శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-నాస్తి జాగరతో భయం.

నాస్తి జాగరతో భయం.

కృషితోనాస్తి దుర్భిక్షం
జపతో నాస్తి పాతకం
మౌనేన కలహో నాస్తి
నాస్తి జాగరతో భయం.

వ్యవసాయం/పరిశ్రమ/ప్రయత్నం చేస్తే కరువుండదు. తపస్సు చేస్తే పాపం ఉండదు. మౌనంగా ఉంటే కలహం లేదు. జాగ్రత్తగా ఉంటే భయం లేదు.

నాస్తి జాగరతో భయం, భయం దేనినుంచి? ప్రమాదం నుంచి. ప్రమాదం అంటేనే చెప్పివచ్చేది కాదు,హఠాత్తుగా మీద పడేది. పెను కష్టం హఠాత్తుగా మీదకురికితే ఎంతటి వారైనా బిత్తరపోతారు, తత్తర పడతారు. కొన్ని ప్రమాదాలు చెప్పీ వస్తాయి. అలా తత్తరపాటుకు గురికాకుండాలంటే, భయానికి గురికాకుండాలంటే జాగ్రత అవసరం. జాగ్రత అంటే, ఎఱుక కలిగి ఉండడం, హెచ్చరికగా ఉండడం వగైరా చెప్పుకోవచ్చు. ఇలా కాదుగాని ఉదాహరణ చెబుతా!

మా ఊరు అఖండగోదావరి పక్క ఉంది. అక్కడ గోదావరి వెడల్పు ఐదుకిలో మీటర్ల పైమాటేనేమో! ప్రతి సంవత్సరం వరదొచ్చేది. వరదకి ముందు పోతగట్ల వెంట నదివైపు ముఖ్యంగానూ,ఊరివైపూ, ఊళ్ళో ఉన్న పిల్లలమంతా, పందికొక్కు కన్నాలు గుర్తించి, గుర్తుగా పొడుగాటి వెదురు కర్ర ముక్క గుచ్చి ఉంచేవాళ్ళం, మా వెనక పెద్దవాళ్ళు రాళ్ళు వగైరా పుచ్చుకొచ్చి ఆ కన్నాలు పూడ్చుకుంటూ పోయేవారు, దగ్గరగా రెండు కిలో మీటర్ల దూరం. వరద, గట్టు దగ్గరకి వస్తోందనగా ఊళ్ళో ఉన్న పిల్లా మేకాతో సహా అందరూ గోదావరి గట్టు కాపలాకి వెళ్ళేవాళ్ళం,రాత్రి పగలు కూడా. ఐదుగురొక జట్టు, ఒక టార్చి లైటు, ఇద్దరు పెద్దవాళ్ళు, ముగ్గురు పిల్లలు, ఇలా కాపాలా కి గస్తీ తిరిగేవాళ్ళం. ఇంటి దగ్గర, ఇంటికొకరిని కాపాలాకి ఉంచేసేవారు, అలా ఇంటి దగ్గరెవరూ లేనపుడు, పొరుగూరివాళ్ళు వెనకనుంచి వచ్చి దోచుకుపోయిన సంఘటనలూ ఉన్నాయి. గట్లకి కాపలా ఎందుకు? గట్ల వెంట కాపలా కాసి గట్టుకి దగ్గరలోకి, పడవలో గాని,తెప్పమీదగాని వచ్చిన వాళ్ళని పట్టుకుని పెద్దవాళ్ళకి అప్పజెప్పేవాళ్ళం. వీళ్ళెవరూ? పక్క పై ఊరివాళ్ళు, లేదా ఎదురుగట్టు ఊరివాళ్ళు. వీళ్ళనెందుకుపట్టుకోడం అని కదా అనుమానం. వరదవచ్చి గోదావరి తమ వైపుగట్టు తెగితే తమ ఆస్థిపాస్థులు పోతాయని ఎదురు గట్టుకి చిన్న చిల్లు చేసిపోతే,చూడకపోతే గండి పడిపోయినట్టే,వరద మా వైపుపోతే తమరు రక్షింబడాలని కోరిక. అందుకు కాపలా కాసుకునేవాళ్ళం. ప్రమాదం నుంచి రక్షించుకోడానికి చర్య తీసుకునేవాళ్ళం, ఎప్పుడూ మా ఊరు దగ్గర గండి పడలేదు,నేనెరిగి.

మరోమాట
అదో పల్లెటూరు. ఒక మాస్టారు ఆ ఊళ్ళో పుట్టి,పెరిగి,చదువుకుని టీచరై ఆ ఊళ్ళోనూ చుట్టుపక్కలా పని చేసి మంచి పేరు తెచ్చుకున్నాడు. పూర్వీకులిచ్చిన ఇంట్లో ఉంటూ. చాలా మంది శిష్య గణం చేరింది, పరిచయాలూ పెరిగాయి. ముగ్గురు కొడుకులు కలిగారు. పెద్ద కొడుకు ఊళ్ళో ఉంటే మిగిలినవారు దేశాలు, రాష్ట్రాలు పట్టిపోయారు, బతుకు తెరువు కోసం. భార్య గతించింది, ఒంటివాడైపోయి, పెద్ద కొడుకు దగ్గరే ఉండిపోయాడు, కాలం చేసాడు.

కొడుకులు,కోడళ్ళు, మనవలు,మనవరాళ్ళు, కావలసిన వాళ్ళంతా వచ్చారు, రోజులెళ్ళిపోయాయి. సంవత్సరం గిర్రున తిరిగొచ్చింది, మళ్ళీ అంతా చేరారు, కార్య క్రమాలు చేసారు, చివరిరోజు ఊళ్ళో అందరిని పిలిచి, రాత్రి భోజనాలెట్టేరు. ఊరి పంక్తి అయి తమ భోజనాలు పూర్తయ్యేసరికి రాత్రి మూడయింది, కొడుకులు,కోడళ్ళు, మనవలు,మనవరాళ్ళు అంతా భోజనాలు,వడ్డింపులు కార్యక్రమాల్లో అలసి ఎక్కడివాళ్ళక్కడే నిద్రపోయారు. తెల్లారింది శనివారం ఒక్కళ్ళూ లేవలేదు, మధ్యాహ్నమయింది, ఎవరూ లేవలేదు,నిద్రపోతూనే ఉన్నారు, నాలుగు రోజులనుంచి అలసి ఉన్నారు కదా! సాయంత్రం నాలుగ్గంటల వేళ ఒక్కొకరూ లేచి దంతధావనం కానిచ్చారు.

”మధ్యాహ్నం భోజనాలు లేవు, రాత్రికైనా…” అని ఒక కోడలంటే మరొక కోడలు, ”అబ్బా! నా వల్ల కాదే! ఏం వద్దే బాబూ” అంది. పెద్దకోడలు ”అదేం మాట ఏదో ఒకటి తినకపోతే ఎలా? మళ్ళీ రేపు ప్రయాణాలాయే” అంటే బుల్లి కోడలు, ”ఎలాగా శనివారమేగా ఏదో టిఫిన్ చేసుకు తినేద్దాం లెద్దురూ” అనడం, మొగాళ్ళు, ”ఏదో ఒకటి చెయ్యండర్రా” అనడంతో టిఫిన్ చెయ్యాలని నిర్ణయానికొచ్చేరు. ఏం చెయ్యాలీ అని చూస్తే ఒక అరటి కాయల గెల కనపడింది, ఒక శనగపిండి పేకట్ కనపడింది, కితంరోజు వాడి దింపిన కాగునూనె, బూరెల మూకుట్లో కనపడింది. బజ్జీలేసుకుందామే అన్నారొకరు. సరేనన్నారు. ఒకరు అరటి కాయలు తరిగేరు, మరొకరు శనగపిండి కలిపేరు, మరొకరు కాగు నూనె స్టవ్ మీదెక్కించి సిద్దం చేసేరు. మరొకరు బజ్జీలేసేరు. చట్నీ ఎదో చేసిందుంటే కానిచ్చేసేరు.అమ్మయ్య! తిన్నవాళ్ళకి తిన్నన్ని బజ్జీలు పెట్టేసి తోడికోడళ్ళు ముగ్గురూ కూచుని కబుర్లు చెప్పుకుంటూ బజ్జీలు తిన్నారు. ఇందులో పెద్దకోడలికి తినే వస్తువు ప్రతీది నోట్లోకి ఎగరేసుకోవడం అలవాటు. బజ్జీలు అలాగే తిన్నది. రాత్రికి అంతా మళ్ళీ నిద్రకి పడ్డారు.

రాత్రి గొంతులో ఎదో ఉన్నట్టనిపిస్తే రెండు సార్లు మంచినీళ్ళుతాగి, పుక్కిలించి ఉమ్మేసి, గొంతు గరగలాడించి ఏదో చేసి గడిపేసింది, ఆదివారం తెల్లారింది. సాయంత్రం ప్రయాణం, అందరూ ఎవరి హడావుడిలో వాళ్ళున్నారు, ఫ్లైట్ ఎక్కవలసినవాళ్ళు,రైళ్ళు మారవలసినవాళ్ళు, సద్దుకుంటున్నారు. పెద్దకోడలికి గొంతు వాచింది, గొంతులో ఏదో ఉన్నట్టే ఉంది, ఎవరికి చెప్పలేదు, మధ్యాహ్నం భోజనాల దగ్గర చూసేరంతా! ”ఏమయిందంటే,ఏమయిందన్నారు”, ”ఏమో తెలియటం లేద”ంది. భోజలయ్యాకా పక్కనే ఉన్న చిన్న టవున్ కి డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్ళడానికి నిర్ణయం చేసారు. అదృష్టంగా ఒక కొడుకు తెచ్చిన కారుంటే అందులో తీసుకెళ్ళేరు. ఆ చిన్న పట్టణంలో డాక్టర్లు ఉన్నారుగాని ఆరోజెవరూ లేరు, ఆదివారం అందునా సాయంత్రం. ఏం చెయ్యాలని అనుకుంటూ ఉండగా ఒక ముసలి డాక్టర్ గారు పని లేక,తోచక హాస్పిటల్లో కూచునుంటే ఆయన దగ్గరికి తీసుకుపోయారు. ఆయన వివరాలడిగి చూసి, ఏదో గొంతులో పెట్టి చూసి గొంతులో ఏదో ఉన్నట్టుందని చెప్పి, వైద్యానికి ఉపక్రమించి, వాంతికి మందు తాగించారు. వాంతిని జాగ్రత్తగా పట్టమన్నారు, బేసిన్ లో. రెండు సార్లు వాంతి చేయించిన తరవాత చూస్తే గొంతులో ఏమీ ఉన్నట్టు కనపడటం లేదు, ఇప్పుడు వాంతిలో వెతకమన్నారు.

వాంతిని క్షుణ్ణంగా వెతికేసేరు, నర్స్ అరిచింది ”ఆ దొరికింద”ని, ఏంటబ్బా అని చూసారంతా! అదే ఒక పక్క దగ్గరికి నొక్కుకుపోయి అందులో చిన్న బజ్జీ ముక్క చిక్కుకుని రెండవ పక్క సగం పైగా లేచి ఉన్న ”స్టాప్లర్ పిన్”. డాక్టర్ గారికి ఫీసిచ్చి, నమస్కారం పెట్టి. అయ్యయ్యో! ఎంత పని జరిగింది, చిన్న జాగ్రత తీసుకోకపోవడం, విచారించారు. ఎలా వచ్చి ఉంటుంది బజ్జీలోకి ఆలోచించారు,మరెలాగా బజ్జీలోకి వచ్చే సావకాశం లేదు, శనగపిండి పేకెట్ కున్న స్టాప్లర్ పిన్ కలిపిన పిండిలో పడి ఉంటుందని తీర్మానించేరు. శనగపిండి కలిపినవారు, ”పేకట్ విప్పివుందో, విప్పానో గుర్తులేదు. పేకెట్ కి ఉన్న పిన్ ఒకటి పిండిలో పడిపోయిందనమాట” అన్నది అంతా అవుననుకున్నారు.

మధ్యాహ్నం మొదలైన ఈ హడావుడి పూర్తయ్యేటప్పటి సాయంత్రం ఆరు గంటలైంది. ఈ లోగా అందరిలోనూ ఆతృత,ఏమయింది? ఏమవుతుంది, తమ ప్రయాణాలు సాగేనా, ఈవిణ్ణి ఒకత్తిని ఇలా వదిలేసి పోతే..ఎలా..? ఇలా ఆలోచనలు సాగిపోయి, అందరూ వ్యసన పడ్డారు.

చిన్న జాగ్రత్త, పిండి అలాగే పేకెట్ నుంచి పోసి కలిపెయ్యక, ఒక్క సారి జల్లించుకునుంటే….ఇలా జరిగేదా? నాస్తి జాగరతో భయం. ఎంత జాగ్రత్తగా ఉన్నా ప్రమాదాలు జరుగుతోనే ఉంటాయంటారా! అస్తు!! మీమాట నేనెందు కాదనాలి?

ప్రకటనలు

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు- సూర్యగ్రహణం చూడటం తెలుసునా?

 సూర్యగ్రహణం చూడటం తెలుసునా? 

      ఉదయించే సూర్యుణ్ణి చూడద్దన్నారు, ఉదయించిన సూర్యుని చూడమన్నారు, పెద్దలు.సూర్యుణ్ణి నేరుగా చూస్తే కళ్ళుపోతాయి, తాత్కాలిక అంధత్వం కలుగుతుంది లేదా శాశ్వత అంధత్వమూ కలగచ్చు. అదే గ్రహణ సూర్యుణ్ణి చూసినా జరిగేది. సూర్య గ్రహణం చూడాలంటే ఫిల్టర్లు వగైరా వగయిరాలు కావాలి లేదా దూర దర్శన శాలకి పోవాలి. సామాన్యులు సూర్య గ్రహణం చూడలేరన్నదే నేటి వారి మాట.

పాత రోజుల్లో సూర్య గ్రహణాన్ని,పల్లెటూళ్ళలో కూడా చూసేవారు, ఉత్తి కళ్ళతోనే! ఎలా? ఇప్పుడు మీరూ చేయచ్చీ పని, ఇందులో సైన్స్ ఉందా? మనవారికి సైన్స్ తెలుసునా?

పెద్ద పళ్ళెం తీసుకోండి, దాని నిండా నీరుపోయండి. ఆరుబయట, నీడ పడని చోట పెట్టండి. ఒక రోకలి తీసుకోండి, దానిని నీళ్ళున్న పళ్ళెంలో నిలపండి. రోకలి నీడ పడే చోటుకు పక్కగా సూర్య బింబం యొక్క ప్రతిబింబం చూడండి. మీ కళ్ళ కి వేరు రక్షణ పరికారాలేం అక్కరలేదు, మేమంతా ఇలా సూర్య గ్రహణాన్ని ఇలా చూసినవాళ్ళమే! ఇది సైన్సవునో కాదో నాకు తెలీదుగాని, సైన్స్ ను జీవితంలోకి తెచ్చుకున్నామంతే!

సూర్యగ్రహణాన్ని ఇలా చూడచ్చన్న సంగతి తెలుసా? మన పూర్వీకులకి సైన్స్ తెలుసా?

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-18 అక్షౌహిణిలసేన-అయ్యబాబోయ్!

18 అక్షౌహిణిలసేన-అయ్యబాబోయ్!

  కురుక్షేత్రంలో పదునెనిమిది అక్షౌహిణీల సైన్యం మొహరించింది. అందులో పాండవులది ఏడు అక్షౌహిణిలు కౌరవులది పదకొండు అక్షౌహిణులు. ఒక అక్షౌహిణి చతురంగ బలం అంటే

21,870 రథాలు
21,870 ఏనుగులు
65,610 గుర్రాలు
1,09,350 కాల్బలము.

పద్దెమిది అకౌహిణులంటే
21,870 x 18 = 3,93,660 రథాలు
21,870 x 18 = 3,93,660 ఏనుగులు
65,610 x 18 = 11,80,980 గుర్రాలు
1,09,350 X 18 = 19,68,300 కాల్బలం

అయ్యబాబోయ్! ఇంతమంది ఎక్కడపట్టేరు, వీళ్ళకి తిండి తిప్పలు ఎలా? అసలు యుద్ధం జరిగిందా? ఇదీ శంక. చూద్దాం! అవధరించండి.

కురుక్షేత్రానిన్ని కేంద్రంగా తీసుకుని ముఫై కిలో మీటర్లవ్యాసార్ధంతో వృత్తం ఊహిస్తే దాని పరిధి పొడవు 180 కిలో మీటర్లు. ముఫై కిలో మీటర్ల వ్యాసార్ధ వృత్తం యుద్ధ రంగం, అదే పొలికలని, అదే దానిపేరే పొలం. వృత్త పరిధిని పద్దెనిమిది భాగాలు చేస్తే ఒక్కో భాగం పొడవు పదికిలో మీటర్లు, అలా దాన్ని వెనక్కి మరో పది కిలో మీటర్లు వెనక్కి పొడిగించుకుంటే వృత్త పరిధిమీద వంద చదరపుకిలో మీటర్ల వైశాల్యం ఉన్న చోటవుతుంది.

(వృత్తంలో తెల్లగా ఉన్నచోటు యుద్ధభూమి, నల్లగా ఉన్నచోటును పద్దెనిమిదిభాగాలు చేస్తే పద్దెనిమిది అక్షౌహిణులు పడతాయి, పరివారంతో సహా)

అటువంటివి పద్దెనిమిది. చెప్పుకోవాలంటే నలభై కిలో మీటర్ల వ్యాసార్ధ వృత్తంలో ముఫైకిలో మీటర్ల దగ్గరనుంచి సేనా నివాసాలనమాట. వంద చదరపు కిలో మీటర్ల చోటులో ఈ సేన మరియు గుర్రాలు, ఏనుగులు, రథాలు చక్కగానే ఉంటాయి. మరో సంగతి కూడా. ఇలా సైన్యంతో పాటు సైన్యానికి కావలసిన సమస్త సంభారమూ అమర్చి పెట్టేందుకు నట,విట,గాయక,వేశ్య,సేవక,వైద్య, వణిజులు కూడానే ఉండేవారు, ఇది భారతం చెబుతున్న మాట. అంటే ఒక లక్ష సైన్యం దానికి కావలసినవి అమర్చేందుకు మరో లక్షమంది మొత్తం రెండు లక్షలమంది ఉన్నారనుకున్నా, వీరంతా ఆ వంద చదరపుకిలో మీటర్లు చోటులో హాయిగా ఉన్నారు, చదరపుకిలో మీటరుకు రెండు వేలమంది. యుద్ధరంగానికి చేరువగానే ఉన్నారు. యుద్ధరంగ వైశాల్యం 2 పై ఆర్ స్క్వేర్ 900= 5,400 చదరపు కిలో మీటర్లు, చక్కగా వ్యూహాలు పన్నేందుకూ సరిపడే చోటే!

మరోమాట, నట,విట,గాయక,వేశ్య,సేవక,వైద్య, వణిజులు సేనతో ఉండేవారంటే నమ్మడం కష్టం కదా! ఒక్క సారి చరిత్ర తిరగేస్తే పందొమ్మిదో శతాబ్దంలో ఆంగ్లేయులతో యుద్ధానికి మరాటీలు కుటుంబాలతో తరలి వస్తే ఆంగ్లేయులు విస్తు పోయారట, ఆ తరవాత కాలంలో ఈ కూడా వచ్చినవారే ప్రతిబంధకంగా యుద్ధాలు ఓడిపోవడం కూడా జరిగింది. ఇలా కుటుంబాలతో, నట,విట,గాయక, వేశ్య,వైద్య,సేవక,వణిజులతో యుద్ధానికి వెళ్ళడం భారత కాలం నుంచి వచ్చిన అలవాటే.

మహాభారత యుద్ధం జరింది. ఈ సేనంతా పద్దెనిమిది రోజుల్లో మడిసింది, సరాసరిన రోజుకి ఒక అక్షౌహిణీ సేనతో.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-శూర్పనఖ వ్యూహం.

శూర్పనఖ వ్యూహం.

    అయోధ్యా రాకుమారుడు రాముడు, అతని భార్య సీత, తమ్ముడు లక్ష్మణునితో నా రాజ్యంలో, గోదావరీ తీరంలో, పర్ణలశాలలో వాసం చేస్తున్నాడట.ఇతని గురించి చాలా విన్నాను. మారీచుడే చాలా సార్లు

రామో విగ్రహవాన్ ధర్మః
సాధుసత్య పరాక్రమః
రాజా సర్వస్య లోకేస్య
దేవానా మివ వాసవః

అని చెప్పడమూ విన్నాను. ఇంతటి ధర్మాత్ముడి వద్దకుపోయి నాకు జరిగిన అన్యాయం గురించి చెప్పుకుంటే, అన్నను శిక్షిస్తాడేమో! అబ్బే! జరగని పని ఎందుకంటే, ఎంత ధర్మాత్ముడైనా, ఇతనా ఒంటిగాడు, అవతలివాడు మంది మార్బలంతో పోతరించిన వాడు, ఈ ఆలోచనే బాగోలేదు. కాకపోయినా ఇతను నాకోసం అన్నతో విరోధం ఎందుకు పడతాడు? మరి నాకు రాముని వలన ఉపకారం జరగదా? నేను జరిపించుకోలేనా? నాకు న్యాయం జరగదా?

   ఇక్కడ కూచుని ఆలోచిస్తే ఏం జరుగుతుంది, కాలు కదిపితే! ఏమో ఏమగునో! చూద్దామని వెళ్ళి ఎవరు నువ్వని, రాముని వివారాలడిగాను, వివరం చెప్పాడు, అప్పుడో ఆలోచనొచ్చింది. రావణుడు శిక్షింబడాలంటే, రామునికి రావణునికి వైరం కలగజేయాలి. వైరం కలగాలంటే! కయ్యానికి కారణాలు రెండే! కాంతా కనకాలు. ఇతనికి కనకం మీద ఆశలేదు, తన రాజ్యాన్నే, పినతల్లికి, తండ్రి ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టడం కోసం వదలి వచ్చిన వాడు. మరి రెండవది కాంత,ఇతనికి కాంత మీదా ఆశ ఉన్నట్టులేదు, ఆ అతిలోక సుందరి సీత ఉండగా మరొకరిని కన్నెత్తీ చూడడు. మరి మార్గం, అపమార్గమే, కొనసాగిద్దాం. రాముడికి కోపం రావాలంటే అధర్మమైన పని చేయమనాలి, అప్పుడు నన్ను శిక్షిస్తాడు, అది కారణం చూపి అన్నదగ్గర చెబితే, వైరం పెంచచ్చు. ”ఇది నీ పెళ్ళామా? ఇంత అందగాడివి, ఇంత ముసలిదాన్ని,కురూపితో…అదుండగా బాగోదనుకుంటే చెప్పు ఒక్క సారి గుటుక్కుమనిపిస్తా! దాన్నొదిలెయ్యి, మనిద్దరికీ సరిజోడు, హాయిగా గడిపేద్దాం రా!” అన్నా! ”అబ్బే వద్దులే, తమ్ముడున్నాడు” చూడన్నాడు. ఆయనంతకంటే, అన్నగారి మాటతో నా ముక్కు,చెవులూ కోసేసాడు.

ఎంతమంచి పని జరిగింది, ఇక ముందుకి నడిపిస్తా వ్యూహం. భర్తని అన్న యుద్ధంలో చంపిన తరవాత మరో పురుషుణ్ణి కోరానా? లేదే! మరిలా ఎందుకు చేశాను? వైరం పెంచడానికే! అన్నకి అందమైన స్త్రీ కనపడితే చాలు, ఆమెను అనుభవించాలనుకుంటాడు, అదిగో ఆ బలహీనతతో ఆడుకుంటా! ముక్కు,చెవులు కోయమన్న రాముని మీద కోపంరాలేదు, కోసిన లక్ష్మణుని పైనా కోపం రాలేదు, ఈ వ్యూహంలో ఇరికించబోతున్న సీత మీద జాలి కలుగుతోంది. ఏం చేస్తాం, తప్పదు. సీతనేం చెయ్యలేడు, తాతగారి శాపం ఉంది, ఇష్టం లేని స్త్రీని అనుభవిస్తే తలబద్దలై చస్తాడని. ఆమెనెత్తుకెళ్ళడం అంటే మెడలో ఉరితాడేసుకున్నట్టే! అది జరిగిపోయిందా, అన్నపనైపోయినట్టే, నా ఎత్తు పారినట్టే!

తెగిన ముక్కు చెవులతో పరుగుపరుగున ఖర,దూషణుల దగ్గరకొచ్చి చెప్పేను, ఇద్దరు ఒకళ్ళ తరవాతొకరు ఆయన వింటికి పదునాల్గు వేలమంది రాక్షస వీరులతో సహా బలైపోయారు. ఈ వార్త అకంపనుని ద్వారా రావణునికి చేరుతుందని తెలుసు. రాముణ్ణి యుద్ధంలో, వైరంతో సాధించలేం. అతనికో అందమైన భార్య ఉంది, దాన్ని ఎత్తుకొచ్చెయ్యమనే ఆలోచనా బీజం పడేయించా! అకంపనుని ద్వారా. ఇది తప్పక పని చేస్తుంది, ఎందుకంటే అన్నకు స్త్రీ వ్యామోహం ఎక్కువ కదా! ఆ తరవాత రావణుడు మారీచుని వద్దకు వచ్చి సీతను ఎత్తుకుపోతాను, మాయలేడిగా వెళ్ళమని కోరినట్టు తెలిసింది. దానికి మారీచుడు హితబోధ చేసి రావణుని తిప్పి పంపేడట! అయ్యయ్యో! నేను చేసిన ప్రయత్నమంతా బూడిద పాలయిందే! మరో ప్రయత్నం చేస్తా! దీన్నే కొనసాగిస్తా! ఎలా?

రావణుని సభలోనే కలుస్తా! అక్కడే మాటాడతా! అన్న అహంభావి కదా! విమర్శ తట్టుకోలేడు, నేననుకున్నట్టు జరిగితీరుతుందని ఇలా అన్నా సభలో!

అన్నా! రావణా!! లంకలో కూచుని ఆడవారితో కులుకుతున్నావు తప్పించి, నీ రాజ్యంలో ఏం జరుగుతోందో నీకు తెలుస్తోందా? ఓ మూల పదునాల్గువేల మంది, నీ బలాన్ని ఒక్క మానవుడు ముహూర్త కాలంలో యమలోకానికి, ఎత్తిన విల్లు దింపకుండా పంపేసాడు. ఖర,దూషణ,త్రిశిరులు అతని చేత కూల్చబడ్డారనే మాటేనా వినిపించుకున్నావా? దేవతలు,గంధర్వులతో ఎప్పుడో వైరం తెచ్చుకున్నావు, రాజ్యాన్ని నిలుపుకోగలవా? అంటే అప్పుడే నిద్ర లేచినట్టు,ఏమీ ఎరగనట్టు, ఎవడువాడు, ఖర,దూషణులను,పదునాల్గు వేలమంది బలాన్ని చంపినవాడు, నిన్నిలా విరూపిని చేసినవాడు అనడిగాడు. ఇదికదా నాకు కావలసిన, నాకు రావలసిన ప్రశ్న. ఇలా చెప్పేను.

వాడా! రాముడనేవాడు, కోసలరాజ పుత్రుడు, అందగాడేలే, వీరుడు కూడా. వాడే ఖర,దూషణ,త్రిశిరులను చంపినదీ, విల్లు ఎక్కుపెట్టి దింపకుండా ముహూర్త కాలంలో పదునాల్గు వేలమంది సేననూ యమ సదనం చేర్చినదీ! అతనికి తగినవాడు అతని తమ్ముడు, వాడే నన్నిలా చేసినది. రాముడికో పెళ్ళాం ఉంది, దాని పేరు సీత, గొప్ప అందగత్తె! దాన్ని నీకోసం తీసుకొచ్చి నీకు భార్యను చేదామనుకున్నా. ఆ ప్రయత్నంలోనే ఇలా జరిగింది. అటువంటి అందగత్తె భార్యగా లేకపోయినవాని జన్మ వ్యర్థం. ఆమెను ఎత్తుకొచ్చెయ్యి! మనవారిని సంహరించినందుకు ప్రతీకారం తీర్చుకో అని చెప్పేశాను.

ఇది పని చేసింది,రావణుడు మళ్ళీ వచ్చాడు నా రాజ్యానికి, మారీచుని సాయం చేయమనీ అడిగితే ఆమెను ఎత్తుకొచ్చి మెడలో యమపాశం తగిలించుకోకు అన్నాడట. ఇంకా

సులభా పురుషారాజన్ సతతం ప్రియ వాదినః
అప్రియస్యచ పథ్యస్య వక్తా శ్రోతాచ దుర్లభః

రాజా! అంతా ప్రియంగా మాటాడేందుకే ఇష్టపడతారు, ఎప్పుడూ! నిజమైనది అప్రియమైనా చెప్పేవాడు లేడు, ఒకవేళ చెప్పినా వినేవాడు లేడు సుమా! అని చెప్పేడట. ఐనా ఈ సారి అన్న పట్టిన పట్టు విడువక నా ఆజ్ఞ పాటించకపోతే నేనే నిన్ను చంపుతాననటంతో, బయలుదేరాడట. మారీచుడు మాయ లేడిగా వెళ్ళటం, ఆ తరవాత హా! సీతా, హా! లక్ష్మణా అని అరుస్తూ ప్రాణం విడవడం, రాముణ్ణి వెతుకుతూ లక్ష్మణుడు రావడం, సీతను అన్న బలవంతంగా తీసుకుపోవడం, నా ఊహ ప్రకారం సరిగానే జరిగిపోయాయి.

నా రాజ్యంలో రావణుడు నియమించిన నలుగురు మంత్రులు, ఖర,దూషణ,త్రిశిర,మారీచులు మరణించారు. పదునాల్గువేల రాక్షస సేనా మట్టిగరచిపోయింది. ఇప్పటికి నా వ్యూహం నడిచింది, ఆపై ఏమి జరుగనుందో!

సశేషం….

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-శూర్పనఖ ఆక్రోశం

  • శూర్పనఖ ఆక్రోశం

అన్నా రావణా!

     ఛీ! నిన్ను తలుచుకోవడమే పాపం! నువ్వు చేసిన పనివల్ల, నిన్ను తలుచుకోక తప్పటం లేదు నాకు. నువ్వు చేసిన పనేంటి? ”దాయాది చావగోరు బావమరది బతకగోరు” అన్నది లోకంలో మాట. నువ్వు నాఅన్నవే, బావ మరది బతకగోరు అన్నమాట వమ్ము చేశావు. నువ్వే నా భర్తను పొట్టన పెట్టుకున్నావు. దాయాదిలా ప్రవర్తించావు. నీ ఈ పాపపు పనికి కారణం?

నేనూ నీలాగే బ్రహ్మవంశంలో పుట్టిన అచ్చమైన బ్రాహ్మణ స్త్రీని. నాకూ వయసొచ్చింది, నాకూ మనసుంది, యక్షుడిని ప్రేమించాను. ప్రేమించడం తప్పుకాదే! నీకు చెబితే వివాహం చేస్తావన్న నమ్మకం చచ్చిపోయింది. చిన్నన్నలిద్దరూ నీ మాటకు ఎదురు చెప్పరు,తల్లితండ్రులా పెద్దవారయ్యారు. నీదే పెత్తనం. నాకో మనసుందన్న విషయం నీవెప్పుడూ గుర్తించినదే లేదు. అసలు స్త్రీలకూ మనసుంటుందనేది,నువ్వు నమ్మనిమాట. అందుకని నీవు నగరంలో లేని సమయంలో యక్షునితో వెళిపోయాను,వివాహమూ చేసుకున్నాను. నీవో! కంటికి నచ్చిన ప్రతి స్త్రీని బలవంతంగా చెఱచేవు. నువ్వు తిరిగొచ్చిన తరవాత ఈ సంగతి తెలిసి మా మీదకి యుద్ధానికొచ్చావు.

నిన్ను కాళ్ళు పట్టుకుని బతిమాలాను. ”అన్నా! నీ చెల్లిని,తోడబుట్టిన దానిని,యక్షుణ్ణి ప్రేమించాను, నీవు కాదంటావనే భయపడి వచ్చేసి పెళ్ళి చేసుకున్నాను, ప్రేమించడం తప్పు కాదనుకున్నాను, నాది తప్పయితే మన్నించు” అన్నా! నువ్వన్నదేమి? ”బ్రాహ్మణ వంశానికి మచ్చ తెచ్చానన్నావు, నీ పరువు పోయిందన్నావు. పదిమందిలో తల ఎత్తుకోలేని పని చేశానన్నావు,నిందించావు”.ఏమైతేనేం, నన్ను మన్నించి తిరిగిపోయావు. వెళుతూ,వెళుతూ నీ రాక్షస సైన్యం పదునాల్గు వేలమందిని, నీ మంత్రులను మా రాజ్యం పై బలవంతంగా రుద్ది, ఇక్కడుంచిపోయావు. అదేమంటే మీకు రక్షణ కోసమన్నావు, భరించాం.

 నాకో బిడ్డ కలిగాడు, నీ దగ్గరనుంచి పిలుపూలేదు, పుట్టింటి ముచ్చటా లేదు, సరిపెట్టుకున్నా! మళ్ళీ ఏమయిందో? ఎవడో ”నువ్వు పెళ్ళి చెయ్యకపోతే నీ చెల్లెలు యక్షుడితో లేచిపోయిందటగా” అన్నాడని తెలిసింది. మళ్ళీ మా మీదకి యుద్ధానికొచ్చావు, నీ అసలు ఉద్దేశం వేఱు. నీ పరువు పోయిందనుకున్నావు, నీవు నన్ను చంపినా, నీ పరువుకోసం బాగుండేదేమో! కాని నీవు, నేను ప్రేమించినవాడిని, నా భర్తను, నన్ను మనసారా ప్రేమించినవాణ్ణి చంపేశావు. నా భర్తను చంపడం మూలంగా నీకు శాంతి కలిగిందేమోగాని, నువ్వనుకున్న మచ్చ తొలగిపోయిందా! నేను యక్షుణ్ణి వివాహం చేసుకున్న సంగతి మాసిపోయిందా? యుద్ధం పేరుతో మమ్మల్ని ఓడించి రాజ్యం నుంచి బయటికి తరిమేసినా బాగుండేదేమో! కాని నువ్వు చేసినదేమిటి? నా భర్తను చంపావు, ఇంతకంటే నీచమైన పని ఉంటుందా? చెల్లిని విధవను చేసిన ఘనుడవు, ఏదో ఒక రోజు రాక పోతుందా? ప్రతీకారం తీర్చుకోలేకపోతానా? నా భర్త శవం పొలికలనిలో చూసి నేనేడ్చినట్టు, మా వదిన ఏడ్వకపోతుందా! నేను ఆడదాన్ని,బలహీనురాలిని కావచ్చు, సమయం కోసం వేచి చూస్తా! ప్రతీకారం తీర్చుకుంటా! భగంతుడున్నాడు.

శూర్పనఖ ప్రతీకారం తరవాయి భాగం ……

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-గుత్తి వంకాయి కూర

గుత్తి వంకాయి కూర

వంకాయ వంటి కూరయు
పంకజముఖి సీతవంటి భామామణియున్
శంకరునివంటి దైవము
లంకాధిపు వైరివంటి రాజును గలడే!

వంకాయ కూరలాటి కూర,సీత వంటి స్త్రీ, శంకరునిలాటి దైవం, రామునిలాటి రాజూ ఉన్నారా? లేరు, లేరని భావం.అంటే పోలిక చెప్పడానికి మరొకటి లేదుసుమా అన్నారు, అంటే వంకాయ కూర అంత రుచిగా ఉంటుందని భావం, కవిగారిది.

వాల్మీకి ఇలా అన్నారు.

గగనం గగనాకారం సాగరం సాగరోపమః
రామ రావణయోర్యుద్ధే రామరావణ యోరివః.

అనగా ఆకాశం ఆకాశంలాగా, సముద్రం సముద్రంలాగా, రామరావణుల యుద్ధం రామరావణ యుద్ధం లాగా ఉందన్నారు. అంటే సముద్రానికి, ఆకాశానికి పోలిక చెప్పడానికి మరొకటి ఉందా? లేదు కదా! అలాగే రామరావణుల యుద్ధానికి పోలిక చెప్పడానికీ లేదు.

మరి వంకాయ కూరకీ పోలిక చెప్పడానికి మరొకటి లేదు,లేదు,లేదు 🙂

”గుత్తివంకాయ్ కూరోయ్ బావా! కూరి వండినానోయ్ బావా” అన్నదో మరదలు పిల్ల. (ఇది బసవరాజు అప్పారావుగారి గేయం, బందావారినోట వింటేనే బాగుంటుంది,వెతికాను ఆడియో దొరకలేదు) కూరివండిందా? కోరివండిందా?. ఏం కూరావు, ఏంకోరావన్నాడా బావ! ”నా వలపంతా కూరి వండినానోయ్ బావా” అంటూ ”ప్రేమ” అని మెలికలుతిరిందీ మరదలు, ఇంకేంటి, పడిపోయాడాబావ! ఆ తరవాతేం జరిగింది నన్నడగద్దు 🙂 అదండి గుత్తివంకాయ్ కూర పవరు 🙂 ఈ సంగతులకేంటి గాని… ఇదిగో మా స్నేహితుడు రాసిన పాట ఆహా! ఏమి రుచి అనరా మైమరచి పాట వింటూ……

వంకాయల్లో రెండు రకాలు. తెల్లొంకాయ, నల్లొంకాయ, మళ్ళీ వీటిలోనే పొడుగు పొట్టి రకాలు. పొట్టికాయలు గుత్తులు గుత్తులుగా కాస్తాయి, తెల్లవీ,నల్లవీ కూడా. ఒక్కో కాయ ఒక్కో రకంకూరకి బాగుంటుంది. తెల్లొంకాయిలో ఒక రకం ముళ్ళొంకాయి, ఇది అల్లం పచ్చి మిర్చి కూరకి బలే పసందుగా ఉంటుంది. ఇక మా దగ్గర జేగురుపాడు వంకాయని తెల్లకాయ పెద్దదిగా ఉంటుంది,(రెండు చేతులతో పట్టుకోవలసినంత కాయ ఉంటుంది) ఇది అల్లం పచ్చిమిర్చితో కూరకి పెట్టింది పేరు, ఈ కాయలో గిజరు ఉండదు. నల్లొంకాయి పొడుగుది,తెల్లది కూడా, ఇవి పచ్చిమిర్చి కొత్తిమీరితో వండుకునే కూరకి బాగుంటుంది, నల్లొంకాయిలో పొట్టిది మహా ఘట్టిది,గుత్తులు గుత్తులుగా కాస్తుంది, కారం పెట్టి వండుకునే కూరకి బాగుంటుంది. వంకాయ తొడిమనుంచి అంతా రుచే! తొడిమనే ముచిక అంటారు, మీరంతా దాన్ని క్రౌన్ అనికాబోలు అంటారు 🙂 ముళ్ళొంకాయలో ముళ్ళు ఈ ముచిక మీదే ఉంటాయి. ఈ వంకాయలో పోషాకాలు బాగానే ఉంటాయట, పొటాసియం వగైరా….. కూరొండుకు తినడమేగాని… అన్నట్టు ”వంకాయ కూరకి వరికూటికి విసుగులేదని” సామెత, పాత రోజుల్లో ఈ వంకాయలని ఎక్కువగా వచ్చిన రోజుల్లో కోసి ఎండబెట్టుకుని వరుగులు చేసుకునేవారు, నేనూ ఎరుగుదును. వండుకునే ముందు వరుగుల్ని నీళ్ళలో నాన బెట్టి కూర వండుకునేవారు, అదో ప్రపంచం, ఆ రోజులే వేరు. ఇప్పుడు వంకాయ సంవత్సరం పొడుగునా అన్ని రకాలు దొరుకుతూనే ఉన్నాయి. ఏదైనా లేతవంకాయ కావాలి, ముదిరిపోతే గిజరు పట్టేస్తుంది. పుచ్చొంకాయల్ని ఏరిపారేస్తారు, మనుషుల్లో పనికి రానివాళ్ళని, కుశంకలు మాటాడేవాళ్ళని (వీళ్ళనే నిత్య శంకితులంటారు), పుచ్చొంకాయితో పోలుస్తారు 🙂 నవనవలాడుతున్న వంకాయ కూరలరకాలు….

కారంపెట్టి కూర…

కూర ఒండుకునే ముందు కాయల్ని ఉప్పు నీళ్ళలో కడగాలి. ముచికలనున్న కాడ తొలగించాలి, ఇదీ కొంతమంది ఉంచేస్తారు. ఆ తరవాత కాయల్ని ముక్కలుగా విడిపోకుండా ముచిక వైపునుంచి సగం వెనకనుంచి సగందాకా తరుక్కోవాలి, నీళ్ళలోకి, లేకపోతే కాయలు కనరెక్కిపోతాయి, బాగోదు కూర.

కాయలకి తగిన ఎండుమిర్చి తీసుకోవాలి, పచ్చి శనగపప్పు,మినప్పప్పు, జీలకర్ర తీసుకోవాలి. కొందరు ధనియాలు వేసుకుంటారు. ఎవరిష్టం వారిది. వీటిని నూనెలో దోరగా వేయించుకోవాలి, కమ్మటి వాసనొచ్చినప్పుడు దింపుకోవాలి. ఈ పోపుకి చిటికెడు పసుపు, కాయలకి కారానికి తగిన ఉప్పు వేసుకోవాలి. వీటన్నిటిని మిక్సీ లో వేసి గుండ చెయ్యాలి. తగినంత చింతపండు తీసుకోవాలి, నీళ్ళలో పిసికి గుజ్జు తయారు చేసుకుని ఈ మిక్సీ పట్టిన దానితో కలుపుకుంటే ముద్దవుతుంది. ఈ ముద్దని కాయల్లో కూరుకోవాలి, ఇంకా మిగిలిన కారాన్ని కూడా కాయలతో బూరెలమూకుళ్ళో వేసెయ్యచ్చు.. కొంతమంది కారం కూరి ఆ తరవాత కాయల మీద చింతపండు గుజ్జు పోస్తారు. నూనె కొద్దిగా వేసి కొందరూ, వేయక కొందరూ అలాగే ఉడకబెడతారు. ఎవరలవాటు వారిది.

ఇలా కారం కూరిన కాయల్ని మందపాటి అడుగున్న బూరెల మూకుట్లో నూనె వేసుకుని ఉడికించాలి. కొంతమంది నూనె కొద్దిగా వేసి ఉడకపెడతారు. మరికొందరు నూనెలో కాయలు ములిగేలాపోసి ఉడకబెడతారు. అలా కాకుండా తగుమాత్రం నూనె వేసి బూరెలమూకుడులో వేసి ఉడకనివ్వాలి, అప్పుడప్పుడు కదపాలి.సన్నటి సెగని కూర ఉడికించాలి. కొంత సేపయ్యాకా బూరెల మూకుడు మీద ఒక కంచం పెట్టి దానిలో నీళ్ళు పోయాలి. ఇప్పుడు కాయలు సమానంగా ఉడుకుతాయి,మాడిపోవు. కొంతమంది కావాలనే నీళ్ళ కంచం పెట్టరు, కాయలు మాడిపోతాయి, మాడిన కాయలూ రుచిగానే ఉంటాయి, కాని ఇది ఎక్కువ సార్లు తినడం ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదంటున్నారు. పూర్తిగా ఉడికిన తరవాత బూరెల మూకుడు నుంచి తీసేసి మరో చోట ఉంచుకోవాలి.

కొంతమంది కూరొండుకుని ఫ్రిజ్ లో దాచుకున్నేవాళ్ళూ ఉన్నారు, అదొద్దని నా మాట. ఉడికినదేదైనా ఫ్రిజ్ లో నిలవ చేయద్దు,ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదు.

అల్లం పచ్చిమిర్చి కూర….

పొడుగు కాయల్ని ముక్కలుగా తరుక్కోవాలి నీటిలోకి. అల్లం పచ్చి మిర్చి తరుక్కోవాలి. వంకాయ ముక్కల్ని తగిన నీటిలో వేసి ఉడకనివ్వాలి. ఉడికిన వంకాయ ముక్కలికి కొద్దిగా పసుపు, తగిన ఉప్పు చేర్చాలి. అల్లం, పచ్చి మిర్చి, పచ్చి శనగపప్పు,మినప్పప్పు పొట్టుది, జీలకర్ర కొద్ది నూనెతో వేయించాలి, చింతపండు గుజ్జు ఈ పోపులో పోసేయాలి, కొద్ది సేపు ఉడికిన తరవాత పోపు,చింతపండు గుజ్జుతో ఉన్నది, కూరలో కలిపేయాలి. ఇష్టమైనవారు ఇంగువ ముక్క పోపులో వేసుకోవచ్చు. మనం ఇంట్లో వండుకునే కూరకి సమస్య లేదుగాని, పెద్ద వంటలో ఈ కూరని పచ్చడి బండతో బాదుతారు,కలపడానికి. ఇంకా పెద్దవంటల్లో ఈ కూరని కాళ్ళతో తొక్కుతారు, అది చూస్తే కూర తినరుగాక తినరు. కాళ్ళు కాలవుటండీ అని అనుమానమొచ్చేసిందిగా, కాళ్ళు కాలకుండా గోనె సంచి ముక్కలు కట్టుకుంటారు,కాళ్ళకి. ఇదిగో అల్లం పచ్చిమిర్చి కూర రెడీ.

ఇక కొత్తిమీరికారంతో కూర…..

కాయలు మొదట చెప్పినట్టు తరుక్కోవాలి. జీలకర్ర కారానికి బదులు నూరుకుని ఉంచుకున్న కొత్తిమీరి కారం (కొత్తిమీరి+పచ్చిమిర్చి+ఉప్పు+పసుపు) కాయల్లో కూరుకోవాలి. ఆ తరవాత కారం పెట్టిన కూరలాగే వండుకోవాలి. ఇందులో చింతపండు కొందరు వేసుకుంటారు,మరి కొందరు వేసుకోరు.

టపాలు రాయడం మానేశా! కారణం రాయాలనిపించక…ఎవరో పేరు తెలీదు కూర చేసుకోడం చెప్పమంటే ఇలా ”చెయ్యి చేసుకోవల్సివచ్చింది” మరో బాకీ ఉంది, వీలును బట్టి తీర్చేస్తానూ….

శలవు.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-మెరుగు బంగారంబు మ్రింగబోడు

సీII తల్లి గర్భమునుండి ధనము దేడెవ్వడు,
వెళ్ళి పోయెడినాడు వెంటరాదు;
లక్షాధికారైన లవణ మన్నమెకాని,
మెరుగు బంగారంబు మ్రింగబోడు;
విత్తమార్జనజేసి విర్రవీగుటె కాని,
కూడబెట్టిన సొమ్ము గుడువబోడు;
పొందుగా మరుగైన భూమిలోపల బెట్టి,
దానధర్మము లేక దాచి దాచి;
తేII తుదకు దొంగల కిత్తురో ? దొరల కవునొ ?
తేనె జుంటీగ లియ్యవా తెరువరులకు ?
భూషణవికాస ! శ్రీ ధర్మపురనివాస !
దుష్టసంహార ! నరసింహ ! దురితదూర !

      తల్లి గర్భం నుంచి బయట పడేటప్పుడు డబ్బు మూట కూడా తేడు, పోయేటపుడు నూలుపోగు కూడా తీసుకుపోడు. ఎంత ధనవంతుడైనా అన్నమే తింటాడు తప్పించి బంగారపు కణికలు మింగడు. సొమ్ము సంపాదించి, కూడబెట్టి ఇతరుల మీద సవారీ చేయడం తప్పించి, చచ్చిన తరవాత ఒంటి మీద బట్టకూడా లేకుండానే కాల్చి పారేస్తారు, అప్పటివరకు అయ్యగారని వంగి నమస్కారం పెట్టినవాడే, కర్రతో పొడిచి పొడిచి కాల్చి పారేస్తాడు, చితి మీద. కూడా ఏం రాదు. సొమ్ము సంపాదించి భూమిలో గొయ్యితీసి పాతేస్తారు, తాము అనుభవించరు, మరొకరికి దానమూ చెయ్యరు. పాత కాలపు దాపరికాలెలా ఉండేవంటే, పడుకునే మంచం తలదిక్కున మంచానికే ఉన్న పెట్టెలో దొంగ అరలో దాచేవారు. మరికొందరు, మంచం దిగే దగ్గర కాళ్ళ వైపు గొయ్యితీసి అందులో పాతేసి, పైన అలికేవారు, మిగతా నేలతో సహా! పడుకునే మంచం నాలుగు కోళ్ళ కిందా గొయ్యి తీసి పాతేసేవారు, మంచం కదిలించేవారు కాదు. గోడలో పాతేసేవారు. దేవుని మందిరం కింద గోతిలో కప్పెట్టేవారు. ఇలా పోగేసిన సొమ్ము దొంగలు బలవంతంగా గుంజుకుపోవచ్చు, లేదా ప్రభుత్వమే కొల్లగొట్టేయచ్చు. తేనెటీగలు ఎంతో కష్టపడి తేనెను సంగ్రహించి నిలవచేసి మానవులకిస్తాయి, వాళ్ళు ఎలా తీసుకుంటారో తెలుసా? కింద మంట పెట్టి ఈగలను పట్టునుంచి తరిమేసి తేనె పిండుకుంటారు, అలా కుదరకపోతే కాల్చేస్తారు.. ఇలా ఎందుకు మానవులు సొమ్ము పోగుచేయడానికి కష్టపడతారో అంటారు, శేషప్ప కవి.

ఈ మధ్య కొంతమంది సొమ్ము ఖర్చు పెడుతున్నారు,ఎందుకు? పేరు కోసం పెట్టుబడి, మరింత సంపాదనకే. ఇక పెళ్ళిలో ఆడంబరాలకి భోజనాలకి ఖర్చు చేస్తున్నారు. అమ్మో! వారింట పెళ్ళిలో 64 రకాలు చేసారంటే, మనింట్లో మరో పదెక్కువ అన్నట్టు వంటలు చేయించి వడ్డించడం మొదలెట్టేరు. ఎవరు తిన్నా అజానెడు కడుపుకే. ఒక సారి నిండుగా తింటే ఇక వద్దు అంటాడు. వద్దనిపించగలది అన్నదానమొక్కటే, మరొకటి లేదు. మానవులు ఎంత తింటారు? పప్పు, రెండు కూరలు, రెండు పచ్చళ్ళు, ఒక తీపి, ఒక కారా. అబ్బో ఇది తినడమే చాలా ఎక్కువ, మరి అరవైనాలుగు తయారు చేయడం? గోతి పాల్జేయడానికా?

ఈ మధ్య ఇలా ఎక్కువ వెరైటీలు చేయడం మానేశారు, ఏం జేస్తున్నారూ? బంగారపు రేకులు వడ్డిస్తున్నారు. నిజమే చెబుతున్నా! ఇలా బంగారాన్ని ఆహారంతో తీసుకోవడం కొత్త మాటేం కాదు. చాలా పాత కాలం నుంచే బంగారపు రేకుల్ని ఆహారంతో తీసుకోవడం భారతీయులకు అలవాటే. ఇదెందుకు? బంగారం కూడా ఔషధంగా గుర్తించారు,భారతీయులు. బంగారాన్ని ఆయుర్వేద ఔషధాలలో ఉపయోగిస్తారు, అలాగే హోమియోలో బంగారం ఒక మందుగా వినియోగిస్తారు. కలిగినవారు ఇలా బంగారపు రేకులు తినడం అలవాటే! దాన్నే ఇప్పుడు కలిగినవారు గొప్ప కోసం బంతి మీద వడ్డిస్తున్నారు. ఎలా తింటారని కదా! వేడి వేడి అన్నం మీద ఈ బంగారం రేకు వేస్తే అది కరిగిపోతుంది, దానిలో కొద్దిగా నెయ్యి వేసుకుని ఒక ఆధరువుతో తినెయ్యచ్చు. ఇది నేటి గొప్పవారి బంగారం మింగడం కత.

కొసమాట:- కొసరు మాట కాదూ! 25 బంగారపు రేకులు ఖరీదు దగ్గరగా ఐదువేలు, బజారులో దొరుకుతున్నాయి.ఈ పరిశ్రమ మన దేశంలో చాలా కాలంగానే ఉన్నది. ప్రయత్నించండి,మీదే ఆలస్యం 🙂