నాతో పాటు పది పేర్లు పిలిచి ”వీళ్ళంతా, మేమిచ్చే ఉత్తరాలు తీసుకుని గవర్నమెంట్ జనరల్ హాస్పిటల్ లో సివిల్ సర్జన్ దగ్గర కెళితే, చెక్ చేసి సర్టిఫికట్ ఇస్తారు, తెచ్చుకుని ఆఫీస్ లో ఇవ్వండి, వారికి పదహారు రూపాయలు చెల్లించండి, ఒక్కొకరూ, రసీదిస్తారు పట్టుకొచ్చి ఆఫీస్ లో ఇవ్వండి, ఈ డబ్బులు తరవాత కాలంలో మీకు తిరిగి ఇవ్వబడతాయి” అని వివరంగా చెప్పేరు.

మిగిలినవారికి మధ్యాహ్నం ఇంటర్వ్యూ కొనసాగుతుందనీ వీరిని తరవాత బేచ్ లో శిక్షణకి పంపుతారని వివరం చెప్పడంతో, నాకొచ్చిన ఉత్తరం తేడా గ్రహించేను. ఇలా నాతో పంపబడిన వారిలో ఒకడి దగ్గర సివిల్ సర్జన్ కి ఇవ్వడానికి డబ్బులు లేవు, దిగాలుపడి ఏం చెయ్యాలో తోచక దిక్కులు చూస్తున్నాడు, అది గమనించి ”ఏంటి సంగత”న్నా డాక్టర్ కి ఇవ్వడానికి డబ్బులు లేవు, ఇంటికెళ్ళి తెచ్చుకోడానికి టైమ్ లేదు” చెప్పేడు, ”డబ్బులు నేనిస్తాలే, నడు” అనేశా! ఏనుగెక్కినంత సంబరం చూశానతని కళ్ళలో! ”ట్రైనింగ్ కి సికింద్రాబాద్ కి వస్తాను కదా అక్కడిచ్చేస్తానూ” అని పదే పది సార్లు చెప్పేడు, ఆ తరవాత డబ్బులిచ్చేసేడు కూడా! సివిల్ సర్జన్ దగ్గర పని పూర్తి చేసుకుని కాగితాలుచ్చుకుని వచ్చి ఆఫీస్ లో ఇచ్చేస్తే, ’నీవు నిర్ణయించిన తారీకున సికిందరాబాద్ లో ఇవ్వబడిన అడ్రస్ లో ఉన్న ట్రైనింగ్ సెంటర్లో హాజరు కమ్మని’ ఉత్తరమిచ్చి పంపేసేరు. గవర్నమెంట్ ఉద్యోగం వచ్చిందన్న ఆనందమే కలిగింంది, సమయం వారమే ఉంది. ముందు ఇంకా ఇబ్బందులున్నాయన్న సంగతి తెలియక…

చిన్నమాట: వాల్తేరుకి విశాఖపట్నానికి తేడా తెలియనందుకు నవ్వుకోవద్దు 🙂 రాయడం మొదలెడితే టపా నాచెయ్యి దాటిపోయింది, ఎంత కుదించినా మరో టపాకి పెరిగింది.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-జీవితసమరం తొలిరోజులు-కాకినాడ ఉద్యోగం

జీవితసమరం తొలిరోజులు-కాకినాడ ఉద్యోగం

ట్రైనింగ్ పూర్తయింది, మేజరయ్యా, షావుకారు గారితో ”నోటు రాస్తా, పాత నోట్లు తిరగరాస్తా” అన్నా! ఆయన ”నోట్ రాయక్కరలేదు,మీ మాటమీద నమ్మకం” అన్నారు.

కోర్ట్ లో ఉన్న దావా అప్పటికి మూడు సంవత్సరాల కితమే రాజీ అయింది. అదికూడా తగవులో ఉన్న ఆస్థిని ఐదుభాగాలు చేసి నాలుగు భాగాలు నాకు ఒక భాగం ఎదుటివారు తీసుకునేలాగా! అంటే న్యాయం ఎటుందో తెలిసినట్టేగా! దావా కాలనికి ఆ ఆస్థి మీద రాబడి నేను మేజర్ అయిన తరవాత తీసుకునేలా కోర్ట్ లో కట్టడంతో, లాయర్ గారి దగ్గరకెళ్ళి పిటీషన్ వేస్తే సొమ్మొచ్చేటప్పటికి మూడు నెలలు పట్టింది. వచ్చిన సొమ్ములో లాయర్ గారి ఫీస్ ఇచ్చి మిగిలిన దానితో షావుకారుగారి బాకీ కొంత తీర్చి, కొంత ఊపిరి పీల్చుకున్నా.

అప్పటికి స్వతంత్రం వచ్చి పన్నెండేళ్ళు, భూపరిమితి చట్టం, దున్నేవాడిదే భూమి, నాటి మాటలు. వీటివల్ల పల్లెలలో అప్పటి వరకు ఉన్న ఆమాత్రం సఖ్యత, ప్రశాంతత కూడా చెడిపోయింది. పెద్దవారెప్పుడో సద్దేసుకున్నారు, ఇంట్లో కుక్కపిల్ల దగ్గరనుంచి, విడాకులుచ్చుకుని, ఇంట్లో ఉంచుకున్న విడిచిపెట్టిన పెళ్ళాంతో సహా, చాలా మంది పేర భూములు రాసి. ఇక దున్నేవాడిదే భూమి, అప్పటిదాకా కాస్త గౌరవంగా బతికిన రైతు, కూలీగా మారిపోయాడంతే! మార్పు మాత్రం రాలా! ఏ పని చేయాలన్నా లైసెన్స్, ప్రతిదానికి పర్మిట్. ఇటువంటి పరిస్థితులలో, అవినీతి,బంధు ప్రీతి చీకటి బజారు విశృంఖలంగా తాండవిస్తున్న రోజులు. ఎక్కడ చూచినా నిరుద్యోగమే! ఎంతమందిని కలిసినా ఉపయోగం లేదు, కొంతమంది దర్శనం కూడా ఇవ్వలేదు, మాటాడ్డానికి కూడా. ప్రెసిడెంట్ గారు ప్రయత్నం మానలేదు.

ట్రయినింగ్ పూర్తి కాగానే రూరల్ బేంక్ లో అప్రెంటిస్ గా చేరాను. అక్కడ పని చేయడం మొదలెట్టి దగ్గరగా ఆరు నెలలైంది,ఉద్యోగం వచ్చే సూచన కనపడ లేదు.

ఒక రోజు సాయంత్రం ఊరినుంచి వచ్చిన ప్రెసిడెంట్ గారు బేంకి వచ్చి నాతో, మర్నాడు కాకినాడ జిల్లా సహకార మార్కెటింగ్ సొసైటీకి వెళ్ళమని ఉత్తరమిచ్చి, అప్పుడు చెప్పేరు, నాకు ఆ సంస్థలో ఉద్యోగమిస్తారని. ఆనందం కలిగి వారికి నమస్కారం చేసి,అక్కకి చెప్పి, ఇంటికొచ్చాను.అమ్మకి చెబితే ఆనందించింది,ప్రయోజకుడినయ్యానని.

మర్నాడు కాకినాడ వెళ్ళి మేనేజర్ గారిని కలిశా,వారు అక్కౌంటెంట్ గారిని కలవమంటే బయటికొచ్చి వారి కోసం అడిగితే ఒక తాతగారిని చూపించారు. వారి దగ్గరకెళ్ళి ”తాతగారు, నమస్కారం” అన్నా! ఆయనని అంతా ”తాతగార”నే పిలుస్తారట నాకది తెలియదు, ఆయన కళ్ళజోడులోంచి చూసి ”ఏమన్నట్టు” కళ్ళెగరేస్తే,వివరం చెప్పుకున్నా. ఈ లోగా ప్యూన్ ఫైల్ తెచ్చాడు,చూసి, డ్రాఫ్ట్ రాసి ”టైప్ చేయగలవా?” అడిగారు. ”అవు”నన్నట్టు తలూపా. ఫైల్ చేతికిచ్చి ”కొట్టుకురా” అన్నారు. చూస్తే అది నా అపాయింట్ మెంట్ ఆర్డరు, అలా నా తొలి నియామక పత్రం నేనే టైప్ చేసుకున్నా 🙂 అందంగా టైప్ చేసి పట్టుకెళ్ళా. కళ్ళజోడులోంచి చూసి బాగుందని ప్రశంసించారు, కళ్ళతోనే. ఫైల్ సంతకానికెళ్ళింది. ఈ లోగా ఎక్కడుంటున్నదీ అడిగితే ”ఏమీ తెలియద”ని ఉన్న మాట చెప్పేను. ఈ లోగా ఆర్డర్ సంతకమై వచ్చింది, అది చేతికిస్తూ ”ఈ ఆర్డర్ పుచ్చుకుని లోపలికెళ్ళు, మేనేజర్ గారికి ధన్యవాదాలు చెప్పు, గది దొరికేదాకా ఆఫీస్ లో ఉంటానని చెప్పుకో” అని ఉపదేశం చేశారు. ఈ సారి నిజంగానే ఆయనకు నమస్కారం చేసి లోపలికెళ్ళి పని చక్కబెట్టుకొచ్చి తాతగారికి చెబితే, ”బతికేస్తావ్! బాధలేదు, విజయోస్తు” అని దీవించారు. ఆ దీవెన ఈ రోజుకీ ఫలిస్తూనే ఉంది.

అది మొదలుగా ఆయన చెప్పిన ప్రతిపని శ్రద్ధగా చేస్తూ మెప్పుపొందుతూ వచ్చా. ఆఫీస్ లో మిగిలిన వారి సీట్ లలో పని కూడా అందుకుంటూ రావడంతో అందరికి చేరువయ్యా! మరీ చేరువైనది కేషియర్ తో. ఆ రోజుల్లో బేంక్ కి, కేషియర్ కి తోడు వెళ్ళినందుకు రెండు రూపాయలు బేటా ఇచ్చేవారు, కేషియర్ కి రఫ్ కేష్ బుక్ రాసిపెట్టేవాడిని, దానితో అతను నన్ను తోడు తీసుకుపోయేవాడు, బేటా నాకిచ్చేవాడు, ఇది గొడవకి కారణమైంది, మిగిలినవారితో. విషయం మేనేజర్ గారి దగ్గరకెళితే, తాతగారు ఉన్న సంగతి చెప్పేసేరు. ఇతను అందరికి సాయం చేస్తున్నాడు, కేషియర్ కి పనెక్కువ, అతనికి సాయం చేస్తున్నాడు, అంతే తప్పించి మరో సంగతేం లేదనడంతో, ”ఇక ముందు శర్మనే బేంక్ కి తీసుకుని వెళ్ళ”మని చెప్పి ,బేటా మూడు రూపాయలకి పెంచేరు. ఈ సంపాదన వారానికి పదిహేను రూపాయలు, జీతం నూట ఇరవై రూపాయలు. పులగం మీద పప్పే, సంపాదన, ఆరోజుల్లో. పై సంపాదన సినిమాలకి సిగరెట్ల కి సరిపోయేది.

ఆఫీస్ అంటే ఒక పాత బిల్డింగ్ పిఠాపురం రాజావారి విడిది మేడ. పడమర వైపు రోడ్ దాటితే ఎదురుగా మెక్లారిన్ హైస్కూలు, ఉత్తరంగా రోడ్ మీదకెళ్ళి తూర్పుగా నాలుగడుగుల్లో మైన్ రోడ్డు, ఎడం పక్క ఉడిపి హొటల్,దానికెదురుగా టవున్ హాల్, మైన్ రోడ్ దాటి తిన్నగా ముందుకెళితే ఎడమ పక్క ఇండియన్ కాఫీ హవుస్,కుడిపక్క కాంగ్రెస్ ఆఫీస్, ముందుకెళితే సినిమాహాల్ రోడ్డు. సాయంత్రం ఆరు నుంచి రాత్రి పదివరకు ఆ రోడ్డే శరణ్యం. మధ్యలో ఒకడుగు మైన్ రోడ్డులోకేసి దింటకుర్తి గురునాథం హొటల్ లోభోజనం చేసి మళ్ళీ సినిమాహాల్ రోడ్ కి పోతే, కల్పనా లో రాజకపూర్ వీక్, కిషోర్ కుమార్ వీక్,అశోక్ కుమార్ వీక్ రోజుకో హిందీ సినిమా. అదే మొదలు హిందీ సినిమాలు చూడ్డం,అర్ధం కాకపోయినా 🙂 సినిమా కుర్చీ టిక్కట్టు రూపాయిన్నర,రెండుపూటలా భోజనానికి పెరుగుతో అరవైరూపాయలు.

ఒకరోజు సినిమా వీధిలో తిరుగుతుండగా వెనకనుంచెవరో ”మావా!” అని పిలిస్తే తిరిగిచూశా! మా సోవన్న కనపడ్డాడు, మా సోవన్న మీకు తెలీదు కదూ! మండపేటలో టైపు సహాధ్యాయి, ’నువ్వేంటీ’ అంటే ’నువ్వేంటీ’, వివరాలు చెప్పుకుంటే దిగులుగా నిట్టుర్చాడు మా సోవన్న. ”బతుకు బాగోలేదురా మావా! డిగ్రీదాకా డింకీలు కొడుతూ, ఊళ్ళో పైలా పచ్చీసుగా తిరిగేశాను, డిగ్రీ కాలేదు, పాతికేళ్ళొచ్చేసేయి, గవర్నమెంట్ ఉద్యోగానికి పనికిరావన్నారు, ఇదిగో ఇక్కడ ఖాదీభాండార్ లో సేల్స్ మన్ గా చేరేను, నెలకి డెభ్భై ఐదు రూపాయలు జీతం”,బాధలు చెప్పుకొచ్చేడు…. ఒక్క నిమిషం నేనే మేలేమో అనిపించేసింది…’రూమెక్కడ?’ ”దొరకలేదు, ఎక్కడికెళ్ళినా లాకేత్వం దకి కొమ్మే! ఖాదీ భాండార్ లో పడుకుంటున్నా, మేనేజరు మంచాడు,ఒప్పుకున్నాడు”, పడుకోడానికి బాధ చెప్పేడు, సోవన్న, నేనూ అదే స్థితిలో ఉన్నానన్నా! ఇద్దరం రూం కోసం తిరగాలనుకున్నాం. మర్నాడు ఉదయమే మా సోవన్నొచ్చేసేడు, ఆఫీస్ కి ”ఏరా?” అంటే రెండు వేళ్ళు చూపించి ”ఎక్కడా?” అని, నేను దారి చూపితే పని కానిచ్చుకుని వచ్చి,ఏడుపుమొహంతో చెప్పుకొచ్చాడు, ”బతుకు అడుక్కునేవాడికంటే కనాకష్టమైపోయింది మావా! ఉదయమే దీనికోసం ఎక్కడికో పోవాల్సివస్తోంది, ఆ తరవాత స్నానానికి పబ్లిక్ కుళాయే గతి,ఏమనుకోకు ఇక్కడ సౌకర్యం ఉందని వచ్చే”నని భూతద్దాల కళ్ళజోడు తీసి కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు. నిజంగా నాకు కడుపులో దేవినట్టే ఐపోయింది. ”ఛ! వెధవ జీవితం కనీసావసరాలు కూడా తీర్చుకోలేని నికృష్టపు బతుకులయ్యాయే” అని ఏడ్చా! ”వస్తానుండని” స్నానం చేసి తెచ్చుకున్న బట్టలేసుకుని ఉడిపి కెళ్ళి టిఫిన్ చేసి నాకు వేడి వేడిగా ఇడ్లీ, అల్లం జీలకఱ్ఱా పెసరట్టూ తెచ్చిపెట్టి ”తిను మావా” అంటూ కూచున్నాడు. నాటిరోజుల్లో వాటి ఖరీదు ఏభై పైసలు, అదే గొప్ప. ఇలా నాకు అల్లం జీలకఱ్ఱ పెసరట్టు అలవాటు చేశాడు, ఇలా చాలానే అలవాట్లు చేశాడు 🙂

మొదటివారం చివర ఇంటికొచ్చి, ప్రెసిడెంట్ గారికి కనపడి వివరాలు చెప్పి ఆయన ఆశీర్వాదం తీసుకుని, అమ్మ ఆశీర్వాదం తీసుకుని వెళ్ళేను. రోజులు నడుస్తున్నాయి, ఇంటికి రావడం, ప్రెసిడెంట్ గారిని కలవడం, అక్కని కలవడం, అమ్మకి కావలసినవి సమాకూర్చి మళ్ళీ వెళ్ళడం జరుగుతూ ఉంది… రోజులు నడుస్తున్నాయి…..

చిన్నమాట: కర్ణుడు,జీవిత సమరం రెండిటిని రాస్తూ వచ్చా,పక్కపక్కనే. కర్ణుడు ఎక్కువ సమయం తీసుకోవడం, ఖాళీ ఇస్తే ధార చెడిపోవడం, మళ్ళీ స్థాయీభావం ఏర్పడానికి సమయం తీసుకోవడం జరిగి, దీన్ని వెనకబెట్టా, మనవరాలు శిరీష ఏమీ అనుకోదనే ధైర్యంతోనే! కర్ణుడు పూర్తైనా కొంత విరామం తప్పలేదు, మన్నించ కోరుతాను. కాకపోయినా ఇటువంటి జీవిత కథల్లో ఏముంటుంది? ఆ కాలేజీలో చదివేను,ఈ యూనివర్సిటీలో చేరేను, అక్కడ పిజి చేసేను,ఈ ఫారిన్ యూనివర్సిటీ లో డాక్టరేట్ చేసేను అని చెప్పుకోడానికేం లేదు, అక్కడ బ్రేకెట్ కంపెనీలో పని చేసేను,ఇక్కడ సినిమాహాల్లో టిక్కట్లు చింపేను, ఆ ఊళ్ళో గది అద్దె కోసమెళితే కుక్కని తరిమినట్టు తరిమారు ఇవేకదా? 😦 చాలామంది ‘రేఖ వేసుకు పుట్టనివాళ్ళే’  😦  ” Not born with a silver spoon in mouth”

టపా పెద్దదైపోయింది, మరోటపాతో దీన్ని ముగిస్తున్నా!

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-కంటికి నిద్ర వచ్చునే?

dscn0047

కంటికి నిద్ర వచ్చునే?

   పాండవులకు రాజ్యభాగం ఇచ్చిన తరవాత వారొకపట్టణం కట్టుకున్నారు, మయుడనేవాడు ఒక సభాభవనాన్నీ నిర్మించి ఇచ్చాడు. ఆ భవనాన్ని చూడ్డానికని రాజసూయం ఐపోయిన తరవాత దుర్యోధనుడు,శకుని ఉండిపోయారు.

” అట దుర్యోధనుండు శకునియుం దానును సభాభవనంబు జూచు వేడుక నందుగొన్ని దినంబులుండి యొక్కనాడు………………………..విమల మణిస్థలంబు జలాశయంబుగా వగచి పరిధానంబెగ ద్రోచికుని స్పటిక దీప్తి జాలపరివృతంబైన జలాశయంబు స్థలంబుగా జూచి కట్టిన పుట్టంబు దడియం జొచ్చి క్రమ్మఱిన వానింజూచి పాంచాలియు బాండు కుమారులు నగిరంత” సభా ప.ఆశా.2…86

సాధారణ నేలను జలాశయంగా అనుకుని పంచ ఎగ్గట్టి, జలాశయాన్ని మామూలు నేల అనుకుని అడుగేస్తే పంచె తడిసింది దీన్ని చూసి పాండవులు పాంచాలి నవ్వేరు.

ఇది తెలిసి ధర్మరాజు భీముని చేత పొడిబట్టలు దుర్యోధనునికి అందజేశాడన్నారు.ఇది కవిత్రయం మాట.

కాని సుయోధనుడు ఏం జరొగిందో వివరంగా తండ్రికి ఇలా చెప్పుకున్నాడు.  ”నిర్మల స్ఫటిక శిలా నిర్మితంబై……………………….జలబుద్ధింజేసి బరిధానోత్కరణంబు సేసి విమలశిలాతలబుద్ధి నుదకపూర్ణంబున వాపి సొచ్చి కట్టిన పుట్టంబు దడియం ద్రెళ్ళిన నన్నుంజూచి వృకోదరుండు నగియె. దానినంతయు నెఱింగి ధర్మరాజచోదితులైన కింకరులు నాకు పరిధానంబు దెచ్చి యిచ్చిరి మఱియు……..యనేక సహస్ర విలాసినీపరివృతయయి యున్న ద్రౌపది నగియె నంత నకుల సహదేవులు పఱతెంచి యిదె వాకిలి ఇట వచ్చునది యని నన్నుం దోడ్కొనిపోయిరట్టి సభాప్రలంభంబు నాకు హృదయశల్యంబయి యున్నయది.” సభా ప.ఆశా2….140

స్పటిశిలామయమైన ప్రదేశంలో నీరుందనుకుని పంచె ఎగగట్టేను, మరోచోట మామూలు ప్రదేశమని కాలేస్తే నీటితో పంచె తడిసింది, అది చూచి భీముడు నవ్వేడు. అంతా తెలిసిన ధర్మరాజు సేవకులతో పొడిబట్టలు పంపేడు. ఆ తరవాత అనేకవేల చెలికత్తెలతో ఉన్న ద్రౌపది నవ్వింది అని చెప్పుకున్నాడు.

   ముందు వ్యాసుడు చెప్పినదానికి దీనికి కొంత తేడా ఉంది గమనించారా? వ్యాసుడు పాండవులు,ద్రౌపది నవ్వేరన్నారు,దుర్యోధనుడు భీముడు నవ్వేడు, ఆతరవాత ద్రౌపది చెలికత్తెలతో ఉన్నది నవ్వింది,నకులసహదేవులు దారి చూపించారు. అన్నాడు. ఇందులో ఏది నిజం? రెండూ నిజమే ఎలాగంటే ఇద్దరు చెప్పినదానిలోనూ ధర్మరాజు లేడు. దుర్యోధనుడు చెప్పినదానిలో నకులసహదేవులు దారి చూపారన్నాడు. మిగిలినవారు ఇద్దరు వాళ్ళు భీముడు,అర్జునుడు. ద్రౌపది నవ్విందని ఇద్దరిమాటా. అసలు దుర్యోధనునికి బాధ కలిగించినది భీముని నవ్వేగాని ద్రౌపది నవ్వు కాదు 🙂

ఎందుకంటే

కంటికి నిద్రవచ్చునే  సుఖంబగునే రతికేళి జిహ్వకున్
వంటకమిందునే, ఇతర వైభవముల్ పదివేలు మానసం
బంటునె, మానుషంబుగలయట్టి మనుష్యున కెంతవానికిన్
గంటకుడైన శాత్రవు డొకండు తనంతటివాడు గల్గినన్                    (కాశీఖండం.)

కంటి మీద కునుకొస్తుందా? రతికేళి సుఖంగా ఉంటుందా? రుచికరమైన వంటకం జిహ్వకు రుచిగా తోస్తుందా? అంతెందుకు పదివేల వైభవాలు మనసుకి పడతాయా? పౌరుషం కలిగినవారికి, తనంతవాడైన శత్రువు కనపడితే?

అంతటి శత్రువు కలిగితే పైవన్నీ కనపడవని తాత్పర్యం. 🙂

అందుకే బలవంతుడైన శత్రువు, భీముని నవ్వు దుర్యోధనుని అంతగా బాధించింది.

కంటికి నిద్ర వచ్చునే…… 🙂