శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-స్త్రీ స్వావలంబన

స్త్రీ స్వావలంబన

Women empowerment అంటే ఏంటో నాకైతే అర్ధం కాలేదు మొన్నటిదాకా. కాని మొన్ననే జ్ఞానోదయమైనట్లు అది అర్ధమయింది…

మాకు బాగా కావలసినవారు,కొడుకు వరస, కూతురుని తీసుకుని “చిన్నబ్బాయి పెళ్ళి” అని పిలవడానికి వచ్చారు. మనవరాలు బలే చురుకైనది, సీమ మిరపకాయే… ఇరవై ఒకటికి సి.ఎ పూర్తిచేసేసింది…ఫస్టూ వచ్చింది…”ఏంచేస్తున్నావే?” అని అడిగింది ఇల్లాలు, దానిని. ఆ ప్రశ్నకి వాళ్ళనాన్న, “మొన్నటిదాకా బెంగుళూరులో ఉద్యోగం చేసింది, పగలు పదకొండుకుపోయి రాత్రి రెండుకు వస్తోంది,నెలకి అరవై వేలు తెచ్చుకుంటోంది, అన్న గారి దగ్గరుంది, నేనే మానిపించేసేను” అన్నాడు. దానికి ఇల్లాలు “అదేం?” అని ప్రశ్నించింది. అతను “అబ్బాయి పెళ్ళి , నా తమ్ముడు కొడుక్కి కూడా పెళ్ళి, ఇదొకత్తే ఇంటికి ఆడపడుచు, అందుకని ప్రస్థుతం ఉద్యోగం మానిపించేసేను” అని సమాధానమిచ్చాడు. దానికి ఇల్లాలు, “బాగానే ఉంది, ఇదేదో అయిన తరవాత దీనికి మంచి సంబంధం చూసి పెళ్ళి చేసి, ఉద్యోగం లో చేర్చు” అని సలహా ఇచ్చింది, కొంత సందేహం వెళ్ళగక్కుతూ మాటలో. అదేగాక మనవరాలిని దగ్గరికి తీసుకుని,తగ్గు స్వరంతో,నెమ్మదిగా ఆరా తీసింది”ఏమే మళ్ళీ ఉద్యోగం చేస్తావా? మానేస్తావా?మీ నాన్న గాని బలవంతంగా మానిపించాడా? చెప్పు, ఎవరినైనా ప్రేమించావా? ఉన్నమాట చెప్పు, తప్పేం లేదు, భయపడకు, ప్రేమించడం తప్పూ కాదు, పాపమూ కాదు,నేరం అంతకన్నా కాదు, లేకపోతే మీనాన్న చూపించిన మంచి సంబంధం చూసి పెళ్ళి చేసుకో అని ఉపదేశం చేసింది.” దానికి మనవరాలు, “మామ్మా! ప్రేమించాలని ఉన్నా ఖాళీ దొరకలేదే! ఎవరిని ప్రేమించలేదు, పెళ్ళి తప్పక చేసుకుంటా, నువ్వు చెప్పినట్టు మళ్ళీ ఉద్యోగం లో చేరతాను, మానెయ్యనేం” అని చెప్పి వాగ్దానం చేసింది, ఇల్లాలికి. ఆ తరవాత ఇల్లాలు అతనితో “అబ్బాయి! పెళ్ళికి తప్పక వస్తాముకాని, దీనిని మళ్ళీ ఉద్యోగానికి పంపడం మానకు,మంచి సంబంధం చూసి పెళ్ళి చేసెయ్యి, పాతికేళ్ళొచ్చేయ్ కదూ!” అని ఉచిత సలహా పారేసింది. దానికతను “ఉద్యోగం మానిపించను పిన్నీ!! పని గంటలు ఇబ్బందిగా ఉన్నాయనీ, ఇంట్లో పెళ్ళిళ్ళగురించి మాన్పించాను తప్పించి, మరేం కాదని చెప్పి, పెళ్ళికి రావాలని” మరీ మరీ చెప్పాడు. మామ్మ తాతలకి నమస్కారం పెట్టి, మామ్మ చేతిలో పెట్టిన బ్లౌజ్ పీస్ పుచ్చుకుని బొట్టు పెట్టించుకుని “శీఘ్రమేవ వివాహ ప్రాప్తిరస్తు” అని ఆశీర్వచనం తీసుకుని , మామ్మని గుచ్చి కౌగలించుకుని,మామ్మ చేత ముద్దు పెట్టించుకుని కదిలింది. సీమ మిరపకాయకి ఎవరు చెప్పేరు? తరతరాల సంప్రదాయం కదూ…..

స్త్రీ స్వావలంబనకి, ముందు ముఖ్యంగా స్త్రీలలో మార్పు కావాలన్న మాట నిజమేననిపించింది, ఆవిడ సలహా విన్న తరవాత,డబ్బు సంపాదనొకటే స్వావలంబనకాదు, జీవితంలో సుఖపడటమూ, భర్తతో, అతని కుటుంబంతో కూడా కలిసి జీవించే గుణం అలవాటు చెయ్యడమూ దీనికిందకే వస్తాయా?. ఏమీ చదువుకోని, లోకం తెలియని, పల్లెదాటి బయట కాలుపెట్టి ఎరుగని, డెభ్భయి ఏళ్ళ ముసలమ్మకి, స్త్రీ స్వావలంబన గురించి ఎలా తెలిసిందబ్బా…….!!!

పెళ్ళికి ఎలాగా రాలేమని అతనికీ తెలుసు, దూరాభారంలో పెళ్ళికనక, మరీవేళ రిసెప్షన్ కి వెళ్ళాలి…..ప్రయాణానికి కాబోలు శ్రీమతిగారు పిలుస్తున్నారు…..మళ్ళీ కలుస్తా…

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-సెలవా?

సెలవా?

55 ఏళ్ళ కితం మాట. ఉద్యోగంలో చేరినప్పుడు సంవత్సరానికి 12 casual leaves  లు,  11 పని చేసిన రోజులకో Earned leave అలాగే 22 పని చేసిన రోజులకి ఒక రోజు Half pay leave ఇచ్చేవారు. ఆ తరవాత కాలంలోcasual leaves 15 చేసేరు. Optional holidays అని జాబితా ఇచ్చేరు, ఆరు ఎన్నుకోవాలి, శలవివ్వచ్చు, లేదా డ్యూటీ వెయ్యచ్చు, ప్రభువుల చిత్తమే, వారి అవసరమే.మాది 365 రోజుల ఉద్యోగం, అందునా రోజుకి 24 గంటలలో ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఉద్యోగం చెయ్యాలి, ఖాళీ ఉంది కదా అని చెప్పకుండా ఊరొదిలిపోకూడదు, చెప్పకుండా పోతే నేరం.

మొదట్లో కొన్నాళ్ళు వారాంతపు శలవూ ఇచ్చేవారు కాదు, ఆ రోజు పని చేసినందుకు అదనంగా డబ్బిచ్చేవారు. పండగ లేదు, పబ్బం లేదు, శలవులేదు, ఊరందరికీ శలవు, మేం మాత్రం ఉద్యోగం చేసేవాళ్ళం.ఆ తరవాత కాలం లో వారాంతపు శలవిచ్చేవారు కాని చెప్పకుండా ఊరు వదలిపోడానికి లేదు. చెబితే వద్దంటే మానెయ్యాలి, ప్రయాణం. ఉద్యోగం చేసే ఊళ్ళో ఉన్న ఇంటి అడ్రస్ ఇవ్వాలి,ఆఫీసులో, ఇంతకీ ఉద్యోగం ఏంటనుకున్నారు? టెలిఫోన్ ఆపరేటరు. కొత్తలో గొప్పగా అనిపించేది, ఆ తరవాతి రోజులలో ఉద్యోగం పెరిగితే, పెళ్ళాంతో సినిమాకి వెళితే చెప్పి వెళ్ళాలి, ఏ సినిమా హాల్లో, ఏ క్లాసులో ఉన్నదీ చెప్పాలి. మధ్యలో కబురొస్తే, అదేం చిత్రమో కాని ఇలా సినిమాకెళ్ళిన రోజునే ఖచ్చితంగా కబురొచ్చేసేదీ, ఏదో కొంప మునిగినట్టు, అప్పటికప్పుడు బయలుదేరిపోవాల్సిందే. అప్పుడు చూడాలి ఆవిడ ముఖం… చూడ్డానికే భయమేసేది…. కొత్తగానూ వింతగానూ ఉందికదూ మీకు, కాని ఇది నిజం.  సైన్యంలో ఆపరేషన్ రెడీ పాయింట్ ORP అని ఉంటుందిట, అక్కడున్నవారు ఆ క్షణంలో శత్రువుని ఎదుర్కోడానికి సిద్ధంగా ఉంటారంటారు, మాదీ అలాటి బతుకే నాటి రోజుల్లో, అదే తంతి తపాలా శాఖలో టెలికం ఉపశాఖ.

కేజుయల్ లీవ్ కాలంటే ముందు దరఖాస్తివ్వాలి,కారణాలూ చెప్పాలి, మిగిలినవారు దొరకాలి, ఓవర్ టైమ్ వెయ్యాలి,వాళ్ళకి, ఆ తరవాతి మాటే… ఇక ఇ.ల్ అయితే ముందుగా దరఖాస్తు చేసుకుంటే ఇచ్చేవారు కాని దానికీ లక్ష తొంభయి ప్రశ్నలు… పెద్ద ఊళ్ళలో వాళ్ళకి కొంత బాధలు తక్కువేమో కాని పల్లెటూరి వాళ్ళకి ఇది నరకమే, అన్నిరోజులు పని చేసేందుకు పల్లెటూరు ఎవడూ వచ్చేవాడు కాదు, deputation. అంతెందుకు నేను పెళ్ళి చేసుకోడానికి ఒక రోజు కేజుయల్ లీవ్ ఇచ్చారు. దానికితోడు ఒకరోజు రాత్రి ఉద్యోగం చేసి పెళ్ళికెళ్ళి మరునాడు పెళ్ళి చేసుకుని మూడవనాడు సాయంత్రం నాలుగు గంటలకి ఉద్యోగానికిపోయిన ఘనత కల చరిత్ర నాది. అందుకే ఇల్లాలికి మరీ లోకువా! ఉద్యోగం పెరిగాకా, ఇంట్లో ఫోన్ మోగితే చాలు రాత్రిపూట, “మీ పెద్దపెళ్ళాం పిలుస్తోంది, వెళ్ళండి, వెళ్ళండి, లేకపోతే ఆవిడకి కోపం రాగలదు” అని ఎగతాళీ చేసేది. దానికి “అవునోయ్! ఆవిడ కరుణించబట్టే నాలుగు మెతుకులు తింటున్నాం, ఎంతయినా చిన్నిల్లు అంటేనే మక్కువకదా” అని అంటే “కబుర్లు మాత్రం బాగానే చెబుతారు” అనేది. అలా రాత్రి పగలు లేని ఉద్యోగాలు వెలగబెట్టి సాధించినదేం కనపడలా! ఏదో చేసేం అన్న తృప్తి తప్పించి. ఈ ఇ.ల్ లెక్కలు చిక్కుగా ఉన్నాయని ఆ తరవాత రోజుల్లో సంవత్సరానికి ముఫైరోజులు Earned leave దానిలో 15 రోజులు జనవరిలోనూ 15 రోజులు జూలైలోనూ ఇచ్చే ఏర్పాటు చేశారు. ఇంత కష్టం ఉన్నా శలవుకి, ఒక బ్రహ్మాస్త్రం ఉండేది, అదే sick, అనారోగ్యం సర్టిఫికట్ పెట్టి Earned leave తీసుకునేవాళ్ళం. దీనికీ ఇబ్బంది ఉండేది, సెకండ్ మెడికల్ ఒపినియన్ అని పంపేవారు, అక్కడికిపోయి ఆ మెడికల్ బోర్డ్ వారికి ఉన్న సంగతి చెప్పుకుంటే మరో పది రోజులు శలవివ్వాలని రాసిపారేసేవారు. ఎలా అయితేనేం కాని చివరికి మాత్రం నావి 600 రోజుల Half pay leave పోయింది,వాడుకోడానికి వీలు లేక. అంతకు ముందురోజుల్లో ఫర్ లాఫ్ లీవ్ ఉండేదట అంటే నవ్వుతాలికి శలవు తీసుకోడం…మరో రకం శలవుండేది Special casual leave సంవత్సరానికి 20 రోజులు, మాదాకా ఎప్పుడూ రాలేదు, యూనియన్ నాయకులు వాడుకునేవారు.ఒక శలవుతో మరో శలవు కలిపితీసుకోడానికి లేదు అన్నీ గుంట చిక్కులే.

“ఏంటీ శలవులమీద పడ్డారూ” అంటూ వచ్చారు మా సత్తిబాబూ,సుబ్బరాజూ…

“రాహుల్ బాబు శలవుపెట్టేడంటే”…… అన్నా..

“అన్నట్టు సత్తిబాబూ! మన చిన్నబాబు శలవెందుకుపెట్టేడంటావ్, ఎక్కడికెళ్ళేడంటావ్?,” అని ఆరా తీశాడు, మా సుబ్బరాజు. దానికి మా సత్తిబాబు

“వయసా నలభై దాటిపోయింది, చేసినది, చెయ్యగలది లేదనీ తేలిపోయింది… దేశపాలనకు వారసుడిని కనాలనే పనిలోకాని పడ్డాడేమోనయ్యా” అని ముక్తాయించాడు

మా సుబ్బరాజు మరో మాటన్నాడు కాని నాకే చెప్పడానికి…..

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-అప్పులున్న వాడితోనూ…..

అప్పులున్న వాడితోనూ…..

“అప్పులున్న వాడితోనూ చెప్పులున్నవాడితోనూ వెళ్ళకూడదు”, ఇదొక నానుడి, జన సామాన్యంలో ఉంది.దీనికి అర్ధం చెప్పల్సినంతదేం లేదుగాని, అసలు వీళ్ళతో వెళితే ఏమవుతుందబ్బా అన్నదే ఆలోచన……

నాకో స్నేహితుడుండేవాడు, వాడు రెండురోజులు పరిచయం ఎవరితో ఉన్నా, వారి దగ్గర అప్పుచేసేవాడు. ఇది అతనికి మొదటి కాలం లో అవసరంగానూ, తరవాతి కాలంలో అలవాటుగానూ మారిపోయింది. ఇతను నా స్నేహితుడనీ, నాతోపాటే ఉద్యోగం చేస్తున్నాడనీ చాలా మందికి తెలుసు. నీ ప్రత్యేకతేంటీ? ఒకే ఆఫీసులో పనిచేసేటప్పుడూ, అని అడగచ్చు, నేను ఆఫీసులో పని చేస్తున్న స్థానికుణ్ణి, అదీ విశేషం. అందరూ నన్ను పక్క ఊరివాడిగా ఎరుగుదురు, దానికి ఇలా ఉద్యోగం చెయ్యడం, మరికొంతమందికి పరిచయం. ఇలా, నాతో ఇతనూ కలిసిరావడం చూసినవారు, చూడనివారు కూడా ఇతనికి అప్పులు పెట్టడం అలవాటయిపోయింది, నా స్నేహితుడు కావడం కూడా ఒక కారణం.. ఇతనిలా ఎక్కడపడితే అక్కడ అప్పులు చేస్తున్న సంగతీ నాకు తెలియలేదు, తెలిసినా చేయగలది కూడా లేదు. ఎంతమందికని చెప్పగలను, ఇతనికి అప్పు పెట్టద్దని? ఇతనితో బయటికి వెళితే చాలామంది పలకరించేవారు, నమస్కారాలూ పెట్టేవారు, కుశలప్రశ్నలు వేయక వదిలేవారు కాదు, మొదటిరోజుల్లో. ఏంటబ్బా! నేనేమో స్థానికుడిని అదే ఆఫీస్ లో పని చేస్తున్నవాడిని నాకు నమస్కారాలు లేవుగాని, అదే ఆఫీసులో పని చేస్తున్న ఇతనికి ఎందుకు ఇంతమంది నమస్కారం పెడుతున్నారబ్బా అనే అనుమానం మాత్రం ఉండేది. ’అతి పరిచయాదవజ్ఞతా’ అనికదా! ఇక్కడివాడిని కనక నాకు కొంత గౌరవం తక్కువ చూపుతున్నారనుకునేవాడిని. కాలం గడచింది, ఇతను అప్పులు పుచ్చుకోడమేకాని తీర్చడం లేకపోవడంతో, సన్న సన్నగా మాటలు అంటూ ఉండేవారు. ఇతను పట్టించుకునేవాడు కాదు. ఆ తరవాత కాలంలో ఇతనితో బయలు దేరి ఎక్కడికి పోవాలన్నా, బయట కాలు పెట్టింది మొదలు ఎవరో ఒకరు నిలేసి, ‘బాకీ ఎపుడు తీరుస్తావని అడగడం’ దాకా వచ్చేసింది, పరిస్థితి. ఇప్పటికి ఇతనిలో మార్పురాలేదు. కాలం గడచింది, ఒకరోజొకరు నిలబెట్టి, అడిగి, రోడ్ మీద పరువుతీసేసేరు, చుట్టూ జనం చేరేరు, అప్పిచ్చినతను రెచ్చిపోయి మాటాడుతున్నాడు, జనాలకి అప్పు తీసుకున్నదెవరో తెలియదు, కూడా ఉన్నందుకు నా పరువూ పోయినట్టే అయింది, చాలా మంది నాకేసి అదోలా చూడడంతో. నా స్నేహితుడు ఆ రోజులలో తీసుకునే అప్పు వందనుంచి ఐదువందలదాకా ఉండేది. చిన్న మొత్తంలా కనపడినా, నాటిరోజుల్లో అవి పెద్ద మొత్తాలే. ఇలా అప్పులు చేసి ఏం చేసేవాడు? అని అనుమానమొచ్చింది, కాని అడగలేను.

ఒక రోజు ఇల్లాలు, ”మీ స్నేహితుని భార్య కొత్త వస్తువు కొన్నానని చూపించింది, చాలా బాగుంది, వాళ్ళు కొనుక్కుంటున్నారు, ఏదో ఒక వస్తువు ఆవిడ కొంటునే ఉంటుంది, చూపిస్తూ ఉంటుంది” అని గునిసింది. ”మనమే ఇలా ఉన్నామని” నసపెట్టింది. ”కొనమంటారా” అని నిలదీసింది. ”కావాలనుకుంటే, అవసరమైతే కొను, వద్దనలేదు” అని సరిపెట్టేను. ”ఏ సంగతీ ఖచ్చితంగా చెప్పరుకదా! కొను, వద్దు అని చెప్పచ్చుగా” అని కసిరింది. అన్నిటికి మౌనమే సమాధానం గాను, ఆయుధంగానూ చేసుకున్నా. చేసేది లేక, ”ఈ బతుకింతే! ఎప్పుడూ!!….., ఓ ముద్దా! ముచ్చటా!!” అని దీర్ఘాలూ తీసి, ముక్కు చీది ఊరుకుంది, చివరకి. ఇదయిన కొద్ది రోజుల తరవాత ఇల్లాలిని కూచోబెట్టి విషయం కదిపేను, ”అన్నీ బొల్లి కబుర్లే, నాతో మాటాడకండి” అని విసిరికొట్టింది. ”నేను చెప్పేది విని, నువ్వు ఏమన్నా పడతా”నని కాళ్ళబేరానికొస్తే, ”ఐతే చెప్పండి” అని చెవి పారేసింది. అమ్మయ్య! సమయం దొరికిందని వివరంగా, ఇద్దరి సంపాదనలు, మాకున్న పొలం మీద అదనపు రాబడి, ఖర్చులూ, ఇంటిలో ఉన్న మనుషులూ అన్నీ బేరీజు వేసి, కొద్దిగామనమే మేలు, ”అతను ఊరిలో అప్పులు చేసి తెస్తుంటాడు, ఈవిడ ఇలా వస్తువులు కొంటూ ఉంటుంది అని, పరువుపోయిన సంగతీ వివరిస్తే,”  ”అమ్మో! అలాగా!! నాకు తెలియదు కదా!!! ఆవిడేదో కొనేస్తోందనుకున్నా తప్పించి, ఇంత గోలుందని తెలియదు, కుండలోనైనా వండుకోవచ్చుగాని ఇలా నడివీధిలో పరువు తీసుకోలేములెండి” అని నాదారికొచ్చేసింది. మరి ఆ తరవాత సెన్సార్ కట్ :) ..

ఆ ఆనంద, శుభ సమయంలో కొన్ని నిర్ణయాలూ తీసుకున్నాం. ఇంటిలోకి కావలసిన వస్త్తువులు, అందరికి కావలసిన బట్టలు వగైరా ఖర్చులన్నీ ఆమె చెయ్యాలి, మిగిలిన వ్యవహారాలన్నీ నా బాధ్యత. చేసిన ప్రతి ఖర్చూ లెక్క రాస్తుంది, రెండు మూడు నెలలకోసారి పద్దు పుస్తకం పట్టుకొచ్చి తీరుబడిగా సమీక్ష చేస్తుంది. ఏభయి ఏళ్ళకితం, అదుగో అలా నెల బడ్జట్, సంవత్సర బడ్జట్ వేసుకోడం ప్రారంభించాం. “ఎందుకోయ్! ఇదంతా” అంటే “అదేంమాట, ఏట్లో పారేసినా ఎంచి పారెయ్యాలన్నారు, ఏం చేసేనో చెప్పద్దా? మీరు చెప్పటం లేదా?” అని సాగతీస్తుంది. ఏం చేస్తాం వినడమే ఉత్తమం. ఇలా అవసరాలూ బాధ్యతలూ పంచుకున్నాం, మరెప్పుడూ తగువు రాలేదు. కుటుంబ రాబడి, ఖర్చుల అవసరాలు, భార్య,భర్త ఇద్దరికి తెలియాలి, ఒకరికే తెలిసి ఉంటే అది అరాచకత్వానికే దారి తీస్తుంది. సంప్రదింపులు అవసరం, ఏకాభిప్రాయం ఉత్తమం, లేదా ఏ ఒకరి అభిప్రాయాన్నీ మరొకరు మన్నించడం ఉత్తమోత్తమం. ఇద్దరూ సంపాదనపరులా ఇంకా ఆనందం, ఇది నాది, అది నీది అనుకోకుంటేనే ఆనందం, మనదనుకుంటే….

అప్పులున్న స్నేహితునితో వెళితే జరిగినదిదీ…. ఒక రోజు తీరిగ్గా మిత్రుడిని అడిగా, ”అప్పులు చేస్తున్నావు తీర్చటం లేదని గోల చేస్తున్నారు, నడిరోడ్ మీద నిలబెట్టి మొన్ననొకడు పరువు తీశాడు కదా ఏంటిదంతా?” అన్నా. మావాడు వెంటనే ”మనదగ్గరలేదు, వాడిదగ్గరుంది, అడిగేం, ఇచ్చేడు, వాడుకున్నాం, అప్పు అదనుకు వస్తుందా?, మన దగ్గరున్నప్పుడు తీరుస్తాం, కంగారు పడితే ఎలా?” అన్నాడు. ఇంకా కొనసాగిస్తూ ”ఒరే పిచ్చాడా! అన్నం పెట్టు అరిగిపోతుంది, వస్త్రం పెట్టు, చిరిగిపోతుంది. వాత పెట్టు మిగిలిపోతుంది. అన్నం, నువు పెడితే, తిన్నవాడెవడూ నిన్ను గుర్తుపెట్టుకోడు, అదే అప్పు చేసి ఎగ్గొట్టు ఎంతకాలమైనా నిన్ను గుర్తుచేసుకుంటూనే ఉంటాడ”ని గీత బోధ చేసేడు, మా వాడు తాను కమ్యూనిస్టునని చెప్పుకునేవాడు….. నాకయితే బుర్ర తిరిగింది. అయ్యా! ఇదండీ, అప్పులున్నవానితో సంగతి…..

ఇహ చెప్పులున్నవానితో సంగతి, చెప్పులున్నవాడితో వెళితే మనకు లేకపోతే, వాడు ముళ్ళలో పోవచ్చు, ఎండలో పోవచ్చు, అప్పుడూ బాధపడేది మనమే. నిజానికి ఇది చెప్పులున్నవాడన్నారు కాని రక్షణ ఉన్నవాడని చెప్పుకోవాలి. రక్షణ అంటే పెద్దవారబ్బాయో, అధికారి కొడుకో వగైరా వగైరా, వీళ్ళతో రక్షణ లేనివాడు వెళితే ఏమవుతుంది? ఈ రక్షణ ఉన్నవాడు వీధిలో అమ్మాయినైనా అల్లరిపెట్టచ్చు, చివరికి కూడా ఉన్నవాడు బలికావచ్చు. నిజానికి ఆ అమ్మాయి కూడా తప్పు చేసినవాడి పేరూ చెప్పలేదు, ఏం? ఎందుకనీ? వాడు పెద్దవారబ్బాయి కదా అదీ సంగతి. అందుకు ఎప్పుడేనా స్నేహం అంటే సమానమైనా స్థాయిలో వారితోనే రాణిస్తుంది. ఇటువంటి వారితో వెళితే మిగిలేది, వేదన.

అప్పులున్నవాడితో వెళితే పరువుపోతుంది లేదా హామీ ఉండవలసీ వస్తుంది, మనమూ ఆవేశపడితే, మొహమాటపడితే,చెప్పులున్నవాడితో వెళితే మనమే చిక్కుల్లోనూ పడిపోవచ్చు.. అదనమాట సంగతి.

చిన్నటపా రాయండీ అన్నారు,నిజమే..దీనికింత చరిత్ర ఉంది ఉంది..తగ్గించడమెలాగబ్బా?

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-అమ్మయ్య! జ్వరం తగ్గిందండి.

అమ్మయ్య! జ్వరం తగ్గిందండి.

కేశములు, దంతములు, నఖములు, నరులు స్థానభ్రంశం చెందితే రాణించరు అన్నారు చిన్నయసూరి. నిజమే కాని మరొక అర్ధమూ చెప్పుకోవచ్చనిపించింది నాకు, అదెటులంటే….

కేశములు,దంతములు,నఖములు, వీటిని భగవంతుడు మానవులలో కేశములు రక్షణ వ్యవస్థగాను, అందానికి, దంతములు ఆహారం నమలడానికి, నఖములు చేతి వేళ్ళు పని చేయడానికి వీలుగా కల్పించాడు. వీటన్నిటికి ప్రాణం ఉందా? ఉంది, లేదా? లేదు. నిదర్శనం? హిరణ్యకశిపుడు వరంలో ప్రాణులతో కాని, అప్రాణులతో కాని తన ప్రాణానికి హాని కలగకూడదన్నాడు. మరి ఆ మినహాయింపును పురస్కరించుకునికదా గోళ్ళతో కడుపు చీల్చి చంపేడు, నరసింహస్వామి. కేశములు, దంతములు, నఖములు వాటి స్థానాలలో ఉన్నంత కాలంలో నే మానవులకు విలువ, వాటికీ విలువ. సింహానికి ఎందుకు భయపడతాం? దాని గోళ్ళు కోరలకే. అవే పోతే సింహానికి ఎవరేనా భయపడతారా? మానవులకు అవి వాటి స్థానాలలో ఉన్నంతకాలం తెలియదుకాని అవి లేకపోతే తెలుస్తుంది, అదెలాగంటే…స్వానుభవం…..

నోట్లో పదహారు జతల పళ్ళుంటాయి, అవికూడా పైన కింద జతలుగా ఉన్నపుడే ఉపయోగం. గత పదిహేనేళ్ళుగా నెమ్మది నెమ్మదిగా అప్పుడపుడూ పదకొండు జతలు గతించాయి. ఇక మిగిలింది పది, అందులో కూడా రెండు పక్కలా చెరొక జత పనికొచ్చేవి, మిగిలినవన్నీ అలంకార ప్రాయమే. ఇలా గత రెండేళ్ళుగా నడుస్తోంది. ఏమయిందోగాని పై పళ్ళు పోటు ప్రారంభించాయి, పెదవి వాచిపోయింది, డాక్టరమ్మాయి దగ్గరికి పరిగెట్టేను. చూసి, పరిశీలించి, ‘తాతగారూ ఇక ఇవి పని చెయ్యవండి, తీసేసి మొత్తం పళ్ళు కట్టేస్తా! ఏమంటారు?’ అంది, అక్కడికి మరో మార్గం ఉన్నట్టు. ‘అలాగే తీసెయ్యమ్మా’ అన్నా! ‘తాతగారు సుగరుందా?’ అంది. ‘ఉందితల్లీ’ అంటే ‘చూపించుకురండీ’ అని చెప్పి పంపేసింది, తల్లీ అదెప్పుడూ హద్దులోనే ఉంటుందీ అని చెప్పినా వినక. తప్పదు కదా!.’ఈ లోగా ఈ మాత్రలు వాడండి, మూడురోజుల తరవాత రండి’ అంది.

మర్నాడు సుగర్ డాక్టర్ దగ్గరకి పరిగెట్టేను, ఆ రోజు టెస్టులు చేసి ‘సుగర్ ఎప్పుడూ హద్దులోనే ఉంటుంది మీకు, కాని గుండె హద్దులో ఉండటం లేదూ’ అన్నాడు. ‘ఏం చెయ్యను చెప్పండి, అందరూ నావాళ్ళే అనుకుంటా, నా వాళ్ళనుకున్నవాళ్ళని,మనసుకు దగ్గరగా వచ్చినవారిని మరచిపోలేను, అదేకదూ నా బాధా’ అంటే ‘అలా అనుకోకండీ’ అని ఉచిత సలహా ఇచ్చేరు, కాని కుదురుతుందా?ఈ మధ్య ప్రయత్నం మొదలెట్టేను, మరచిపోడానికి. మందులుచ్చుకు వచ్చేను.

మూడురోజులకి వాపు తగ్గింది, మళ్ళీ డాక్టరమ్మాయి దగ్గరకొస్తే కుర్చీలో పడుకోమంది. అదేంటోగాని నాకు ఆ కుర్చీ చూస్తే చచ్చేటంత భయమేస్తుంది, ఎన్నిసార్లు అందులో పడుకున్నా. కబుర్లు చెబుతూ మత్తు ఇచ్చేసింది, ఐదు నిమిషాలు చూసి మత్తు ఎక్కినట్టు నిశ్చయంచుకుని ఒక పక్క ఐదు పళ్ళూ పీకేసింది, మిగిలినవో అంటే ‘నాలుగురోజులు పోనివ్వండి’ అంది. ఏంచేస్తాం, ‘రోటిలో తలదూర్చి రోకటిపోటునకు వెరువనేర్చునా’ అని నోరు మూసుకుని ఇంటికొచ్చేసేం. సాయంత్రానికి జ్వరం వచ్చినట్టయింది, అసలే చలికాలం, మరి ఈ డాక్టర్ల దగ్గరికి తీసుకెళ్ళడం, వాళ్ళతో మాట్లాడ్టం వగైరాలన్నీ పాపం చిన్నకోడలే పడుతోంది. డాక్టరమ్మాయితో మాటాడిందిట, మాత్రలెయ్యండి జ్వరం తగ్గుతుంది అంటే మాత్రలేసేరు. మూడురోజులల్లా బాధ పడి నాలురోజు మళ్ళీ మిగిలినవి పీకించుకున్నా, మళ్ళీ జ్వరం మామూలే మరో వారమూ సరిపోయింది. ఇక్కడితో ఈ కథ పూర్తయితే అనుకోడమేలా?

పళ్ళు పీకినచోట ఎలాగూ బాధ తప్పదనుకున్నా కాని అదేమోగాని ఒక వైపు వాపు అసలు తగ్గలేదు, నొప్పి చాలా బాధపెట్టేసింది, మళ్ళీ డాక్టరమ్మాయి దగ్గరికి మోసుకుపోయారు. పళ్ళు పీకిన మొదటి రోజునుంచి వాపుండిపోయిందేమో మాటమాటాడటం కూడా కష్టమైపోయింది. ఇదిగో మొన్నటికి కొద్దిగా వాపు తీత మొదలెట్టింది, అదృష్ట జాతకం కదూ ఈ లోగా వారం లో మూడురోజులు నెట్ పోయిందిట, ఆ తరవాత కూడా నెట్ వస్తూ పోతూ ఉంది. మూడున్నర సంవత్సరాలకితం వచ్చిన బ్లాగు జ్వరం తగ్గినట్టే ఉంది, తిరగబెట్టకపోతే…… :)

ఇంతతో కథ ముగిసిందా? ఇప్పుడే కదా మొదలయింది! తినేవి భక్ష్య, భోజ్య,చోష్య, లేహ్యాలన్నారు కదా! మరి కొరికేవి, నమిలేవి తినేందుకు పళ్ళులేవుగా, మిగిలినవి చప్పరించేవి, నాకవే కావాలి కదా!,డాక్టరమ్మాయి ‘తాతగారూ! మూడు నెలలదాకా పళ్ళు కట్టేందుకులేదు, చిగుళ్ళు ఆరాలని’ చల్లగా చెప్పింది కదా! నిన్నటిదాకా ఏవో తాగడం తో నడిచిపోయింది, మరిప్పుడు అసలు కథ నడుస్తోంది….. :) మానవుడు ఎంత బలహీనుడు, ఎక్కడ ఉండవలసినవి అక్కడ ఉన్నంతకాలం నా అంతవాడు లేడని అహంకరిస్తాడు, పళ్ళు లేకపోతేనే ఎంత అవస్థో………ఇల్లాలికి ప్రతిపూటా పరీక్ష అయిపోయింది, కొత్తగా వంట నేర్చుకుంటోంది పాపం……మెత్తగా వండటానికి కష్టపడుతోంది…

మొన్న మళ్ళీ మోసుకుపోయారు డాక్టరమ్మాయి దగ్గరికి, చిగుళ్ళు ఆరుతున్నాయి ‘ఈ మందు చిగుళ్ళకి రాసి  మర్దనా చెయ్యండి తాతగారూ! మానెయ్యకండీ, కొంచం నొప్పిగా ఉంటుంద’ని ఇచ్చిందో మందు, దానితో చిగుళ్ళుతోమితే వాచిపోయి ఆంజనేయుడి మూతి అయిపోయింది,మాటాడటమూ కష్టంగానే ఉంది, తినడం ఉత్తిమాట…..సానుభూతి చూపించకండి నకస్సలు నచ్చదు, మా బాగా అయిందని చంకలు కొట్టుకుంటున్నారా….. రేపు మీకూ ఇదే గతి…..

సర్వేశ్వరా! ఇక అనుభవించేదేంలేదు, ఎందుకీ తిప్పలు చెప్పు నాకు!, నీలో తొందరగా కలిపేసుకోవయ్యా!! ఈ బాధలు పడలేను!!!

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-మహా శివరాత్రి.

Courtesy: Chandra kotta. Rendered by Sri. Marepalli Naga Venkata Satsri garu. listen on you tube.

Mahanyasam

మహా శివరాత్రి.

ఈ రోజు మహా శివరాత్రి, ప్రతినెల అమావాస్య ముందు వచ్చే త్రయోదశిరోజు మాస శివరాత్రి, మాఘ బహుళ త్రయోదశి మాత్రమే మహా శివరాత్రి, అందుచేత ఈ రోజును మహా శివరాత్రి అనాలి కాని శివరాత్రి అనకూడదు. . మహాశివరాత్రిరోజు నడిరాత్రి శివుడు లింగంగా ఉద్భవించాడంటారు, పెద్దలు.శివరాత్రి గురించి, శివుని గురించి తెలియనివారెవరు? ఏమిరాయాలో తోచలేదు, చివరకు, చిన్నప్పుడు చదువుకున్న కథ….పొరబడితే సరిదిద్దండి…..

పార్వతీ పరమేశ్వరులు ప్రతిరోజు సాయంత్రం ఆకాశవిహారం చేస్తారు. అలా చేస్తూ భూలోకాన్ని పరికిస్తున్నారు, ఆరోజు మహా శివరాత్రి, ఎక్కడ చూచినా శివనామ స్మరణ “ఓంనమశ్శివాయ” సిద్ధమంత్రం, నామ సంకీర్తనం, ఏ గుడిలో చూచినా “నమశ్శంభవేచ మయోభవేచ నమశ్శంకరాయచ మయస్కరాయచ నమశ్శివాయచ శివతరాయచ’ చమక నమక పారాయణలూ మిన్ను ముట్టుతున్నాయి, శివాభిషేకాలూ జరుగుతున్నాయి.. అమ్మకి చాలా సంతోషంగా ఉంది. కారణం ఆ రోజు అర్ధరాత్రి స్వామివారి లింగోద్భవకాలం. అలా చూసుకుంటూ వస్తుండగా శ్రీశైలం సానువులపైకి చేరేరు. చీమలబారులాగా జనం అమ్మ అయ్య దర్శనానికి పోతున్నారు, ఓం నమశ్శివాయ నామం వినపడుతూ ఉంది, అమ్మకి ఎందుకో అనుమానం వచ్చింది. అమ్మకి అనుమానం రావడమంటే అది లోక కల్యాణానికే, ఎందుకంటే అమ్మ అనుమానం అయ్య తీరుస్తారు, అది లోకానికి ఉపయోగం కనక. అమ్మ మనసులో ఉన్న అనుమానాన్ని శంకరునితో చెప్పింది ఇలా ” స్వామీ! ఇంతమంది భక్తులు మీదర్శనానికి వస్తున్నారు కదా! ఇందులో మిమ్మల్ని చేరేవారెవరూ? ” ఇది విన్న శంకరులు “ఓ గిరిరాజ పుత్రీ! వీరంతా నా భక్తులే, ఎవరు చేసుకున్న పాప పుణ్య కర్మలను బట్టి వారికి జన్మ లభిస్తుంది. ’జంతూనాం నర జన్మ దుర్లభం’, ఈ జన్మలో చేసుకున్న పాప ,పుణ్యాలను బట్టి మరుజన్మగాని, జన్మరాహిత్యం కలిగి నాలో చేరుకోవడం గాని జరుగుతూ ఉంటుంది, ఇది ఒక మానవ జన్మలోనే సాధ్యం, మరొక జన్మలో సాధ్యం కాదు,” అన్నారు. అమ్మకి కుతూహలం పెరిగింది ఇందులో మిమ్మల్ని చేరుకునేవారెవరో చూడాలని ఉంది అని ఆశపడింది.

దానికి శంకరులు ’అదెంత భాగ్యం’ నడు అని ముసలిబ్రాహ్మణ రూపంలోనూ అమ్మ పండు ముత్తయిదువుగానూ శ్రీశైలం యాత్రీకులు వెళుతున్న బాట పక్కగా చేరేరు. అయ్య, అమ్మ ఒడిలో తలపెట్టుకుని పడుకుని ఉన్నారు, అమ్మ అంగలారుస్తోంది “రక్షించండి! రక్షించండి!! కాస్త గంగ స్వామి నోటిలో పోసి పోయే ప్రాణాన్ని రక్షించండి!!!” అని. ఇది విన్న ఒక వృద్ధబ్రాహ్మణుడు నీరుపోయడానికి సిద్ధమయ్యాడు, అప్పుడు అమ్మ ఆయనతో “పాపం చేయనివారు మాత్రమే గంగపోయాలి, పాపం చేసినవారెవరైనా పోస్తే ఈయన మరణిస్తారు” అని చెప్పింది. ఇది విన్న వృద్ధుడు ఆగిపోయాడు. వేద వేదాంగాలు చదువుకున్నా కాని, ఏమో ఎప్పుడేనా ఏ పాపమైనా చేశానేమో! ఈ చివరి జీవితపు రోజులలో ఆయననోట నీరుపోస్తే, ఆయన మరణిస్తే ఈ బ్రహ్మహత్యాపాతకం కొని తెచ్చుకున్నట్టవుతుందనుకుని వెనకంజవేసి వెళిపోయడు. ఎవరెవరో వస్తున్నారు వచ్చినవారికి అమ్మ షరతు చెబుతూనే ఉంది, ఏమో ఎందుకొచ్చిన తలనొప్పి అని ఎవరూ నీరుపోయటం లేదు. అమ్మ అంగలార్చడం మాననూ లేదు. కాలం గడుస్తోంది, అమ్మకి ఉత్సుకత పెరుగుతోంది. ఈ లోగా ఒక స్త్రీ వచ్చింది, అమ్మ చెప్పిన షరతూ వింది, పరిస్థితీ చూసింది, మంచినీరుపోయకపోతే ఆ వృద్ధుడు మరణిస్తాడేమో, చూస్తూ చేయగల సహాయం చేయకపోవడం మూలంగా ఒక నిండు ప్రాణం పోవడం, బాధను చూస్తూ, సహాయం చేయగలిగి ఉండి చేయకపోవడమూ పాపమే కదా! అని ఇలా వితర్కించుకుంది మనసులో, “నేనా వేశ్యను, పుట్టినది మొదలు పాపాలే చేశానో పుణ్యాలే చేసేనో చెప్పలేను కాని, వయసువచ్చినది మొదలు విటులతో నేను చేసినది పాపమే, పొట్టకూటికి ఇన్ని పాపాలు చేసిన నేను మంచినీళ్ళుపోయడం మూలంగా ఈ వృద్ధ బ్రాహ్మణుడు మరణిస్తే వచ్చే బ్రహ్మహత్యాపాతకం అనుభవించడానికే సిద్ధంగా ఉన్నాను, కాని మంచినీళ్ళు పోయకపోవడం మూలంగా ఈ ప్రాణి చనిపోవడం సహించలేను” అనుకుని, మంచి నీళ్ళు పోయడానికి సిద్ధమయ్యింది. అప్పుడు అమ్మ మళ్ళీ హెచ్చరించింది, అయినా ఆ వేశ్య వెనక్కి తగ్గక, “అమ్మా! నేను వేశ్యను, తెలిసినకాలం నుండి పాపాలే చేస్తున్నాను, ఇప్పుడు వీరికి మంచినీళ్ళుపోయడం మూలంగా వీరు మరణిస్తే వచ్చే బ్రహ్మహత్యా పాతకం, ఇదివరలో చేసిన పాపాలకంటే పెద్దది కాదు, దానిని అనుభవించడానికే సిద్ధం గా ఉన్నాను, భగవంతునిపై అపారమైన నమ్మకం త్రికరణశుద్ధిగా కలిగి ఉన్నాను, నేను చేసిన పనికి ప్రతిఫలంగా స్వామి ఏది అనుగ్రహిస్తే అది పొందడానికే సిద్ధపడ్డాను తప్పించి వీరిని మంచినీరు ఇవ్వకపోవడం మూలంగా ప్రాణం కోల్పోనివ్వను” అని చెప్పి వృద్ధుని నోటిలో నీరుపోసింది. అప్పుడు శంకరులు లేచి కూచున్నారు. వేశ్య ముందుకు కదలిపోయింది, ఒకరికి ఉపకారం చేయడం మూలంగా ఒక నిండుప్రాణాన్ని నిలిపిన ఆనందంతో. అయ్యవారు చెప్పేరు ఈమె ఈ జన్మాంతరమందు నన్ను చేరబోయేదని, పార్వతీ పరమేశ్వరులు తిరోహితులయ్యారు.

ఇప్పుడు కథను విశ్లేషించుదాం. ఆమె వృత్తి రీత్యా వేశ్య, నిత్యమూ చేస్తున్నది పాపం, కాని చిత్రంగా అనుగ్రహం పొందింది, ఎలా? ధర్మవ్యాధుడు తెలుసుకదా? మాంసం అమ్ముకునేవాడు, కాని బ్రహ్మ జ్ఞానం బోధించాడు, కౌశికునికి, పుట్టుక వృత్తి ముఖ్యంకాదు.. అంటే వృత్తికాదు, ప్రవృత్తి ముఖ్యం. ఎన్ని గుడులు గోపురాలకి తిరిగామన్నది కాదు కావలసినది, ఎంత భక్తిని చూపాము, ఆత్మ సమర్పణ సంపూర్ణమేనా అన్నదే కావలసినది. మహా శివరాత్రిరోజు ఉదయమే లేచాం, గోదావరిలో ములిగాం, గబగబా బయలుదేరాం, బస్ పట్టుకున్నాం, అక్కడినుంచి మొదలయింది, పక్క వారి చీరలు, నగలు పరిశీలన, మన గొప్ప చెప్పుకోడం, ఎన్నిసార్లు ఈ పంచారామాలు తిరిగివచ్చినదీ చెప్పుకోడంతోనూ, కూడా పట్టుకుపోయిన సెల్ ఫోన్లో, నెట్లో, ఫేస్ బుక్ లో, వాట్సప్ లో మిత్రులతో కబుర్లు చెప్పడంతోనూ, ఎక్కడున్నది, ఏ గుడి చూస్తున్నదీ వివరాలు ఫేస్ బుక్ లో పెట్టడం తోనే సరిపోయింది. సాయంత్రమయింది, ఇంటికి చేరేం, చేసినదేమి, ప్రయాణం, గొప్ప చెప్పుకోడం, లైన్ లలో తోసుకోడం లేదా అక్కడ మన గొప్ప ప్రదర్శించి ముందు దర్శనం చేసుకోడం ఇంతేగా! నిజానికి మనసు శివునిపైలేదు. ఎంత కష్టపడి పత్రి తెప్పించినదీ, ఎంత ఖర్చయినదీ, ఎంతమంది చేత అభిషేకం చేయిస్తున్నదీ చెప్పుకోడం తోనే సరిపోయింది, ఆడంబరమే కాని ఆత్మ సమర్పణ లేకపోయింది, ఇదా మహా శివునికి కావలసినది? మనం ఇవ్వవలసినది? వేశ్య ఏం చేసింది, శివుని నమ్మింది, మనసా, వాచా, కర్మణా, పాపం వచ్చినా సరే ప్రాణం నిలబెట్టాలనుకుంది, కావలసింది ఇదీ,ఆ తరవాతైనా ఆమె నేనిదివరలో చేసినదంతా పుణ్యమే అందుకే ఆ ముసలాయన బతికేడనుకోలెదు, పరమేశ్వరానుగ్రహం అలా ఉంది అనుకుందంతే!!!తాను చేయవలసిన కర్మ తాను చేసింది, ఫలితం భగవంతునిదే అనుకుంది. ఆడంబరం కాదు.తల్లి తండ్రులను ప్రేమించలేనివారు, భార్య/భర్తలతో ప్రేమ అభిమానం పంచుకోలేనివారు, పెద్దల యెడ గౌరవం చూపలేనివారు, ఎన్నిగుడులు, గోపురాలూ తిరిగినా ఫలితం శూన్యం.అంటే ఈ గుడిగోపురాలని దర్శించడం, లింగార్చనలు చెయ్యడం, ఏకాదశ రుద్రాభిషేకాలు చెయ్యడం కూడదంటారా? అని ప్రశ్నించవచ్చు. శక్తి కొలది చేయవలసినవి చేయాలి, శక్తిలేని పని చేయబూనడమమెంత తప్పో, శక్తి ఉండి చేయకపోవడమూ తప్పే! ముఖ్యంగా కావలసినది భక్తి, భక్తిలేని పూజ పత్రి చేటు అన్నారు వేమన తాత, తస్మాత్ జాగ్రత!.
“ఓం నమశ్శివాయ” సిద్ధమంత్రం గురూపదేశం కూడా అక్కరలేనిది……..

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-భీష్ముడు అంపశయ్యపై ఎన్నాళ్ళున్నారు?

 భారత యుద్ధం పద్దెనిమిది రోజులు జరిగిందనీ, అందులో భీష్ములు పదవరోజున కూలారనీ అందరం చెబుతాం, ఆ తరవాత వారు అంపశయ్యపై ఉన్నారనీ మాఘ శుక్ల ఏకాదశి రోజు నిర్యాణం చెందారనీ, ఈ రోజును స్మరించుకుంటాం. భీష్ములు అంపశయ్య మీద దక్షణాయనంలో చేరినా ఇఛ్ఛామరణం మూలంగా ఉత్తరాయణం కోసం వేచి చూచారు, దేహ త్యాగం చేయడానికి.  అంప శయ్యపై ఉన్న కాలంలో కూడా ధర్మరాజాదులకు రాజవ్యవహారాలలో, ధర్మాలలో ఉపదేశం చేశారు, అసలు వారు అంపశయ్యపై ఉన్నది ఎన్నిరోజులు? ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం కావాలంటే మనం యుద్ధం మొదలైన రోజు, పరమాత్మ రాయబారానికి బయలుదేరిన రోజు కూడా చూడాలి. ప్రయత్నిద్దాం.అమావాస్యనుంచి వెనక్కి లెక్కవేసుకువెళితే….
రాయబారానికి ముందు, ధర్మరాజు సభలో ధృతరాష్ట్రుని కి చెప్పవలసిన సంధి మాటలు మాటాడటం జరిగింది, ఆ తరవాత  ధర్మరాజిలా అంటారు.

” అని కార్యంబు నిశ్చయించి దినశుద్ధి నిరూపించి నారాయణుం జూచి నీనక్షత్రంబు రోహిణిగదా యెల్లి రేవతి నీకు జంద్రతారాబలంబులు గలవు…. భార..ఉద్యోగ..ఆశ్వా..3…130″

అంటే సాధనతారను ప్రయాణ నిశ్చయం చేసేరు, అది కూడా మరునాడే అన్నారు. అంటే ఆ రోజు కార్తీక మాసం బహుశః బహుళ పంచమి అయి ఉండాలి,  ఆరోజు బయలు దేరి రాత్రికి కుశస్థలం చేరి అక్కడ డేరాలు వేసి ఉన్నారన్నారు. మరునాడు బయలుదేరి హస్తినాపురం చేరేరు, అనగా షష్ఠినాటికి కరినగరంలో ఉన్నారు. ఆరోజు కుంతిని కలిశారు, ధృతరాష్ట్రుని కలిశారు, విదురుని ఇంటా రాత్రై విడిది చేశారు. మరునాడు సభ జరిగింది, అనగా ఆ రోజు సప్తమి. సభ రసాభాస అయింది, సాయంత్రం బయలుదేరుతూ, కర్ణునితో ‘కొద్ది దూరం సాగనంపి వత్తువు రమ్మని’ రధమెక్కించుకుని, అతనితో జన్మ రహస్యం చెప్పి, ఇలా అన్నారు.
“……గురుభీష్ములకును మీకుం దోడువచ్చిన రాజులందరకుం జెప్పు మిమ్మాసంబు సౌమ్యంబై శీతోష్ణంబులులేక పుష్పఫలోపేతంబును సమగ్రధాన్యంబును సులభయవ సంభవంబును నగుచు నొప్పియున్నది యేడెనిమిదిదినంబులకు నమావాస్య వచ్చు నది పుణ్యదినంబు నాడు భండనముగావలయుననిన………” భార…ఉద్యో.ప..ఆశ్వా..4….49
యుద్ధముహూర్తం పరమాత్మ నిర్ణయం చేసి చెప్పేరు. తిరిగి బయలుదేరిన రోజు సప్తమి అనుకున్నాం కదా అప్పటినుంచి లెక్క వేస్తే…ఎనిమిదవరోజు అమావాస్య, మహాభారతయుద్ధం ప్రారంభమయిందనమాట.కార్తీకమాసమనే నిర్ణయానికెలా వచ్చారని అడగచ్చు,  పరమాత్మచెప్పిన మాటలో ఈ మాసం” సౌమ్యంబై శీతోష్ణంబులులేక” అన్నారు, కార్తీక మాసమే అలా ఉండేది, మార్గశిరం మొదలు కొద్దిగాచలి ఉంటుంది, కనుక కార్తీకమే సరియైనదని నా మాట.

ఈ తరవాత అమావాస్యమొదలు పదవనాడు భీష్ముడు శరతల్పగతులయారుకదా అనగా మార్గశిర శుద్ధ నవమి రోజున అంపశయ్యపై పరున్నరనమాట. అది మొదలు మాఘ శుద్ధ ఏకాదశి వరకు అనగా మార్గశిరశుద్ధ నవమి మొదలు పున్నమి వరకు ఏడు రోజులు. ఆ తరవాత బహుళపక్షం పదిహేను రోజులు,పుష్యమాసం మొత్తం ముఫైరోజులు, మాఘమాసం పదకొండురోజులు  అంపశయ్యపై ఉన్నారనమాట. మొత్తం లెక్కేస్తే అరవై మూడు రోజులయింది (7+15+30+11= 63).

నా దగ్గరున్న కవిత్రయాన్ని ఆధారం చేసుకుని టపా రాసిన తరవాత ఈ అనుమానం
మనకే కాదు ఇంత కితం వారికి వచ్చి ఉంటుందనుకుని వెతకడం మొదలెట్టేను. చాలా లింక్ లే కనపడ్డాయి. మీ కోసంఒక రెండు లింకులు చూడండి.కార్తీక బహుళ అమావాస్య యుద్ధ ప్రారంభం అనేమాట అందరూ ఒప్పుకున్నదే. 

http://en.wikipedia.org/wiki/Kurukshetra_War

http://www.patheos.com/blogs/drishtikone/2010/09/astronomical-proof-mahabharata-war-shri-krishna/

ఈ కింది బ్లొగ్ వారిని చదివిన తరవాత ఈ రకమైన ఆలోచన కలిగింది. వారు చెప్పిన ప్రకారం నవంబర్ 6న కార్తీక అమావాస్య,ఆ రోజు యుద్ధమూ ప్రారంభమైనట్టిదానిలో అనుమానం లేదు. యుద్ధము మొదలయినాటికి 68 రాత్రులు,భీష్ముడు అంపశయ్యపై చేరి 58 రాత్రులు అయినట్టు చెబుతున్నారు. అలా నవంబర్ 6 నుండి లెక్కిస్తే జనవరి 12 రాత్రితో యుద్ధం ప్రారంభమై 68 రాత్రులు గడుస్తున్నాయి. అనగా పదమూడు జనవరి సంక్రమణం జరిగి ఉండాలి. నిర్యాణం సంక్రమణం రోజునే అయినట్లయితే ఆ మాట వ్యాసులవారు చెప్పి ఉండేవారే, అందుచేత నిర్యాణం జనవరి 13 కాదు. మరి సంక్రమణం రోజు రథసప్తమి అయ్యే సావకాశమే ఎక్కువ కనపడుతోంది, ఎందుకంటే నవంబరు 6 అమావాస్య కనక, డిసెంబర్ 6, జనవరి 6 అమావాస్య అయి ఉండే సావకాశం ఉంది. ఈ అమావాస్య ఏరోజయిందో గుర్తిస్తేనూ, సంక్రమణం ఏరోజో గుర్తిస్తేనూ నిర్యాణం సులభం గానే చెప్పచ్చు. సంక్రమణం జరిగితే కాని ఉత్తరాయణం రాదు, ఉత్తరాయణంలో కాని రథ సప్తమి లేదు. అందుచేత జనవరి 13 న మాత్రమే సంక్రమణం, రథ సప్తమి జరిగిఉండాలి.నా ఊహ ప్రకారం సంక్రమణమూ, రథ సప్తమీ జనవరి 13న జరిగితే, ఏకాదశి జనవరి 17వ తారీకున, ఆ రోజే భీష్మ నిర్యాణమూ జరిగి ఉండాలని, అప్పుడు లెక్కిస్తే నవంబరు 15 నుంచి జనవరి 17 కు 63 రోజలుగా ఉంది. ఈ విషయం నిర్ధారణా కావల్సి ఉంది.

మాఘశుద్ధ ఏకాదశిరోజున పరమాత్మ అనుమతితో దేహత్యాగం చేశారు, ఈ రోజు భారతీయులు వారికి తర్పణం వదిలిపెట్టాలి.
ఇలా తప్పు దిద్దుకున్నా!

భీష్మ నిర్యాణం అష్టమి ఇందులో అనుమానమే లేదు, నేను పొరబడి ఏకాదశిగా ముందు రాశాను. పాత టపా తీసెయ్యడం ఇష్టం లేదు, చేసిన తప్పు కనపడేలా గే ఉంచేశాను. ఇప్పుడు ఒక పేరా చేరుస్తున్నా కొత్తగా. అదేఇది.

భీష్మనిర్యాణం అష్టమి అప్పుడు అంపశయ్యపై ఉన్నరోజులు (7+15+30+8=60) ఇదీ పొరబాటే ఎందుకంటే ఒక రోజుకి ఒక తిథి ఉండే సావకాశమూ తక్కువ. అదీగాక ఈ సందర్భంగా పదమూడు నక్షత్రాల కాలానికే అమావాస్య పున్నమి వచ్చేయన్నారు.కాని పితామహులు అంపశయ్యపై ఉండి శరీర త్యాగం చేసిన రోజున చెప్పిన లెక్కప్రకారంగా, అప్పటికి యుద్ధం ప్రారంభమయి 68 రాత్రులు, అంపశయ్యపై 58 రాత్రులు గతించాయని చెప్పేరు. అది అధారంగా తీసుకుంటే నవంబర్ 6 నుండి లెక్కిస్తే జనవరి 12 రాత్రితో అన్ని రోజులు పూర్తి అవుతున్నాయి.పితామహులు శరీరత్యాగం ఉత్తరాయణం లో చేదామనుకున్నారు కనక 12 వ తేది సంక్రాంతి, మరియు రథ సప్తమి అయ్యాయి. జనవరి 13 న వారు శరీరం విడిచిపెట్టేరు. అనగా 58 రోజులు అంపశయ్యపై ఉన్నారన్నది నిజం

స్వస్తి.

 

        

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-ఎవరు వృద్ధులు?

చిత్రగ్రీవుడు అనే పావురాల రాజు, ఒక రోజు తన పరివారంతో ఆహారం కోసం బయలుదేరాడు. ఒక అడవి మీదుగా వెళుతుండగా ఒక చోట నూకలు కనిపించాయి. కిందకివాలి నూకలు తిందామనే మాట పుట్టింది ఒకరినుంచి. అలాగే అన్నారు మరికొందరూ అంతలో ఒక వృద్ధుడు ఇది అడవి, ఇక్కడ మానవ సంచారం తక్కువ కనక నూకలు ఉండేందుకు కారణం కనపడదు, కనక దిగవద్దు, ప్రమాదం పొంచి ఉండచ్చు, అనుమానించ తగినదే, అని హెచ్చరిస్తాడు. దీనికి ఒక యువకుడు, ఇలా చెప్పేవన్నీ అనుమానం కబుర్లు, నిరుత్సాహాన్ని కల్పించేవి. ఎదురుగా ఆహారం కనపడుతోంటే మీనమేషాలు లెక్కిస్తూ, ఇది అడవి, ఇది గ్రామం అని ఆలోచించడం తెలివి తక్కువ అని ప్రతివాదం చేస్తాడు.  అప్పుడు మరొకరు పెద్దల మాట వినడం మంచిది కదా అంటే ఎవరు వృద్ధులు? ఏండ్లు మీరినవాడా వృద్ధుడు, జ్ఞానం కలిగినవాడే వృద్ధుడని ప్రతివాదం చేసి, మొత్తానికి నూకలకోసం కిందికి దిగుతాయి. 


దిగిన వెంటనే నూకలమాట దేవుడెరుగుకాని వల మీద పడి అందులో చిక్కుకుపోయారు. సమస్యలో చిక్కుకున్నారు,ప్రాణాల మీదకే వచ్చింది. ఏం చెయ్యాలనే మాట ముందుకొచ్చింది. వృద్ధుడు సమయం దొరికింది కదా అని పాత విషయం ప్రస్తావించలేదు. పాలుపోని పరిస్థితులలో మరలా వృద్ధుణ్ణే సలహా కోరితే అందరం ఒక్క సారిగా ఎగిరి వలనే ఎత్తుకుపోదామని చెబితే అందరూ కలసి ఒక్క సారి ఎగిరి వలను ఎత్తుకుపోయారు. ఇది చూచిన వేటగాడు నిర్ఘాంతపోయాడు. ఎగిరిన తర్వాత ఏం చెయ్యాలంటే, రాజు తన స్నేహితుడైన ఎలక దగ్గర దిగాలని చెబితే అక్కడకు చేరతారు. మిత్రుణ్ణి బంధనాల్లో చూచిన ఎలుకరాజు వగచి అతని బంధనాలు కొరకడానికి సిద్ధమైతే వాయసరాజు ముందుగా తన పరివారాన్ని బంధాలనుంచి తప్పించి ఆ తరవాత తనను రక్షించమంటాడు. దానికి ఎలక రాజు నువ్వు స్నేహితుడవు కనక నీ బంధనాలు కొరుకుతా తప్పించి మిగిలినవారి సంగతి తరవాత ఆలోచిస్తానంటాడు. దానికి వాయసరాజు ఒప్పుకోక పోతే ఎలుకరాజు అతని సత్యనిష్టకి మెచ్చుకుని,తన పరివారం పట్ల అతనికున్న ప్రేమను కొనియాడి, తన పరివారంతో అందరిని బంధ విముక్తుల్ని చేస్తాడు. ఇది స్థూలంగా మిత్రలాభం లోని కథ, నా స్వంతం మాత్రం కాదు. పొరపాటుగా కొన్ని కల్పించానేమో కూడా , తప్పులు మన్నిమచండి. ఇక ఈ కథని విశ్లేషిస్తే 


1.ఏంత రాజయినా పని చేయాల్సిందే. అంటే ఎంత ఆఫీస్ కి బాస్ అయినా తనపని తను చెయ్యాలి, మరొకరి మీద రుద్దెయ్యకూడాదు.

2. ఒక పని చేద్దామనుకున్నపుడు దాని మంచి చెడ్డలు వృద్ధులు సకారణంగా చెప్పినపుడు వినాలి. యువత ఎదిరించడానికే ఎదిరింపులా ఉంటే నష్టపోతారని చెప్పడం.

3.వృద్ధులు ఆపదలో చిక్కుకున్నపుడు ఆలోచన చేసి ఈ కథలో వృద్ధుడు చేసినట్లు అపాయం లేని ఉపాయం చెప్పి ఆదుకోవాలి కాని పాత విషయాలను తవ్విపోయడం మూలంగా నష్టమే ఉంటుందనేది సూచన.

4. ఆపదలో చిక్కుకున్నపుడు చర్చలు కాదని, చెప్పిన పని చేయడమే లక్ష్యంగా ఉండాలని అందరికి సూచన,ప్రత్యేకంగా యువతకి సూచన.. ఇక్కడ ఐకమత్యంతో ఒక్క సారిగా ఎగిరి వలనే ఎత్తుకుపోయే ఆలోచన బ్రహ్మాండమైనదే కదా! యువతే బలం, అలాగే ఐకమత్యమే బలం అని గుర్తించాలి.

5.ఆపద నుంచి గట్టెక్కిన తరవాత బంధనాలు ఛేదించుకోడానికి తగిన వారిని ఎన్నుకోవడం లో రాజు చూపిన ముందు ఆలోచన మెచ్చదగినదే, రాజయినవాడి ఆలోచన అలా ఉండాలి.

6.వాయసరాజు  బంధనాలు మొదటగా తప్పిస్తానన్నపుడు ముందుగా తన పరివారాన్ని బంధముక్తుల్ని చేయమనడం రాజు చేయాల్సిన పని అని చెప్పడమే. ఎలుకరాజు అలా చెప్పడం కూడా వాయస రాజు యొక్క గుణాన్ని పరికించడమే, అతని గొప్పనూ ప్రకటించడమే.

7.కథలో యువకుడు ఎవరు వృద్ధులు? ఏండ్లు మీరినవారా వృద్ధులు? అని ప్రశ్నిస్తాడు. సమాధానం తెలుసుకోవలసిన ప్రశ్న ఇది. జ్ఞాన వృద్దులు, వయోవృద్దులు, తపో వృద్ధులని వృద్ధులు మూడు రకాలు. ఇందులో వయో వృద్ధులు ఎక్కువగానూ, జ్ఞానవృద్దులు తక్కువగానూ, తపోవృద్ధులు అరుదుగానూ కనపడతారు.


వయోవృద్ధులు తమ అనుభవాలని కథలుగా చెబుతారు, హెచ్చరికలూ ఇస్తారు, కాని మనమే వినేలా ఉండం, సొల్లు కబుర్లు చెబుతున్నారని ఈసడిస్తాం కూడా. వారుపోయిన తరవాత చేతులు కాలిన తరవాత ఆకులు పట్టుకున్నట్టు అయ్యో! ఈ సమయంలో ముసలాయనుండి ఉంటే మంచి సలహా చెప్పేవాడు కదూ అనిపిస్తుంది.


జ్ఞానవృద్ధులు కొద్దిమందే ఉంటారు.సాధారణంగా మనం అడిగితే కాని ఏదీ చెప్పరు. కొంతమంది చెప్పడానికి సాహసించినా వినేలా లేదు లోకం, వీరికి వయసుతో సంబంధం లేదు, ఇది వీరికి పెద్ద ఇబ్బంది, ఇతరులు గుర్తించలేకపోవడానికి కారణం. వీరిని గుర్తిస్తే నిజంగా అద్భుతాలు సాధించవచ్చు, కాని గుర్తించలేము. 


ఇహపోతే తపోవృద్ధులు అరుదుగాఉంటారు. వీరిని గుర్తించడం చాలా కష్టం, వీరికీ వయసుతో సంబంధంలేదు. వీరిని గుర్తించి అనుసరించగలిగితే అదో బ్రహ్మానందం. వీరికి ప్రచారాలు గిట్టవు కనక గుర్తింపూ ఉండదు.  

అందుచేత ముందుగా వయో వృద్ధుల అనుభవాలను తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేస్తే, చరిత్ర చదువుకుంటే యువ సుఖపడుతుంది. ప్రతి విషయానికి వాదనకు దిగితే, కయ్యానికి దిగితే జీవితం కుక్కలు చింపిన విస్తరేనన్నది యువత గుర్తించాలి.

కథ చిన్నదే కాని ఎన్ని విషయాలు దాగున్నాయో చూడండి.