శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-శ్రీపాదవారి జయంతి-వడ్లగింజలు

శ్రీపాదవారి జయంతి-వడ్లగింజలు

నేడు శ్రీపాదవారి జయంతి, వారి అద్భుత రచన, నాకిష్టమైనది, ”వడ్లగింజలు” మీకోసం చదవండి.

కథా పరిచయం

”శ్రీశ్రీశ్రీ చతుర్భుజ తిమ్మ జగపతి మహారాజు పెద్దాపురం సంస్థానాన్ని పరిపాలిస్తున్న రోజులు, మహరాజుకి కళలంటే మక్కువ ఎక్కువ, అందునా చదరంగం అంటే ఆరో ప్రాణం. ఆడేవారు లేక, ఆడగల సత్తా ఉన్నవారు దొరకక, ప్రతివారు ఆటకి సిద్ధమైతే విసిగి, తనతో ఆడి,ఓడినవారికి శిరఛ్ఛేదం ప్రకటించేరు, మహరాజు. దానితో చదరంగం ఆడగలిగిన సత్తా ఉన్నవాడు దొరకక మహరాజు విచారంలో ఉన్న కాలం.

నిర్భాగ్యుడు, పండితుడు, బ్రాహ్మణుడు, కాని చదరంగం లో అందెవేసిన చేయి అయిన ”తంగిరాల శంకరప్ప” రాజ దర్శనం కోసం దివాన్జీని అర్ధిస్తున్న సమయం, మహరాజు దర్శనానికి, చదరంగపు ఆట ఆడటానికి, తన విద్య ప్రదర్శించడానికి శంకరప్ప శతవిధాల ప్రయత్నం చేస్తుంటే, సహస్ర విధాల దివాన్జీ అడ్డుకుని, అర్ధ చంద్రప్రయోగంతో బయటకు పంపిన రోజు.

మొహం వేలాడేసుకుని పూటకూళ్ళ ఇల్లు చేరాడు, శంకరప్ప. ‘ఏమయింద’ని వాకబు చేసింది పెద్దమ్మ. జరిగింది వివరించాడు, ”ఆటలో అంత ప్రజ్ఞ ఉన్నవాడివి, లౌక్యం తెలియకపోయిందోయ్ నాయనా” అని విచారించింది. ”జరిగిందేదో జరిగింది, ఇక ముందు మహరాజు నీదర్శనం కోసం వేచి చూడాలి, నిన్ను అర్ధ చంద్రప్రయోగంతో బయటకు పంపిన దివాన్జీ పిసుక్కోవాలి, నీ ఎదుట చేతులు కట్టుకు నిలబడాలి, దానికున్నది ఒకటే మార్గ”మంది. ”చెప్పమ”న్నాడు శంకరప్ప. ”పెద్దాపురం పట్టణం లో అందరూ చదరంగం ఆడుతూనే ఉంటారు, చిన్నా పెద్దా కూడానూ. ఆటకి అడ్డపడు, నీ ప్రతిభ రాజుని చేరాలి, రాజు నీ దర్శనం కోసం తహతహలాడాలి,”తిరుమంత్రం ఉపదేశించింది పెద్దమ్మ, అంతే! బయలుదేరాడు, భోజనం చేసి వెళ్ళమన్నా వినక. దగ్గరలోనే ఇద్దరు యువకులు ఆడుతున్న చదరంగపు బల్ల దగ్గరకి చేరి మాట కలిపి ఒకరికి సాయం చేసి తను పైనే ఉండి ఒకటి రెండు ఎత్తులలో అవతలి వారి ఆట కట్టిస్తాడు. ఇది చూసిన వారిద్దరూ అతనికి ముఖ్య అనుచరులైపోతారు.

వారు  మరునాడు ఉదయమే మరొకచోటికి తీసుకుపోయి, లోసానులో ఆట ఉన్నవారికి మాట సాయం చేసి, అక్కడకూడా దూరానుంచే ఎత్తులు చెప్పి, ఓడిపోయే ఆటని నెగ్గిస్తాడు. ఇలా కనపడిన ప్రతివారిని చదరంగంలో జయిస్తూ పోతున్నాడు. పెద్దాపురం లోని సాని ఒకతె, రాజబంధువైన సరసునితో చదరంగం ఆడుతోంది, గోడ బయట నుంచి ఏ గడిలో ఏ పావు ఉన్నదీ సాని వివరిస్తే, గోడ ఇవతలినుంచే, రెండెత్తులు చెప్పి ఆమె ఆట నెగ్గిస్తాడు, ఈమె మహరాజు దగ్గర నిత్యం ఉండే పరిచారిక.  మహరాజు అంతేవాసి, రాజబంధువు,ఒకరితో ఒక రోజు చదరంగం ఆడుతుండగా దివాన్జీ నుంచి ”వచ్చి దర్శనం చేసుకోమని” కబురొచ్చింది. కోపం ఆపుకున్న శంకరప్ప ”రానని” కబురు చేస్తాడు, ఇది మహరాజు కబురే అని అందరు అనుకుంటుండగా. ”రానని చెప్పేరేమ”ని అక్కడివారడిగితే వివరాలు తరవాత చెబుతానంటాడు. పెద్దాపురపు పట్టణానికి ఇదొక సంచలనమై పోయింది.మహరాజుకు వార్తలు అందుతున్నాయి, ఒకచోటనుంచే కాదు, పలు చోట్లనుంచి, రాజు మనసు గుబగుబలాడిపోయింది, అతనితో ఆట వెయ్యాలని. మరునాడు, సేనాపతి గుర్రాన్ని తీసుకొచ్చి మహరాజు ”దర్శనం ఇప్పించమన్నారని మనవి” చేశాడు. ”దర్శనం చేసుకోమనడానికి,” ”దర్శనం ఇప్పించమనడానికి” తేడా గమనించి ఉంటారు పాఠకులు. మహరాజు “దర్శనం ఇప్పించమని మనవి చేశాడు,” దివాన్జీ “దర్శనం చేసుకోమని” కబురు చేశాడు అదీ తేడా. గోచీపాతరాయుడని, దివాన్జీచే ఈసడింపబడిన శ్రీమాన్ తంగిరాల శంకరప్పగారు కొల్లాయి గుడ్డతో, పైన మరొక కొల్లాయితో దర్శనానికి బయలుదేరాడు, మహరాజు పంపిన గుర్రం మీద. దివాన్జీ చేతులు కట్టుకు నిలబడి, చేతులు పిసుక్కుంటూ, దారి చూపించాడు. మహరాజు సాదర ఆహ్వానమిచ్చారు, ఎదురొచ్చి. చదరంగపు బల్ల దగ్గర చేరారు ఆట మొదలయింది, కొంత సాగింది, అంతసేపు మహరాజుతో ఆడినవారే లేరు, శంకరప్ప ఒక శకటుని ఒక ఇంటిలో నొక్కి వేస్తూ మహరాజు కేసి చూశాడు, ”ఇక మీరు ఎత్తు వేయలేరు”, ”మీ ఆటకట్టిందన్న” సూచనగా. అది మొదలు రోజూ ఉదయం సాయంత్రం చదరంగపు బల్ల దగ్గరకు మహరాజు, శంకరప్ప చేరడం, రాజు ఎత్తు వేయలేకపోవడం, మరునాడనుకుని కదలడం మామూలైపోయింది. మహరాజు ఎత్తు వేయాలి కాని వేయలేడు, వేస్తే ఆట కట్టేస్తుంది. రోజులు వారాలయ్యాయి, వారాలు నెలలూఅయ్యాయి, అవీ ఏడయ్యాయి. ఇక మహరాజు కి మార్గం దొరికేలా లేదు. ఒకరోజు గుర్రం పంపించి ”గుర్రం మీద రమ్మని” కబురు పంపారు, శంకరప్పకి, అది గమనించిన శంకరప్ప, ”ఏనుగు మీద కాని వెళ్ళరట” అని కబురు పంపారు. కబురు తెచ్చిన వ్యక్తికి అటు రాజు చెప్పినది కాని ఇటు శంకరప్ప చెప్పినది కాని అర్ధం కాలేదు. నిజానికి పాఠకునికీ అర్ధం కాదు. అది ఆటలోని ఒక చిత్రం. రాజు ఆటలో గుర్రాన్ని కదుపుతానని కబురు చేశారనమాట, దానికి శంకరప్ప ఏనుగుతో అడ్డుకుంటానని, దానితో ఆట కడుతుందనీ, ప్రతి సమాధానమిచ్చాడు. మహరాజుకి మార్గం లేక సభ చేసి ఓటమి ఒప్పుకుని ”పెద్దాపుర రాజ్యం లోనిదేదైనా సరే కోరుకోమ”న్నారు. తాను బ్రాహ్మణుడినని, సామాన్యుడిననీ అందుచేత గ్రాసానికి తగిన వసతి ఏర్పాటు చేయమని కోరతాడు. అదెలాగంటే చదరంగపు బల్ల పై, ఒక వడ్లగింజ ఒక గడిలో పెడితే రెండవాదినిలో రెట్టింపు మూడవదానిలో రెండవాదాని రెట్టింపు పెడుతూ వెళితే అరవై నాలుగు గడులలో లెక్కవచ్చే వడ్లగింజలు మొత్తం ఇప్పించమని కోరేడు. మర్నాడు కలుద్దామని విడిపోయారు. లెక్కలు కట్టడం ప్రారంభించారు. మర్నాడు సభ జరిగింది,దివాన్జీ లెక్కతేల్చాడు, పెద్దాపురం సంస్థానం మొత్తం మీద ముఫై సంవత్సరాల కాలంలో పండే ధాన్యపు విలువ అది. ఈ లెక్క మహరాజుకీ ఆశ్చర్యమయింది. ”పెద్దాపురం సంస్థానాన్నే ఇచ్చేస్తున్నా” తీసుకోమన్నారు, మహరాజు. మహరాజా తమరు ”పెద్దాపురం సంస్థానం లో ఉన్నది ఇస్తామన్నారు కాని సంస్థానం కాదు,” అని ధర్మ సందేహం వెలిబుచ్చాడు. అదీగాక బ్రాహ్మణుడికి కుటుంబ సహితంగా జీవించడానికి కావల్సినది దయచేయమన్నాడు. మహరాజు సర్వం సహా అగ్రహారాన్ని దయచేశారు.”

ఈ కథ అర్ధం కావాలంటే చదరంగం లో కొద్దిగా ప్రవేశం కావాలి, కొన్ని పదాలకీ అర్ధాలూ తెలియాలి. చదరంగపు బల్ల ఎదురుగా కూచుని తన, ఎదురి బలాలు చూస్తూ ఎత్తు వేయడమే కష్టం, అటువంటి దూరంగా కూచుని బలాన్ని కదిపి జయం చేకూర్చుకోడం విచిత్రం, ఇది ఏక సంధాగ్రాహులకు కూడా కష్టమైన పనే. ఇక గోడ అవతలనుంచి రెండు బలాల పావులూ ఏ ఏ గడులలో ఏవి ఉన్నాయో చెబితే ఎత్తు చెప్పి నెగ్గించడమంటే దుస్సాధ్యం. కధలో కొన్ని మాటలకి చదరంగం అడేటప్పుడనే మాటలకి వివరణ.

ఆటకట్టు: రాజు కదలడానికి సావకాశం లేదని చెప్పడం,అంటే బంధించడం.

రాజు (చెప్పడం/అనడం): అత్యవసర పరిస్థితి, రాజు ను తప్పించడం కాని జంతువును కాని, భటునిగాని అడ్డు వేయడం.ఈ పరిస్థితులలో మరో ఎత్తు వేయలేరు, ఇది తప్పించి, అనగా అత్యవసర పరిస్థితినుంచి బయట పడటం తప్పించి.

కొట్టి రాజు: ఎదిరి పక్షం పావును చంపుతూ రాజు చెప్పడం.ఈ పరిస్థితిలో, గుర్రంతోకాని, బంటుతో కాని, రాజు చెబితే, రాజు స్వయంగానే కదలవలసిన పరిస్థితి, మిగిలినవారితో రాజు చెప్పినపుడు పావును అడ్డు వేసుకోవచ్చు. రాజు చెప్పినపుడు ఆ చెప్పే పావుకు వెనక దన్ను/కాపు లేకపోతే రాజే చంపేయగలడు.

తోసిరాజు: భటుని తోసి రాజు చెప్పడం. దీనితో ఆటకట్టు అంటే, రాజు కదిలేందుకు సావకాశం లేదని చెప్పడం.ఆటయిపోయిందని.

ఉయ్యాల తోసిరాజు: ఇద్దరు భటులు రాజుని బంధించడం. ఒక సారి ఒక భటునితో రాజు చెబితే ముందుగాని వెనుకకు కాని తప్పుకున్నరాజును మరల మరొక భటుడుతో రాజు చెబితే మరల ముందు రాజు వెనుకలకు కదిలితే మళ్ళీ మొదటి భటునితో రాజు చెప్పి ఆటకట్టేయడం. రాజు ముందుకి వెనుకకి ఉయ్యాలలా కదులుతాడు తప్పుకునేందుకు దారిలేక.ఈ సందర్భంలో ఒక పద్యం మహాకవి జాషువాగారిది

తోసిరాజొ ఉయ్యాల తోసిరాజొ

కోరుకొనుమంచు కర్ణుడు గుచ్చి గుచ్చి

కౌరవేశ్వరు పట్టపురాణి ప్రశ్న వేయ

మెట్లెక్కుచుండె దుర్యోధనుండు.

తెరచి రాజు: రాజుకి శత్రుబలం లో కాని తనబలంలో ఉన్న పావును అడ్డుగాని తీస్తే అత్యవసర పరిస్థితి ఏర్పడటం.

ఎత్తువేయడం: అంటే చదరంగపు ఆట ఆడటమనీ, ఆడుతున్నపుడు ఒక పావును కదపడమనీ కూడా అర్ధాలున్నాయి.

బలం: అంటే ఒకరి ఆటలో ఉన్న పావులు అనీ, మొత్తం ఇద్దరి పావులనీ కూడా అర్ధం.

ఈ ఆటలో రెండు పద్ధతులున్నాయి. ఒకటి స్వదేశపు ఆట, రెండు విదేశపు ఆట.

chess మీరు చూస్తున్న చదరంగపు బల్ల మీద అమర్చిన బలాలు విదేశీ పద్ధతిలో ఉన్నాయి, అదే స్వదేశీ పద్ధతిలో తెలుపు రాజుకి ఎదురుగా చివరిగడిలో నలుపు మంత్రి ఉంటాడు, అదే విదేశపు బలాల సద్దుబాటులో తెలుపు రాజుకి ఎదురుగా నలుపు రాజు మంత్రికి ఎదురుగా మంత్రి ఉంటారు. అన్ని పావులూ కొట్టుకుపోగా చివరగా మిగిలే బంటు ఎవరైనా ఎదుటి చివరిగడికి చేరితే విదేశపు ఆటలో ఏ గడిలో చేరినా మంత్రి గాను, స్వదేశపు ఆటలో ఆ గడిలో ఉండే పావుగాను మారుతుంది. పావులన్నీ కొట్టేసి రాజుని నిరాయుధుడిని చేసి ఆటకట్టడం కంటే బలగాలన్నీ ఉండగా రాజును కట్టేయడమే గొప్ప. 

ఇప్పుడుకథ చదవండి. దీనిని పి.డి.ఎఫ్ లో ఇవ్వాలని ప్రయత్నించా దొరకలేదు. అందుకు జె.పి.జి లో ఇచ్చాను. క్లిక్ చేసి జూం చేసుకు చదవండి. కొద్దిగా కష్టమే అయినా తప్పదు.

1234567891011

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-స్థానభ్రంశం.

స్థానభ్రంశం.

”దంతములు, కేశములు, నఖములు, నరులు స్థానభ్రంశం చెందిన రాణించరు” అన్నారు చిన్నయసూరి. అంటే దంతములు అనగా నోటిలోని పళ్ళు, కేశములు అనగా జుట్టు, నఖములంటే గోళ్ళు, నరులు అంటే మానవులు, స్థానభ్రంశం అంటే ఉండవలసిన చోటలేకపోవడం జరిగితే, అంటే వారి స్థానంలో లేకపోతే,రాణించరు, అంటే పూర్వ వైభవాన్ని కోల్పోతారని  అర్ధం. ఇది నిజంగా నిజం కదూ!

దంతములు ఇవి పుట్టినప్పుడు లేవు ఆరు ఏడు నెలల వయసుకు వస్తాయి, మళ్ళీ ఆరు ఏడు సంవత్సరాల వయసులో ఊడిపోతాయి, వీటిని ‘పాలపళ్ళు’ అంటాం. ఊడిపోయిన తరవాత కొత్తపళ్ళు వస్తాయి ఇవి జీవితాంతం ఉండాలి, కాని వయసుతో ఇవీ ఊడిపోతుంటాయి, కారణాలనేకం. కొంత మందికి మాత్రం ఈ దంతాలు చివరిదాకా ఉంటాయి, వారే అదృష్టవంతులు. ఏడు సంతత్సరాలకి వచ్చే పళ్ళు అన్నీ రావు, చివర కొన్ని పళ్ళు జ్ఞాన దంతాలని పాతిక సంవత్సరాల తరవాతా వస్తాయి. పెద్ద వయసులో పళ్ళు ఊడిన తరవాత మళ్ళీ వస్తాయంటారు, ఏమో చూడలేదు. ఇలా ఇంత వైభవం వెళ్ళబోసి, ఆహారాన్ని, రుచి తనకు తెలియకపోయినా,నమిలిన పళ్ళు ఊడిపోతే, అయ్యో! ఇంతకాలం మన నోట్లో ఉన్న పన్నుకదా అని దాచుకోటం లేదు, గౌతమబుద్ధుని దంతంలాగా, ఏం చేస్తున్నాం, బయట పెంటమీద పారేస్తున్నాం కదా. ఏంటనమాట, పనికిరాకపోతే, నోట్లో ఉండి సలుపుతూ ఆహారం తీసుకోడానికి బాధ పెడుతుంటే, ఇంకా ఏం చేస్తున్నాం. దంత వైద్యుని దగ్గరకుపోయి, పళ్ళు లెక్కపెట్టి పీకించుకుని, ఒక్కో పన్నుకి ఇంత అని మరీ ఇచ్చుకుంటున్నాం, కదా! పీకినవాటిని, మనకు లెక్క చూపిస్తున్నాడు కూడా, ఆ తరవాతవి పెంటపాలే. అంటే ఉండవలసిన స్థానంలో కుదురుగా ఉండని పళ్ళు పెంటపాలవుతాయనమాట నిజమేకదా :)

కేశములు. ఇవి ఉండవలసిన చోట ఉన్నపుడు అనుభవించేది మహరాజభోగం కదూ! ఎన్ని పూస్తారు, ఎంత సంరక్షణ చేస్తారు, ఎన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకుంటారు, హెన్నా అంటారు, కోడిగుడ్డు అంటారు, మరోటి, మరోటి పట్టిస్తూనే ఉంటారు. జడంటారు, సిగంటారు, కొప్పంటారు, రకరకాలుగా ముడులేస్తారు, అయిందా! నల్లగా ఉన్నంతసేపే వైభవం, ఒక్కటి తెల్లబడితే, వెతికి,వెతికి పట్టుకుని మరీ పీకి, తిరిగిచూడకుండా అవతల పారేస్తారు. అన్నీ తెల్లబడిపోతే మాత్రం పీకెయ్యరు, మళ్ళీ దానికి నల్లరంగేసి, ఎంతచాకిరీ చేస్తారో. మరచిపోతున్న సంగతి, మా కవిగారు విశ్వనాథవారనేవారు, ”ఒరే శర్మా! చెట్టుకి చేవ నలుపు, మనిషికి చేవ తెలుపురా” అని. సత్యం కదా! కాని బలే మరుపున పడిపోతుందీ మాట. అదే నల్లగా ఉన్నది ఊడిపోతే కొంతలో కొంత మేలు వేలుకు చుట్టి మరీ పారేస్తారు, ఈ విషయంలో ఆడవారిది దయలేని గుండే! అలా అకాలంలో ఊడిపోయిన నల్లటివాటిని జాగ్రత్తపెట్టి మళ్ళీ సవరం చేయిస్తారనుకోండి, కాని వాటికి పూర్వ వైభవంరాదు.వీటి విషయం కొంతలో కొంత మేలు, దంతాలకంటే.

నఖములు అంటె గోళ్ళు కదా! వీటి వైభవమే వైభవమండి, ఉన్నంత కాలంలోనూ, వీటికి రంగులా, పాలీషులా, ఏమి వైభవం,ఎంత వైభోగం? ఎంత ఉపయోగం, ఆయుధాల్లా వాడిన సంఘటనలూ ఉన్నాయి కదా! మరో చిత్రం శృంగారంలో దంతాలు, నఖాలూ కూడా ఆయుధాలేనట. మరి ఇంతగా ఉపయోగపడినవి పొడుగుపెరిగితేనే కత్తిరించేస్తున్నారు, ఆతరవాత నేను చెప్పక్కరలేదు. వీటికి ఉండవలసినచోట ఉన్నపుడే వైభవం. వీటి పని దంతములతో సమానం.

నరులు స్థానభ్రంశం చెందితే రాణించరన్నారు కదా!అదెలా? నిజంగా సత్యం. పదవులలో ఉన్నంతకాలంలో ఎంత వైభవం, పెద్ద ఉద్యోగం, కాలు కదిపితే రాచ మర్యాదలు, సంతకం చేస్తే, అబ్బో జరగనిపనిలేదు, మరేమయింది? కేస్ లో చిక్కుకుంటే, దోషిలా బోనెక్కితే, నేరం రుజువైతే, శిక్షపడితే, అయ్యో పాపం అనేవారు కూడా ఉండరు. వీరిని నాడు ఉపయోగించుకున్నవారు కూడా మూచూడరు. అందుకే ఏమన్నారు, ”అధికారంతమునందు చూడవలెకదా ఆ అయ్య సౌభాగ్యముల్” అనికదా! పదవి ఊడితే ఇంతే సంగతులు. ఈ విషయానికి మినహాయింపులుంటాయా, అని సందేహం రావచ్చు, నేటి కాలపు రాజకీయులను చూసి, కాని ‘నూరుగొడ్లను తిన్న రాబందుకు ఒక్కటే గాలిపెట్ట’ని నానుడి. అధికారంలో ఉన్నన్ని రోజులలోనే, మనపప్పు కలిసినంతకాలమే అమ్మ, ఆ తరవాత అది బొమ్మ……..రాజకీయనాయకులు మాత్రం స్థానభ్రంశం చెందితేనే రాణిస్తున్నట్టుంది, మరి ఇదేం మాయో!

నలభై సంవత్సరాలు ఆ ఇంటికి ఆయన మకుటం లేని మహరాజు, ఎవరికేం కావాలన్నా ఆయనే సమకూర్చాలి, రిటయిరయ్యాడు, పదిసంవత్సరాలూ గతించాయి. సాయంత్రం ఆరు గంటలకే ”ఆకలేస్తోందోయ్” అంటే ”అప్పుడే ఆకలా! పిల్లలుకూడా తినలేదూ” ఇది ఇల్లాలి ముచ్చట, ఆయన స్థానం మారింది, ప్రాధమ్యాలూ మారేయి. ఇదివరలో ఆ ఇంటికొచ్చి ఆయన పేరున అడిగేవారు, ఇప్పుడెవరూ అలా అడగటమూ లేదు, వీధిలో కెళితే ఫలానా వారి నాన్నగారు కదూ అని గుర్తిస్తున్నారు. మరీ అయితే ఫలానా వారి తాతగారు కదూ అని కూడా గుర్తిస్తున్నారు. ఇప్పుడు అర్ధమయిందా! మనిషి తన స్థానం నుంచి తప్పుకుంటే  పూర్వ వైభవమే కాదు అసలు వైభవమే లేదు. మనవలు మనవరాళ్ళు, కూతుర్లు, కోడళ్ళు, కొడుకులు, అల్లుళ్ళు ఎవరూ పలకరించేవారు లేరు, అంతెందుకు ఇల్లాలే మాటాడటం లేదు, కారణం ఆయన అవసరం లేదు, ఆయన తన స్థానం నుంచి స్థానభ్రంశం చెందేడు, ఆయన ఆ స్థానం నుంచి మారేడు.

ఆడపిల్ల అత్తింట ఉంటేనే అంటే భర్తతోఉంటేనే అందం, అల్లుడు అత్తింట మూడురోజులకంటే ఎక్కువుంటే స్థానభ్రంశం చెందినట్లే లెక్క కదా! అందుచేత ఎక్కడ ఉండవలసినవారు అక్కడే ఉండి అప్పుడపుడు కనపడుతుంటేనే బాగుంటుంది, అలా లేనపుడు రాణింపు ఉండదు.

ఇంతకీ చిన్నయాసూరిగారి మాట నిజమే……….

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-బంగారు పళ్ళానికి కూడా..

బంగారు పళ్ళానికి కూడా…..

“బంగారుపళ్ళానికి కూడా గోడచేరుపుకావాలి” అంటారు. ఇది అనుభవంలోకొస్తే కాని తెలీదు.

నిరుడు పదిమంది కలిసి తిరుమలవెళ్ళేం, వేంకన్నబాబు దర్శనానికి. ఒక రోజు మూడు గంటల వేళ ఎక్కడికో వెళ్ళడానికి ప్లాన్ చేసి అందరిని తయారవమన్నారు, మావాళ్ళు. నేనూ ఇల్లాలు తయారయి రూం నుంచి కిందకి వస్తూ ”మేం కిందవుంటాం మీరు రండని” వచ్చి బయట నిలబడ్డాం.

ఒకాయనెవరో పట్టుపంచకట్టి ఒక పట్టు పంచకప్పుకుని నా దగ్గరకొచ్చి ”ఇక్కడ దగ్గరలో పి.టీ ఉందా?” అన్నారు, ఇంగ్లీష్ లో. “ఈపక్కనే ఉందని” చెయ్యి చూపేను. ఆయన “కార్ పార్క్ ఇదేనా మరొకటి ఉందా?” అన్నారు, ఎదురుగా ఉన్న కార్ పార్క్ కేసి చెయ్యి చూపుతూ. ”నాకు తెలిసి ఇది ఈ కాటేజ్ ల వాళ్ళకి, ఆ పైన మరొక పెద్ద కార్ పార్క్ ఉంద”న్నా. ఆయన ”ఉదయం కార్ లో వచ్చేమండి బెంగుళూరు నుంచి,భార్య,కూతురు, అల్లుడుతో, ఇక్కడ దిగేం, కార్ ఇక్కడే పార్క్ చేసి ఉంచమని డ్రయివర్ తో చెప్పేం. వాడెక్కడా కనపడటం లేదు కారూ కనపడలేద”న్నారు. ”ఫోన్ చేయండయితే” అన్నా. ”మీ సెల్ ఒక సారిస్తారా! మా సెల్ పోన్ లన్నీ కార్లో వదిలేసేం. దర్శనానికి వెళ్ళివచ్చేలోగా డబ్బులక్కరలేదని కూడా ఏమీ ఉంచుకోలేదు” అన్నాడు, పాపం ఈ మాట చెప్పడానికి కొద్దిగా సిగ్గుపడినట్టనిపించింది, మాట తీరునుబట్టి. సెల్ పోన్ ఇచ్చా! ఈ లోగా మావాళ్ళంతా కిందకి దిగేరు, నేను ఆయనకి సెల్ ఇచ్చేను తీసుకుంటే కాని కదలలేని స్థితి. వాళ్ళని ఎదురు చూడమనడం బాగోదని మీరు నడవండి, మేము వెనక వచ్చి కలుస్తామని చెప్పి పంపేసేం, ఇల్లాలు నేనూ నిలబడ్డాం.
ఆయన డ్రయివర్ కి ఫోన్ చేసేడు పలకలేదు, తనఫోన్ నంబరు కి చేసేడు పలకలేదు, ఇంక వరసగా భార్య, కూతురు, అల్లుడు సెల్ నంబర్లకి కూడా చేసేడు, ”పనికిరాని వెధవ ఒక ఫోనూ ఆన్సర్ చెయ్యటం లేద”ని విసుగు, కోపం ప్రదర్శించాడు. ”కంగారు పడకండి, వాడే కాఫీ తాగడానికో పోయి ఉండచ్చు, ఫోన్ లన్నీ బండిలో ఉండి ఉండచ్చు, బండి కూడా తీసుకుపోయి ఉండచ్చు, ఐదు నిమిషాలు చూసి మరలా చేయ”మన్నా! నిజమే ఈ సారి ఫోన్ చేసిన వెంఠనే పలికేడు, వాడిని తిట్టి కార్ అక్కడకు తీసుకు రమ్మని చెప్పి నా ఫోన్ నాకిచ్చేసేడు. మిమ్మల్ని చాలా ఇబ్బంది పెట్టేను, ఫోన్ వాడుకోడమే కాక మిమ్మల్ని ఒక అరగంట దాకా నిలబెట్టేసేనని ధన్యవాదాలు చెబుతూ శలవు తీసుకున్నాడు. అప్పటికే చాలా ఆలస్యం కావడంతో మా వాళ్ళు ఎక్కడికెళ్ళేరో, వాళ్ళని వెతుకుతూ పోతే దారి తప్పిపోతాం, దగ్గరలోనే గుడి దగ్గర ఊంజల్ సేవ జరుగుతున్నట్లు ఉంది రండని ఇల్లాలంటే అక్కడికి వెళ్ళి స్వామివారి సాయం ప్రదక్షిణ సేవ, ఊంజల్ సేవ చూశాం. ఇది ఇలా జరగవలసి ఉంది కనక స్వామి వారు మనలని అక్కడ ఆ రూపంలో ఆపు చేసి ఉంటారనుకున్నాం, చాలా బాగా జరిగింది సేవ అప్పుడు ఫోటోలు కూడా తీసేను.

DSCN2358

మొన్ననోరోజు మిత్రుడొకరు ఫోన్ చేసి చాలా అర్జంటు ఒక్కసారి రావాలని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసేడు. కంప్యూటర్ దగ్గరున్నా, పక్కనే ఇంట్లో వేసుకునే చొక్కా ఉంటే వేసుకుని ఇలా వెళ్ళివస్తానని ఇల్లాలికో కేక వేసి బండి దింపుకుని వెళిపోయాను, వెనకనుంచి ఆమె అరుస్తున్నా లెక్క చేయక. మిత్రుని దగ్గరకెళ్ళేను, పని చూసేను, గంట తరవాత బయలుదేరేను. రెండు కిలోమీటర్లు వచ్చేను, బజారులో ఉండగా ఇల్లాలు ఆ రోజు బజారుకు వెళ్ళి తేవలసినదేదో చెప్పినది గుర్తొచ్చింది. విషయం గుర్తొచ్చింది కాని వస్తువేంటో గుర్తురాలేదు. జేబులో చూస్తే సెల్ ఫోన్ లేదు, చిల్లిగవ్వ లేదు. అరె ఇలా అయిందేంటి అనుకుని ఏం చేద్దామని ఆలోచించాను. ఏ కొట్లోకి వెళ్ళి అడిగినా ఫోన్ కావాలని అడిగితే ఇస్తారు, కాని అదేంటో అడగబుద్ధి కాలేదు,సిగ్గేసింది, వెనక్కి వెళ్ళి మిత్రుని దగ్గనుంచి ఇంటికి ఫోన్ చేయచ్చు, మళ్ళీ ఫోన్ కోసం రెండుకిలో మీటర్లు వెనక్కి ఏం వెళతామనిపించింది. ఇంటికే వెళిపోదాం! అవసరమైతే మళ్ళీ వద్దాం, ఇల్లాలు పెట్టే ”తట్టవరస”కి సిద్ధపడి ఇంటికే చేరేను, ఏం జరిగిందన్నది అప్రస్థుతమే కాని, ఒక్కోసారి ఇలా అవసరానికి ఒక రూపాయి కూడా జేబులో, పి.టి నుంచి మాటాడుకోడానికి కూడా లేకపోవడం ఒక వింత అనుభవమే!ఎంతటివారికైనా ఇటువంటి అనుభవాలు, మరొకరి సాయం తప్పవేమో!

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-కుంతిలాటి తల్లులు కావాలి.

కుంతిలాటి తల్లులు కావాలి.

మొన్న గాంధారిలాటి తల్లికావాలన్నారు, ఇప్పుడు కుంతిలాటి తల్లులు కావాలంటున్నారంటే, సమయం సందర్భం చెప్పాలికదా!.

దుర్యోధనుడికి పాండవులపొడ గిట్టదు. వారిని హతమార్చేందుకు కావలసినన్ని ప్రయత్నాలూ చేసాడు. కాశికి పంపేడు, లక్క ఇంట నివాసం ఏర్పాటూ చేశాడు. దాన్ని తగులబెట్టించాడు. విదురుని చాకచక్యం చేత ఆ గండం గడచి వారు ఏకచక్రపురం లో బ్రాహ్మణుని ఇంట తల దాచుకున్నారు.

అలా రోజులు గడుస్తున్నపుడు, ఒకరోజు ఇంట్లో కుంతి, భీముడు మాత్రమే ఉన్నారు, మిగిలినవారు భిక్షకిపోయారు. ఆ సమయంలో బ్రాహ్మణుడుంటున్న ఇంటివైపునుంచి గొల్లుమని ఏడుపులు వినిపించాయి. “ఏంటో! ఈ ఇంటిలో తలదాచుకుని కాలం గడుపుతున్నాం. ఈ ఇంటి బ్రాహ్మణుడికి ఏమి ఆపదవచ్చిందో! అవసరమెరగడం పుణ్యం, చేసిన ఉపకారానికి ప్రత్యుపకారం చేయడం మధ్యముల లక్షణం, ఆపద గడవబెట్టడం ఉత్తమం” అంటే భీముడు “అమ్మా! వీరికి వచ్చిన ఆపద ఎటువంటిదైనా అడ్డుపడదాం, కనుక్కో” అన్నాడు. కుంతి బ్రాహ్మణుని ఇంటి వైపుకు వెళ్ళి మాటాడక నిలబడింది, చూస్తూ.

ఇంటి యజమాని “భరిస్తానని, రక్షిస్తానని బాస చేసి కట్టుకున్న భార్యను పంపలేను, కన్న కూతురు, పెళ్ళి చేసి పంపవలసినదానిని పంపలేను, చివరివాడు, చిన్నవాడు, నాకు ఉత్తరక్రియలు చేయవలసినవాడిని ఎలా పంపగలను, అందుకునేనే ఆ రాక్షసునికి ఆహారంగా వెళ్తాను” అనుకుంటుంటే భార్య, కూతురు నేను వెళతానంటే నేనని ఏడుస్తూ, వాదులాడుకుంటుండగా, చిన్న కుర్రవాడు ఒక చిన్న కర్ర పుచ్చుకుని ”ఎందుకు ఏడుస్తారు? నేను వెళ్ళి ఆ రాక్షసుడిని చంపేసివస్తా”అని వచ్చీరాని ముద్దు మాటలంటే, అంత ఏడుపునూ అందరూ ఆపి, చూస్తున్న సందర్భంలో కుంతి కలగచేసుకుని, ”ఎందుకు ఏడుస్తున్నారు, అసలు విషయం చెప్ప”మంటే, ” తల్లీ! ఏం చెప్పమన్నావు, ఇక్కడ బకుడనే ఒక రాక్షసుడు ప్రజలను తినేస్తుంటే అందరు వాడితో ఒక ఒప్పందం చేసుకున్నాం. దాని ప్రకారం రోజుకు ఒక ఇంటినుంచి ఒక మనిషి, రెండెనుబోతులతో బండిలో ఆహారం పంపితే వాడు తీసుకుని తింటాడు, మనిషిని, ఎనుబోతులను,ఆహారాన్నీ. చాలా కాలం తరవాత మా వంతు వచ్చింది,ఈ దేశపు రాజు అశక్తుడు, రాక్షసుడిని ఎదుర్కొనే బలం లేదు,” అన్నాడు. ”అదా సంగతి, దీనికింత వ్యాకులపడటమెందుకు? మీకా ఒకడే కొడుకు వాడూ చిన్నవాడు, నాకు ఐదుగురు కొడుకులు, అందుచేత ఒకడిని మీకోసం పంపుతా”నంది. బ్రాహ్మణుడు ”శివశివా! ఎన్నిపాపాలు చేశానో తెలియదు, ఇక బ్రహ్మ హ్యత్యాపాపం కూడా మూట కట్టుకోనా తల్లీ! వద్దు వద్ద”న్నాడు. కుంతి ”మీరేం భయపడక్కరలేదు, నేను పంపుతున్న, నాకొడుకు ఇటువంటి వాళ్ళని చాల మందినే చంపిన బలశాలి,” అని భీముని పిలిచి సంగతి చెప్పి ”ఆ రాక్షసుడిని చంపి, వీరిని ఆపదనుంచి రక్షించి, నాకు ఆనందం కలగచేయవయ్యా” అంది. భీముడు ఆనందంతో ”సరే” అనిపోయి వీధరుగుమీద కూచున్నాడు.

ఇంతలో బిక్షకిపోయిన ధర్మరాజు మిగిలినవారు వచ్చి భీముడి వాలకం చూసి లోపలికిపోయి, ధర్మరాజు కుంతితో ” అమ్మా! ఏంటే భీముడు అంత హుషారుగాఉన్నాడు, ఎవరితో తగువేసుకున్నాడు” అనిఅడిగాడు. ఏకచక్ర పుర ప్రజలను బకాసురుడు తింటుండటం, ఇంటివారికి వంతురావడం, వారి తరఫున భీముడిని పంపిస్తున్నట్టు చెప్పింది, కుంతి. ”అమ్మా! ఇతరుల బిడ్డని రక్షించడానికి తనబిడ్డను త్యాగం చేసే వెర్రివాళ్ళుంటారా? భీముడు నీకు వదలివేయవలసిన కొడుకేనా?ఎంతసాహసం చేస్తున్నావమ్మా! అసలు వీడి అండతోనే కదా మనం ఇన్ని కష్టాలూ గట్టెక్కి ఇక్కడికి చేరగలిగినది,” అని పాత సంగతులన్నీ గుర్తుచేస్తాడు. ”నీకు వాళ్ళు ఆపదలో ఉన్నారన్న దానితో మతి భ్రమణం చెంది ఇటువంటి తప్పు నిర్ణయం తీసుకున్నా”వనీ అన్నాడు. దానికి కుంతి ”భయం, మోహం, లోభం,భ్రమలతో కొడుకును వదులుకునేటంత పిచ్చిదానినా? వీడి శక్తి నీకేం తెలుసు? నాకు తెలుసు, చెబుతావిను, వీడు పుట్టిన పదవనాడు పర్వతం మీద కూచున్నా, వీణ్ణి ఒడిలో వేసుకుని, హటాత్తుగా నా ఒడినుంచి కింద పడిపోయాడు,వీడికేమైనా అయిందేమోనని భయపడ్డా, తీరా చూస్తే వీడికేంకాలేదు కాని, వీడు పడిన చోట రాళ్ళన్నీ పిండిపిండి అయిపోయాయి, వీడు వజ్ర శరీరుడు, ఆ రాక్షసుణ్ణి చంపి వస్తాడు, ఈ పుర ప్రజలకి ఆనందం కలగచేస్తాడయ్యా” అని ఇంకా ధర్మాలు చెప్పింది. ”నీకు నీ తమ్ములకు ఈ బ్రాహ్మణ కార్యం నెరవేరుస్తున్నందుకు, బ్రాహ్మణ ప్రసాదంతో మీకు శుభం కలుగుతుంద”ని దీవించింది. అప్పుడు ధర్మరాజు కూడా ఒప్పుకుని బకాసురుని సంహరించిరమ్మని చెప్పేడు, భీమునికి.

ఆ సమయంలో భీముడు ”ఆకలికి రాత్రులు నిద్రపట్టటం లేదు, కడుపునిండా భోజనం పెట్టించ”మన్నాడా బ్రాహ్మణునితో. అంతే బ్రాహ్మణుడు తన బంధువులతో కూడి అన్నాలు వండేశారు, పప్పు ధప్పళాలు తాయరు చేశారు, పిండివంటలు తయారు చేశారు,భీముడికి పెట్టేరు,కడుపునిండా, బండి కెక్కించేరు. భీముడు బండెక్కేడు, బండితోలుకుంటూపోయి బకుడున్నచోట వాడిని పిలుస్తూ, వాడు వచ్చేలోగా బండిలో ఉన్న ఆహారం తినడం మొదలుపెట్టేడు.

ఇలా తింటుండగా బకుడు ”ఈ వేళ ఆలస్యంగా తేవడమే కాక నా ఆహారం నువ్వు తింటున్నవేంట్రా!” అని భీమునిపై పడ్డాడు. పెద్ద యుద్ధమే జరిగింది, చివరికి భీముడు బకుని నడుము పట్టుకుని వాణ్ణి చెరకుగడ విరిచినట్టుగా విరిచేస్తే నెత్తురు కక్కుకుని బకుడు చచ్చేడు. వాడు చస్తూ అరచిన అరుపు విని వాడి బంధువులొస్తే ”మీకూ ఇదేగతిపడుతుంది తిన్నగా ఉండకపోతే” అని హెచ్చరిస్తే వాళ్ళు భయపడి పారిపోయారు. భీముడు బకాసురుని శవాన్ని ఈడ్చుకువచ్చి కోట సింహద్వారం దగ్గర పడేసి ఇంటికొచ్చాడు, బకాసురుని చంపేనన్నదానికి సాక్ష్యంగా. బ్రాహ్మణులంతా సంతోషించారు, జరిగినది తల్లికి అన్నతమ్ములకి చెప్పేడు, ఊరు విరగబడింది భీముణ్ణి చూసేందుకు……..

అమ్మయ్య! చాలా పెద్ద కధని చాలా తగ్గించేను, పద్యాలు కూడా పెట్టకుండా. భీముడిని బక సంహారానికి పంపి కుంతి సాధించిన ఫలితాలు.

1. అన్నదమ్ముల మధ్య ఐక్యత పెంచింది, రాబోయేకాలంలో కావలసిన ఐక్యతకి పునాది వేసింది.
2.భీముని శక్తి సరిగా అంచనా వేసింది, అది ప్రజలకి ఉపయోగపడేలా చేసింది.
3.పాండవులలో ఆత్మస్థైర్యాన్ని పెంచింది.
4.ప్రజలకి చేరువ కావాలని హితబోధ చేసింది.కర్తవ్యమూ చెప్పింది.
5.పాండవులని, అప్పటికి ప్రజలకి తెలియకపోయినా, తరవాత కాలంలో పాండవులు ప్రజా రక్షకులే అనే మాట ప్రజలకు చేరేలా చేసింది. ప్రజలికి పాండవులను దగ్గర చేసింది.
6. ఆ దేశపు రాజు అప్పటికి పట్టించుకోకపోయినా వారు పాండవులని తెలిసిన తరవాత వైరి పక్షాన చేరే సావకాశాన్నీ తగ్గించింది.

ఒక మంచిపని చేసి అనేకమైన ప్రయోజనాలను పొందిన, పొందచేసిన కుంతి ఎంత ఆలోచనపరురాలు. నేడు సమాజానికి కావలసినది కుంతిలాటి, ధర్మమే జయిస్తుందని ఉద్భోధ చేసే గాంధారి లాటి తల్లులేకాని, పిరికివారు,బాధ్యతలేని అధికారం వెలగబెట్టమనే తల్లులు కాదు. ఏమంటారు?

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-పోగాలము దాపురించినవారు…….

పోగాలము దాపురించినవారు…….

”పోగాలము దాపురించినవారు దీపనిర్వాణగంధమును, అరుంధతిని, మిత్ర వాక్యమును మూర్కొనరు, కనరు, వినరని పెద్దలు చెప్పుదురు” అన్నారు, చిన్నయ సూరి నీతి చంద్రికలో… అంటే పోగాలము= చావు, దీపనిర్వాణగంధము=దీపం ఆరిపోయేటపుడు వచ్చే వాసన, అరుంధతి= అరుంధతి నక్షత్రం, మిత్ర వాక్యము=స్నేహితుని మాట, మూర్కొనరు=వాసనచూడలేరు, కనరు=చూడలేరు, వినరు=వినలేరు అని మాటల అర్ధం. మరి వాక్యం ఇలా చెప్పేరేంటి మాస్టారూ అని తెలుగు గురువులని అడిగితే ”ఒరే చెవలాయ్! ఇది ఒక ప్రక్రియరా! ఇలా చెప్పడాన్ని ఒక అలంకారం అంటారు, దీని పేరు క్రమాలంకారం. ఇప్పుడు అర్ధం చెబుతావిను.”

”చావు దగ్గరపడినవాడు దీపం అరిపోయేటపుడు వచ్చేవాసన గుర్తించలేడు, అరుంధతీ నక్షత్రాన్ని చూడలేడు,మిత్రుని మాట వినలేడు, వినలేడంటే వినపదడనికాదు,వినినా దానిలో మంచిని గ్రహించి మసులుకోలేడని అర్ధం,” అని చెప్పేరు.

ఇది నిజమా అని ఆలోచిస్తే నూటికి నూరుపాళ్ళూ నిజమే అనిపిస్తూంది. దీపనిర్వాణ గంధమును మూర్కొనడని కదా! అసలిప్పుడు నూనెదీపాలేవీ? అందుచేత నూని లేక దీపం ఆరిపోయేటపుడు వచ్చే వాసన ఎలా ఉండేది చాలా మందికి తెలియదు. ఒక వేళ దేవుడి దగ్గర దీపం పెట్టినా అదీ ఎలక్ట్రిక్ దీపమే అయివుంటోంది. ఈ సారి నేతితో కాని నూనెతో కాని వత్తి వేసి దీపం వెలిగించండి, దేవుని ముందు, అది ఆరిపోయేటపుడు వచ్చే వాసన చూడండి ఎలా ఉండేది అనుభవమవుతుంది.

ఇక అరుంధతి, అసలు అరుంధతి అనే నక్షత్రం ఉందనే చాలమందికి తెలియదేమో! పెళ్ళిలో చూపించాలి, మరి, ఒక గంటలో అయ్యే పెళ్ళిళ్ళలో అరుంధతీ నక్షత్రం ఏమి చూపించగలరు? ఈ అరుంధతి నక్షత్రం సప్త ఋషిమండలంలోతోకలో ఉన్న చివరి జంట నక్షత్రాలలో ఒకటి. అవి అరుంధతి, వశిష్ఠుడు, ఇవి ఒకదాని చుట్టు మరొకటి తిరుగుతుంటుంది. వీటిని చూపించడం లో ప్రత్యేకత, నాకనిపించింది, ఈ నక్షత్రాలు ఒకదాని చుట్టు మరొకటి తిరుగుతున్నట్లు మీరు కూడా ఒకరి చుట్టూ మరొకరు తిరాగలని అనుకుంటా. ఇవి  సప్త ఋషిమండలపు తోకచివర చాలా దగ్గరగా  ఉంటాయి, అందులో ఒకటి అరుంధతి. ఇది పట్టుబట్టి చూస్తే కాని కనపడదు.అరుంధతి గురించి ఈ కింద లింక్ లో చూడండి. http://te.wikipedia.org/wiki/%E0%B0%85%E0%B0%B0%E0%B1%81%E0%B0%82%E0%B0%A7%E0%B0%A4%E0%B0%BF finder_north

Courtesy: google

పై బొమ్మలో నాలుగు నక్షత్రాలున్నాయి కదా మంచంకోళ్ళలాగాను, ఒక మూలనుంచి తోకలా మూడు నక్షత్రాలున్నాయి చూడండి, అందులో మూడవ నక్షత్రమే వశిష్టుడు, దానికి దగ్గరలోనే ఉంటుంది అరుంధతి కనపడి కనపడక, మిలుకు మిలుకుమంటూ. నేను చదువుకోనివాడిని పెద్ద పరిజ్ఞానం లేదు తప్పయితే సరిచేయండి. వీటి ఇంగ్లీష్ పేర్లు చెబితే ఇంకా సంతసం.

ఇక మూడవదైన మిత్రవాక్యం, అసలు మన మంచికోరి చెప్పే మిత్రుని మాట అసలు వినిపించుకోం. సాయంత్రం బార్ కి వెళదామన్న మిత్రుని మాట మాత్రం బాగా గుర్తుంటుంది. అందరం అబ్బే అదేం లేదండి అంటాం కాని చేసేపని అదే :) మన మంచికోరి చెప్పే మిత్రుని మాట కటువుగానూ, చేదుగానూ ఉండచ్చు, మనమే అతన్ని ముఖం మీదే తిరస్కరించచ్చు కూడా, ఐనా అతను చెప్పడం మానలేడు.

ఇవన్నీ అంటే దీపం ఆరిపోయేటపుడు వచ్చేవాసన తెలియనివారు, అరుంధతిని చూడలేనివారు,మిత్రవాక్యాన్ని వినని వారు ఆరునెలలలో మరణిస్తారని పెద్దల మాట. దీనికో మంచి ఉదాహరణ, పరమాత్మ పాండవుల పనుపున రాయబారం వెళ్ళేరు, మామా! సత్యవతీ పౌత్రా! అని సంభోధించాడన్నారు తిరుపతి వేంకట కవులు. ఆ తరవాత ఐదుగురుకి ఐదూళ్ళిమ్మన్నారయ్యా! అది కూడా ఎందుకట గ్రాసవాసోదైన్యము లేకుండుటకు, ఎవరికి అంతే వాసులకు అన్నారు. ఐదూళ్ళియ్యి సంధి చేస్తా, అన్నారు. వివరిస్తా! పాండవుల కూడా ఉన్న పరివారానికి కూడు, గూడు లోటులేకుండటానికిగాను ఐదూళ్ళడిగారు అన్నారు. విన్నాడా దుర్యోధనుడు? వాడి సూది మొనమోపినంత కూడా భూభాగం పంచి ఇవ్వనన్నాడు! ఏమయ్యాడు? తొడలు విరిగి రణరంగం లో చచ్చాడు.

మరొక ప్రబుద్ధుడు సీతని ఎత్తుకురావద్దు. రామునితో వైరం వద్దు సుమా! రాముడంటే ఎవరనుకున్నావు,

రామో విగ్రహవాన్ ధర్మః

సాధుః సత్యపరాక్రమః

రాజా సర్వస్య లోకేస్య

దేవానామివ వాసవః.

అంటే రాముడంటే మూర్తీభవించిన ధర్మమయ్యా!నెమ్మదైనవాడు, సత్యవాక్యపరిపాలకుడు, రాజులందరిలోకి గొప్పవాడు అంతెందుకు ఇంద్రునికంటె గొప్పవాడయ్యా! అని చిలక్కి చెప్పినట్టు చెప్పేడు, ఎవరు మిత్రుడు, సచివుడు అయిన మారీచుడు. ఇంకా చెప్పేడు మనం చాలా సార్లు చెప్పుకున్నదే సందర్భం కనక మళ్ళీ చెప్పుకుందాం.

సులభా పురుషారాజన్ సతతం ప్రియవాదినః

అప్రియస్యచ పధ్యస్య వక్తా శ్రోతాచ దుర్లభః

పొగడ్తలు, మెరమెచ్చులు చెప్పేవాళ్ళు చుట్టూ ఎప్పుడూ చేరతారు రాజా! అప్రియమైనా సత్యం చెప్పేవాడు దొరకడు, ఒకవేళ ఎవరైనా చెప్పినా వినేవాడు లేడయ్యా అన్నాడు. ఇంత చెప్పినా మంచి మాట తలకెక్కిందా? లేదు చివరికేమయ్యాడు! భార్య మందోదరి ఏమని ఏడ్చింది? నీ స్త్రీ కాంక్ష నిన్ను చంపిందయ్యా రాముడి రూపంలో అని ఏడిచిందే!

పైన చెప్పినవ్న్నీ నిత్యసత్యాలన్నారు, పెద్దలు. కాలం మారినా మనుషుల ప్రవృత్తి మారదు, మారలేదు, మారబోదు. అన్వయించుకుంటే అన్నీ నేటికి జరుగుతున్నవే. ఇప్పుడెందుకంటారా?ఊసుపోక…..

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు- కించిత్ భోగం భవిష్యతి.

Courtesy;-you tube

కించిత్ భోగం భవిష్యతి.

ఈమధ్య ఏ బ్లాగు ముట్టుకున్నా కరుస్తా, నరుకుతా,పొడుస్తా అనే వినపడుతున్నకాలంలో, మిత్రులు కారుమంచి వారి బ్లాగ్ కబుర్లుగురూ లో, http://murthykarumanchi.blogspot.in/2014/03/blog-post_30.html ”బ్రహ్మరాత మార్చగలమా??” అనేది చదివి కామెంట్ రాయబోతే అది టపా అయి కూచుంది. వారి బ్లాగు కబ్జా చేయడం ఇష్టంలేక ఇక్కడ ఇలా. వారు చెప్పినదీ బాగుంది కాని అనూచానంగా చెబుతున్న కధ చెప్పాలనే ప్రయత్నమే సుమా ఇది, అవధరించండి.

ఒకరోజు నారదులు నారాయణనామ స్మరణ చేస్తూ మానవలోకంనుంచి బ్రహ్మలోకానికి వెళుతుంటే, ఒక మర్రి చెట్టుకింద కాలికి ఏదో తగిలితే, వంగుని చూస్తే, అది ఒక మానవుని కపాలం, దాని మీద బ్రహ్మరాత ”కించిత్ భోగం భవిష్యతి” అని కనపడే సరికి నారదులు ఆశ్చర్యపోయి, ఆ కపాలాన్ని చేతులోకి తీసుకుని ”నాయనగారు పెద్దవారైపోవడం మూలంగా ఇలా రాస్తున్నారా! ఈ రాతకి అర్ధం ఏమిటి? వీడా చచ్చి కపాలం స్మశానం దొర్లుతుంటే ఇంకా కొద్ది భోగం భవిషత్తులో” అంటారేంటని అలాగే బ్రహ్మలోకానికి చేరుకుని ఒక ఆసనం మీద ఆ కపాలం ఉంచి తాను నిలబడి తండ్రిగారికి నమస్కారం చేస్తే బ్రహ్మగారు, ”నాయనా అదేమ”ని అడిగితే. ”తండ్రీ మీరీ పుర్రెపై ”కించిత్ భోగం భవిష్యతి” అని రాశారు. వీడా చచ్చి ఉన్నాడు, ఈ కపాలనికి భోగం ఏమిటి? ఎలా?” అని ప్రశ్నిస్తే! ”నారదా! ఇది ఒక సామాన్యుని కపాలం, దానిని నీవు చేతితో తాకేవు, అంతతో ఊరుకోక ఇక్కడిదాకా తెచ్చేవు,బ్రహ్మలోకానికి, అదీ కాక దానిని ఒక ఆసనం మీదుంచి నువ్వు నిలబడి నాతో దానిగురించి మాటాడేవు. ఇదంతా ఆ కపాలనికి భొగం కాదుటయ్యా!” అనేటప్పటికి నారదుడు తెల్లబోయారట, ఆశ్చర్యంతో.

మరి దీనినే ”ప్రమాదో ధీమతామపి” అన్నారు పెద్దలు. అనగా బుద్ధిమంతులు కూడా పొరబడుతుంటారని. నారదునికి ఇదంతా తెలియదా? తెలియనివాడా? కాని బుద్ధి మరుగున పడిపోయింది, ఆ కపాలానికి జరగవలసిన భోగం జరగవలసి ఉన్నది కనక, బ్రహ్మరాత మార్చతరమా?? అందుకే మనవారు తోలుకిందరాత దొంగరాత అన్నారు. అది కనపడదు, ఏం జరగనుందీ తెలియదు. తెలుసుకోవాలనే ఆశ, ఆతృత మాత్రం మానవులను పట్టి పీడిస్తూ ఉంటాయి.కాని కానున్నది కాకమానదు.

శంకరులేమన్నారు ”మా కురు జన ధన యవ్వన గర్వం హరతి నిమేషా….”ఇది  కానకున్నాం. ధనగర్వం, మంది ఉన్నారన్న గర్వం, యవ్వన గర్వాలే ఇప్పుడు పరిపాలిస్తున్నాయి, శాసిస్తున్నాయి. మంచిరోజుకోసం ఎదురు చూడటం తప్పించి ఈ వయసులో చేయగలది లేదేమో!బ్రహ్మరాత తప్పించ వశమా?

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-కునుకుతీయండి!

                 జయనామ సంవత్సర తెనుగు యుగాది శుభకామనలు

vagbhatudu

http://en.wikipedia.org/wiki/Vagbhata

”వాగ్భటుడు” ఐదువేల సంవత్సరాలకితం ఆయుర్వేదాన్ని గురించి వివరించినవారు,కొన్ని గ్రంధాలూ రాశారు, అవి ఇప్పటికీ ప్రామాణికాలే, చరకుని శిష్యులు.నూటికి ఎనభైఐదు రోగాలు ఎవరిమటుకువారు తగ్గించుకోవచ్చనీ మిగిలిన పదిహేనుమాత్రం నిపుణుల అవసరం ఉంటుందనీ చెప్పిన మహానుభావుడు.

అబ్బా! పండగపూటా ఇదేం గోలంటారా? శరీరమాద్యం ఖలు ధర్మసాధనం కదా! అటువంటి శరీరం ఆరోగ్యంగా ఉన్నరోజే కదా పండగ. ఆరోగ్యమే మహభాగ్యంకదా!. వాగ్భటుని గ్రంధాలనుంచి, రాజీవ్ దీక్షిత్ అనేవారు కొన్ని సూత్రాలు తీసుకుని చెప్పేరు, ఏడుగంటల  ప్రసంగాలు తెనుగులో, మద్రాసులో ఇచ్చినవి, దొరికేయి. వీటిని అప్లోడ్ చెయ్యాలని ఉందికాని, చెయ్యచ్చోలేదో తెలియదు, చేసే విధానం తెలియక, మానవుని ఆహార దినచర్య ఎలా ఉండాలన్న విషయం మీద ఈ టపా, రాజీవ్ దీక్షిత్ గారి భాషణ నుంచి. రాజీవ్ దీక్షిత్ గారు చాలా విషయాల మీద సప్రమాణంగా చేసిన ప్రసంగాలు, యు ట్యూబ్ లో ఉన్నాయి, హిందీలో, వీలున్నవారు ప్రయత్నించండి.

ఎక్కడనివసించే జనులకు అక్కడ శీతోష్ణ స్థితికి సరిపడిన ఆహార పదార్ధాలు పండుతాయి, అక్కడే. వాటిని ఆహారంగా తీసుకుంటే ఆరోగ్యం బాగుంటుంది, వీటిని ఓషధులు అంటారు, అదే నిత్యం తీసుకునే ఆహారమే. ఏ కాలం లో వచ్చే ఫలాలు ఆ కాలంలో తినాలి.

ఉదయమే బ్రహ్మీ ముహూర్తంలో నిద్ర లేవాలి, నాలుగనుకోండి. లేచిన వెంటనే ఉషాపానం చేయాలి, అనగా రాగిచెంబునుంచి, రాత్రి నిలువవుంచిన నీరు పూర్తిగా తాగేయాలి. నీరు తాగడం పరగడుపునే చేయాలి, ముఖప్రక్షాళణ కాకముందే. నీరు తాగేటపుడు గటగటా తాగద్దు, గుటక గుటక తాగాలి, అనగా నోటిలోని లాలాజలంతో కలిసి నీరులోపలికి పోవాలి. ఆ తరవాత అనుమానం లేకుండా విరేచనం అవుతుంది. మలబద్ధమే చాలా మందికి ఉన్న పెద్ద జబ్బు. రాగిచెంబులో నీరు లేకపోతే గోరువెచ్చని నీరు తాగచ్చు. ఉదయమే విరేచనం సాఫీగా కాని వారికి ఒక సూచన, వారుకనక ఫ్రిజ్ లో ఉంచిన చల్లని నీరు తాగుతున్నట్లయితే మానెయ్యండి. ఈ చల్లని నీరు లోపలి పేగులను సంకోచ పరచి విరేచనం కాకుండా ఇబ్బంది పెడతాయి. చల్లని నీరు ఎప్పుడూ తాగద్దు. మరి వేసవిలో అని అడగచ్చు, ప్రకృతి సిద్ధంగా చల్లబడిన నీరు తాగచ్చు, అనగా కుండలో పోసినవి, వగైరా. సుఖవిరేచనం తరవాత, వ్యాయామం, స్నానసంధ్యలు పూర్తి చేసుకుని ఉదయం సూర్యోదయం తరవాత రెండు గంటలలోగా కడుపు పట్టినంత తినండి. తినేటపుడు నీరు పరిమితంగా తీసుకోండి. ఉదయ భోజనం తరవాత గంట గంటన్నరకి కడుపు పట్టినన్ని నీళ్ళు తాగండి, ఫ్రిజ్ లోని చల్లని నీరు తాగద్దు. ఇక మధ్యాహ్నం ఉదయం తీసుకున్న ఆహార పరిమాణం లో రెండు వంతులే తీసుకోండి, ఒక వంతు తగ్గించండి. భోజనం అయిన తరవాత కొద్ది సేపు కునుకు తీయండి, ఇది చాలా అవసరమన్నారు, వాగ్భటులు. గంటల తరబడి కాదు కాని ఒక అరగంట ఎడమపైపుకు తిరిగి పడుకోమన్నారు. భోజనమైన గంటన్నర తరవాత కడుపు పట్టినన్ని నీళ్ళూ తాగండి. సూర్యాస్తమయానికి, గంట ముందు సాయంత్ర భోజనం చేయండి. ఉదయం తీసుకున్న ఆహార పరిమాణంలో మధ్యాహ్నం రెండు వంతులు తీసుకున్నాం కదా ఇప్పుడు ఒక వంతే తీసుకోండి. నీరుకూడా గంటన్నర తరవాత తీసుకోండి. మీకింకా ఆకలిగా అనిపిస్తే రాత్రివేళ పళ్ళ రసాలు తీసుకోండి, పాలు తాగండి. రాత్రి పెందలకడనే శయనించండి. ఇది నా మాట కాదు ఐదువేల సంవత్సరాల కితం వాగ్భటులు చెప్పినది, మధ్యాహ్న నిద్రతో సహా.ఆరోగ్యం ఎందుకుబాగోదో చెప్పండి.

ఎట్టి పరిస్థితులలోనూ బయట తయారు చేసిన ఆహారపదార్ధాలు స్వీకరించకండి. అతి వేడి, అతి చల్లని పదార్ధాలు తీసుకోవద్దు. ఆహారం వేడిగా ఉండగానే తీసుకోండి. ఇది సత్వ గుణాన్ని పెంచుతుంది. చల్లబడిన ఆహారం రజోగుణాన్ని పెంచుతుంది. ఇక నిలువ ఉన్న ఆహారం తమో గుణాన్ని పెంచుతుంది. మీరు తీసుకునే ఆహారాన్ని బట్టే మీ మనసుంటుంది, దాని బట్టి మీ చర్యలుంటాయి.  ఈ సందర్భంగా ఒక మాట. యుద్ధభూమిలో అంపశయ్యమీద ఉన్న తాతగారిని చూడటానికి వెళ్ళినపుడు పాండవులు ”తాతా! గంగా పుత్రుడివి, స్వఛ్ఛంద మరణం వరంగా కలవాడివి ఇలా యుద్ధభూమిలో అంపశయ్యమీద ఉండవలసిన దురవస్థ ఎందుకొచ్చిందం”టే ”నాయనలారా! దుష్టుడైన దుర్యోధనుని కూడు కుడిచిన పాపానికి ఇలా ఉండాల్సివచ్చిందయ్యా!! దుష్టుని చేతికూడు ఇంతపని చేసింద”ని చెబుతారు. దీనిని బట్టి అర్ధమయిందా, మనం తినే కూడు ఎటువంటి వాని ద్వారా వస్తూందో అవే బుద్ధులు మనకూ వస్తాయి, ఆ తర్వాత పరిణామాలూ అలాగే ఉంటాయి.  

మధ్యాహ్న భోజనం తరవాత అరగంట నిద్ర గురించి విదేశాలలో రిసెర్చ్ చేస్తున్నారట. దాని పై వారికి వచ్చిన అనుభవం ప్రకారంగా అలా భోజనం తరవాత నిద్రించిన తరవాత చేసే పనిలో నిపుణత్వం ఉందని తెలుసుకుని ఆచరిస్తున్న దేశాలలో ఆస్ట్రేలియా, మెక్సికో, అమెరికా, కెనడా, యూరప్ దేశాల కంపెనీలున్నట్లు వార్త. మనదైనదానిని విదేశీయులు అనుభవంలోకి తెచ్చుకుని లాభపడుతున్నారు, మనం అసలు మొదటిలో కూడా లేము, రేపు వారు చెబితే నేర్చుకుంటామేమో తెలియదు. ”After dinner sleep awhile and after supper walk a mile” is the old English saying.

మీకు అనుమానలొస్తున్నాయి కదూ! చెబుతా వినండి. కింద కూచునే భోజనం చేయండి, సుఖాసనంలో, అంటే రెండు కాళ్ళు దగ్గరకి తీసుకుని మఠం వేసి కూడచోమంటారు, అలా. భోజనానికి భోజనానికి మధ్య ఏమీ తీసుకోవద్దు. ఉదయం టిఫిన్ అలవాటండి, ఉదయమే వేడిగా ఇంటిదగ్గర భోజనం చేసే అలవాటుచేసుకోండి. మధ్యాహ్నం ఆఫీస్ లో హాట్ పేక్ లో పట్టుకుపోయినది వేడిగా తినండి. సాయంత్రం సూర్యాస్తమయంలోపు భోజనం కుదరదండి. ఆ సమయానికి అనగా సూర్యాస్తమయ సమయానికి ముందుగా పళ్ళు ఆహారంగా తీసుకోండి, భోజనం మానెయ్యండి. రాత్రి పళ్ళరసాలు తీసుకోండి, పాలు తీసుకోండి. మనసుంటే మార్గం ఉంది…. ఆ ఇవన్నీ ఎవరు ఆచరించగలరంటారా? తెలిసినది చెప్పడం నా ధర్మం, శరీరం మీదికదా మీ ఇష్టం……

ఈ వేళ పండగ కదా దీని గురించి చెప్పలేదంటారా? ఈ పండగ అసలు ఆరోగ్య సూత్రం మీద ఏర్పడినదే! ఇప్పటివరకు చలి కదా! ఋతువు మారుతోంది కదా! వేడి పెరుగుతోంది అరోగ్యం సమతుల్యం పోతుంది అందుకు గాను ఋతువు ప్రారంభంలోనే అనగా శిశిర ఋతువులోనే హోళికా పున్నమి మరుసటి రోజు చూత కుసుమ భక్షణం చేయాలి. చూత కుసుమమంటే మామిడిపువ్వు తినాలి. ఇది చాలా కాలంగా మానేసేం. ఇంకా పాతకాలపు పంచాంగాలు రాసేవారు మాత్రం హోలీ మరుసటిరోజు చూతకుసుమ భక్షణం అని ఉగాదిరోజు నింబ కుసుమ భక్షణం అనే రాస్తున్నారు.మనమే చూడటం మానేశాం. మరి పదిహేనురోజులకి వసంత ఋతువు ప్రారంభంలో ఈ రోజు నింబ కుసుమ భక్షణం చేయాలి. అంటే వేపపువ్వు తినాలి. మనం ఇదీ అదీ కలిపి ఒక రోజే మామిడి, వేపలతో బాటుగా మిగిలిన నాలుగు రుచులూ కలుపుకుంటూ పచ్చడి చేసుకుని సేవిస్తున్నాం. ఇదీ బాగానే ఉంది ఆరోగ్యానికి, ఇంకా చెప్పాలంటే శ్రీరామనవమి దాకా ఈ పచ్చడి తినాలి, ఆయుర్వేద ప్రకారం….మనం ఈ రోజు చేసుకునే, తినే పచ్చడి ఒక ఔషధం తెలుసునా? ఇప్పుడు రాబోయే వేడికి శరీరాన్ని అలవాటు చేసే ప్రక్రియకి నాంది…

 ప్రకృతికి దగ్గరగా జీవించండి ఆనందంగా, ఆరోగ్యంగా జీవించండి.