శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-దబ్బకాయ పొక్కింపు.

దబ్బకాయ పొక్కింపు.

Photo0004

వేసవి దారుణంగానే ఉంది. టపారాయాలంటే తెల్లవారుగట్ల తప్పించి సమయం కుదరటం లేదు :)అప్పుడేనా కరంట్ ఉంటే సుమా, తేలిగ్గా తెమిలే టపా గురించి ఆలోచిస్తే….ఇలాగా:)

దబ్బకాయ అంటాం గాని అది దబ్బపండేనండి! నిజంగానే దబ్బపండులాగా పసుపు పచ్చగా ఉంటుంది. మనుషుల్లో అందమైనవాళ్ళని దబ్బపండుతో పోల్చడమూ అలవాటే మనకి:) ఇది ఆరోగ్యానికి మంచిది. దబ్బకాయను నారదబ్బకాయ,పుల్ల దబ్బకాయ అనికూడా అంటుంటారు. ఈ దబ్బకాయ ఉపయోగం తక్కువ, కాని ఉపయోగిస్తే మంచిది. సాధారణం గా దీనిని ఊరగాయ పెడతారు, అది అందరికి తెలిసినదే, ఇక కాయలొచ్చినన్ని రోజులలోనూ పుళిహోరలోనూ ఇతర వంటకాలలోనూ ఉపయోగించుకోవచ్చు. ఈ దబ్బకాయ పొక్కింపుకూడా నిలవ ఉండేది కాదు, ఒకటి,రెండు నెలలు నిలవ ఉంటుంది. ఎలా తయారు చేసుకోవాలంటే…

దబ్బపండును చిన్న ముక్కలుగా కోసుకోవాలి, గింజలన్నిటినీ తీసెయ్యాలి, ఒక్కటే కదా ఉండిపోయిందనుకుంటే అదే రుచిని పాడుచేస్తుంది, చేదుతో. ఇలా తరుక్కున్న దబ్బకాయ ముక్కలకి తగిన పచ్చి మిర్చిని అలాగేకాని, ముక్కలు చేసికాని చేర్చండి. చిటికెడు పసుపు వేయండి. నీరు తగలనివ్వకండి. సన్నటి సెగను మరగనివ్వండి. ఇప్పుడు దీనిలో ఒక బెల్లం ముక్క వేయండి. దీనిని తీపిగా తినాలనుకుంటే బెల్లం ఎక్కువ వేయండి, లేకపోతే కొద్దిగా వేయండి, ఉడకనివ్వండి. పుల్లగా వాడుకునే దానికి బెల్లం చేరిస్తే మంచి రిచొస్తుంది. ఉడికిన తరవాత తగిన ఉప్పు, మెంతి కారం చేర్చండి. మెంతి కారంలో ఉప్పు వేసి ఉండకపోతే ఉప్పు సరి చూసుకోండి, ఉప్పు తక్కువైతే నిలవుండదు, ఎక్కువైతే బాగోదు. గాజు సీసాలో పెట్టండి. ప్లాస్టిక్ సీసాలలో నిలవ చేయద్దు. దీనిని అన్నంలో కలుపుకుని తినచ్చు, లేదా ఇడ్లీ, దిబ్బరొట్టి,మినపట్టు వగైరా అట్లతోనూ నంజుడికి పచ్చడిగా వాడుకోవచ్చు, బలే రుచిగా ఉంటుంది. ఇందులో వేసిన పచ్చి మిరపకాయ ముక్కలు పులుపుతో ఉడికినవి బలే రుచిగా ఉంటాయి. ఒక ఇడ్లీ తినేవాళ్ళు, నాలుగు తినడం ఖాయం, దబ్బకాయ ఆకలి పుట్టిస్తుంది, నోరు చేదుపోగొడుతుంది. ప్రయత్నించి చూడండి….

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-గతకాలము మేలు…….

గతకాలము మేలు…….

‘గతకాలము మేలు వచ్చుకాలము కంటెన్’ అన్నారు, ఏమో ఎంత నిజమో తెలీదుగాని, మొన్న వైశాఖ పున్నమి రోజు ఉదయమే పూజ తరవాత టిఫిన్ చేద్దామనుకుంటుంటే, ‘ఎవరో వచ్చారు, మీ కోసం’ అన్నారు. ‘నాకోసం వచ్చేవారెవరూ? ఎవరూ మాటాడడానికే ఇష్ట పడకపోతున్న రోజుల్లో, ఎవరబ్బా వచ్చినదీ’, అనుకుంటూ చూస్తినికదా, ఒకరెవరో మామిడి పళ్ళు, తాంబూలం, విసిన కఱ్ఱ పుచ్చుకునొచ్చారు. ఒక నిమిషం కంగారు పడ్డా! ఎవరి కోసమో వచ్చి నేను వారనుకున్న సంఘటనలు గుర్తొచ్చి, ‘నేను మీరనుకున్న వాడిని కాదండీ’ అన్నా! వచ్చిన వారు ‘మీ గురించి ఫుర్తిగా తెలుసు, మిమ్మల్ని బాగా ఎరుగుదుము, మీరు మమ్మల్ని ఎరుగరు, మీకోసమే వచ్చా’నని, తెచ్చిన మామిడి పళ్ళు మా దంపతుల చేతిలో తాంబూలంతో పెట్టి, విసనికఱ్ఱ తో విసరి, ఆశీర్వచనం తీసుకు వెళ్ళేరు. ఇంకా పాతకాలపు మర్యాదలు నిలబెట్టేవాళ్ళున్నారా, పాటించేవారున్నారా? అనిపించిందో క్షణం, అలా అనుకుంటుండగా కరంట్ పోయింది. వేసవి మొదలు ఇలా కరంట్ పోవడం,రావడం, మళ్ళీ పోవడం ఒక ఆటయిపోయింది, అది ‘పిల్లికి చెలగాటం ఎలక్కి ప్రాణసంకటం’ అన్నట్టూ తయారయింది.

రాష్ట్రం ఏర్పడిన కొత్తైనా నిరుడు కరంట్ పోలేదు, వేసవిలో, మరి నేడో! ‘ఎప్పుడొస్తుంది కరంట్?’ ‘తెలీదు’, ‘ఎప్పుడు పోతుంది? తెలీదు, వస్తే ఎంత సేపుంటుంది? తెలీదు. ఏం తెలుసు? కరంట్ ఉండదనీ, ఉన్నా ఉపయోగం ఉండేలా ఉండదనీ తెలుసు’, అంతా లో వోల్టేజి యో అని ఒకటే గోల, ఇది వినవలసిన వారికి వినిపిస్తూందో లేదో! తెలీదు. మేము ప్రత్యేకం కదండీ ట్రాన్సు ఫార్మర్ కాలిపోడం తో మరో దానిమీదకి లోడ్ మారిస్తే ఇప్పుడు లో వోల్టేజి తో……ఫేన్ తిరగదు, ఏడుస్తూ తిరుగుతుంది, ఏ.సి పని చెయ్యదు, మీటర్ మాత్రం గిర్రున తిరుగుతూనే ఉంటుంది. ఈ యేటి కంటే నిరుడే మేలనిపిస్తూంది.మా ఏ.యి గారు కొత్త ట్రాన్స్ ఫార్మర్ తెప్పించాను, మారుద్దామంటే క్రేన్ దొరకలేదన్నారు, ”దరిద్రుడు తలగడిగితే వడగళ్ళ వాన ఎదురవడం” అంటే ఇదే కదూ! గతకాలము మేలనిపిస్తోంది….

కరంట్ పోడానికి రాత్రి పగలూ తేడా లేదు, వచ్చినా పది నిమిషాలకో సారి పోతూనూ ఉంటుంది, పగలెల్లాగా లోపలుండక తప్పదు, కరంట్ గోలతో రాత్రి పూటనైనా పోనీ బయట పడుకుందామంటే కుదరదు. చుట్టూ ఉన్న కాంక్రీట్ బిల్డింగులనుంచి వేడి విడుదలవుతూ ఉంటుంది కదా:) ముఖ్యమంత్రిగారేమో కావలసినంత కరంట్ అంటున్నారు, ‘అన్నీ ఉన్నా అల్లుడినోట్లో శని’ అన్నట్టు కరంట్ మాత్రం సామాన్యుడికి చేరటం లేదు, అప్రకటిత కోత ఉదయం రెండు గంటలు, సాయంత్రం రెండు గంటలూ, రాత్రి ఏమో! ఎంతసేపో తెలియనిది జరుగుతూనే ఉంది. వేడి మాత్రం సామెత చెప్పినట్టు, ‘మబ్బు విడిచిన ఎండ….లా’ తీక్షణంగానే ఉంది, మొన్న రెండు రోజుల తుఫాను తరవాత.

పూర్వం, అంటే అరవైఏళ్ళ కితం,నేనెరుగుండి ‘కరంట్ లేదు, రేడియో లేదు, టి.వీ లేదు, ఫోన్ లేదు, సెల్ఫోన్ లేదు, కంప్యూటర్ లేదు, పేపరూ లేదు, రెండు రోజుల తరవాతొచ్చేది నేటి పేపరు, బస్సులు లేవు, మోటర్ సైకిల్ సరే సరి’. ఆనాడు మనుషులు బతకలేదా? మరి తేడా ఎక్కడా?

నాడు తాటాకు పాకలో ఉండేవాళ్ళం, లేదా పెంకుటిల్లూ, ముందు పెరడో, వెనకపెరడో పెద్దదిగానూ ఉండేదిఇంటి పెరట్లో చెట్లు,మొక్కలు,పాదులు ఉండేవి, ముఖ్యంగా అరటి,కొబ్బరి.. తాటాకు పాక ఏ.సి తాతలా ఉండేది,చల్లగా, పెంకుటిల్లు కూడా, వేడి తెలిసేది కాదు. ఇక రాత్రి పూట వెన్నెల కాలమైతే పండగే! పెరటిలో పేడ నీళ్ళతో కళ్ళాపి ఒత్తుగా జల్లేవారు, భోజనాల సమయానికి ఆరిపోయేది. కొత్త కుండలో నీళ్ళుపోసుకుని ఉంచుకునేవారు, బలే చల్లగా ఉండేవి, తియ్యగా కూడా. ఇప్పుడు అంటున్న ‘మూన్ లైట్ డిన్నరు’ చేసేవాళ్ళం, కబుర్లు చెప్పుకుంటూ. బంతి చాపలని, చిన్న చాపలు వేసుకుని కింద కూచుని రెండు వరసలలో, ఎదురెదురుగా కూచుని అరటాకులలో భోజనం, వెన్నెలలో ఇంట్లోవారంతా ఒక సారి భోజనం చేయడం, ఆ తరవాత అక్కడ శుభ్రం చేసుకుని మడతమంచాలు, చిన్నపట్టిమంచాలు, నులకమంచాలు ఇలా రకరకాల మంచాలు, ఎవరిది వారు తెచ్చుకుని పెరట్లో వేసుకుని, వెన్నెలలో, తడిపిన తాటాకు విసినకఱ్ఱలతో విసురుకుంటూ, కొబ్బరి చెట్టు ఆకుల సందులలోంచి వెన్నెల వెండి తీగల్లా పడుతుంటే, చల్లగాలికి పడుకుంటే….. ఏ అర్ధ రాత్రో, ‘చినుకులు పడుతున్నయర్రా’ అని ఎవరో జనాంతికంగా అంటే, కొట్టి కురిసెయ్యదు లెద్దూ అని పడుకుంటే జల్లు కొద్దిగా పెరిగితే పొలో మని మంచాలెత్తుకుని ఎవరి మటుకువారు, ఇంట్లోకి పరుగెట్టడం, కాసేపటికి చినుకులు తగ్గితే మళ్ళీ మంచాలుచ్చుకుని పెరటిలోకొచ్చెయ్యడం, ఒక ఆటలా ఉండేది. ఇప్పుడు పెరడూ లేదు, మంచమూ లేదు, ఎక్కడ చూచినా వేడి,వేడి..ఏ ఇంటికీ పెరడు లేదు, చారెడు మట్టి నేలలేదు, చెట్టూ మొక్క పెంచినవాడు, పిచ్చివాడే. వర్షపు నీరు నేలలో ఇంకినదీ లేదు, మరి వేడిగాక చల్లదనమెక్కడబాబూ!.రాత్రి కూడా, ఏ.సి పని చెయ్యదూ, లోఓల్టేజి…నిద్రపట్టదు, ఇది ప్రగతికాదా చెప్పండి… గతకాలము మేలు వచ్చుకాలముకంటెన్ అంటారా?

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-కందం కట్టినవాడే……………..

కందం కట్టినవాడే……………..

”కందం కట్టినవాడే కవీ, పందిని పొడిచినవాడే బంటూను” అని ఒక నానుడి. కందంకట్టడమేంటీ? కందం అనేది ఒక అందమైన పద్యం. ఈ పద్యంలో గణాలు యతి ప్రాసలు సరిగా ఉండేలా, సరియైన భావంతో నిర్మిస్తే అది కలకాలం నిలబడిపోతుంది, కాలంతో పాటు. ఏదైనా నశించచ్చుగాని ఇలా నిర్మించిన, అదే కట్టిన పద్యం వందల వేల సంవత్సరాలైనా నిలిచే ఉంటుంది, ప్రజల నాలుకల మీద.

అసలు పద్యం కట్టడమేంటీ? ఇల్లు కట్టాలంటే కొన్ని నియమాలుంటాయి అలాగే పద్యాలు రాయడానికీ కొన్ని నియమాలున్నాయి, అందుకే దీన్ని కట్టడం అన్నారు,రాయడం అనకుండా, కంద పద్యానికైతే మరిన్ని ఇక్కట్లున్నాయేమో తెలీదు.. ఈ సందర్భంగా శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్య శాస్త్రిగారు మొదటిలో పద్యం కట్టడానికి పడ్డ పాట్లు చెప్పుకొచ్చారు, తమ అనుభవాలూ-జ్ఞాపకలూనూ లో. వారు చాలా విస్తృతంగా చెప్పారు గాని దానిని సంక్షిప్తం చేయక తప్పదు. శాస్త్రిగారు వచనం రాయడంతో ప్రారంభించారు. మొదటగా ‘వారకాంత’ అనే నాటకం రాశారట. తప్పనిసరి పరిస్థితులలో ఒక మిత్ర బృందానికి చేరువయ్యారు. అక్కడ వీరిని పరిచయం చేస్తూ ఒక మిత్రుడు, వీరు ‘కవి’ అని పరిచయంచేస్తే ఏం పద్యాలు రాశారనే ప్రశ్న వస్తే, నాటకం రాశారన్నారట, పద్యం రాయనివారు కవేంటీ, అనే చిన్న చూపురావడంతో వీరికి పద్యం రాయాలనే జ్వరం అంకపొంకాల మీద వచ్చేసింది. ఛందస్సుకోసం అప్పకవీయం కోసం రాసి, మద్రాసు నుంచి తెప్పించుకుని చదవడం మొదలెడితే నాలుగో భాగమే నడవలేదట, యతి గురించిన ఇబ్బంది వస్తే, ఎవరో ఒకాయన చెబుతానంటే, ఆయన వెనకపడ్డారట, ఆయన అదొగో ఇదిగో అని తిప్పేరు తప్పించి, చెప్పిన పాపాన పోలేదన్నారు. ఈ మధ్యలో నాడు అనపర్తి రైల్వే స్టేషను మాస్టరు, పిళ్ళె అనేవారు శాస్త్రిగారి తండ్రిగారి మిత్రులు వారికి దొరికిన ”లక్ష్మీనారాయణీయం” అనే పుస్తకాన్నిచ్చారట. అది పర్యాయపద నిఘంటువు. ఇదిగో అక్కడితో భాషా పరమైన ఇబ్బంది తప్పింది. ఇక యతి గురించిన విషయం ఒక మిత్రులు చెప్పి, ఛందస్సు వీరేశలింగంగారి పుస్తకం ’సంగ్రహ వ్యాకరణం’ ఇవ్వడంతో దాని బెడదా తప్పి పద్యాలు కట్టడం మొదలెట్టేనన్నారు. ఈ సందర్భంగా వారు పద్య నిర్మాణంలో, సాధకావస్థలో ఉన్న వారికొక మార్గం చెప్పేరు క్షేమేంద్రుడు అన్నారు, అది “అర్థమూ,అన్వయమూ చూసుకోవద్దు, మృదువైన శబ్దాలు సుళువుగా గణబద్ధం చెయ్యడం సాధనచేసుకో” అన్నదే ఆ దారి. ఆ తరవాత రెండవ సూత్రంలో పదాలు గణబద్ధం చేయడంలో అర్థమూ,అన్వయమూ చూసుకుంటూ వెళ్ళమని. అందుచేత సాధకుడు ఈ రెండు సూత్రాలూ వంట బట్టించుకోవాలి. నాకైతే ఛందస్సుగాని, పద్యంగాని కొరికుడు పడలేదు. ఈ సందర్భంగా ఒక మాట నాకు మెయిలిచ్చినవారికో ఛందో గ్రంధం పంపగలును.

ఇక పందినిపొడవడం….ఊరపందిని పట్టుకోడం ఎప్పుడేనా చూశారా! పందిని పట్టుకోవాలనుకునేవారు ఉచ్చు వేసిన తాడు కర్రకి తగిలించుకుని పంది వెనక నుంచి మూతికి ఉచ్చు బిగించడానికి చూస్తారు. ఇలా ఉచ్చు కనపడిందంటే పంది పరిగెడుతుంది. దానికి ఉచ్చు అంటే భయం, ఉచ్చు మూతికి తగిలిస్తారు.. పందిని ఎక్కడ కొట్టినా చావదుగాని మూతిమీద కొడితే చచ్చిపోతుంది. అది దాని బలహీన ప్రాంతం. నిజానికి అదే బలమైన ప్రాంతం కూడా. పందికి రెండు కోరలు వస్తాయి బయటికి, నోటి నుంచి. పంది వాటిని ఆయుధంగా చేసుకుని పోరాడుతుంది, చాలా భీకరంగా. అదేగనక అడవి పంది ఐతే చెప్పేదే లేదు, చాలా భీకరంగా పోరాటం చేస్తుంది. పంది వేట గురించి తెలియాలంటే  K.N.Y పతంజలి రాసిన కథలే చదవాలి, ఈయనకి తెనుగునాట రావలసినంత కీర్తి రాలేదన్నదే నా అభిప్రాయం.

నేటి కాలంలో వేట అంటే మంచె, దానినే మాటు అని కూడా అంటారు, దీనిని ఎత్తైన చెట్టుమీద కట్టుకుని తుపాకీ తో, కింద దగ్గరలోకొచ్చిన జంతువుని కాల్చడం కాదు. నాటి కాలంలో వేటగాడు కూడా జంతువుతో సమానంగా నేల మీదుండి విల్లు అమ్ములతోగాని బల్లెం దీనినే బరిశ అని కూడా అంటారు దానితో జంతువుని వేటాడేవారు. పంది వేట గురించి తెలియాలంటే కిరాతార్జునీయం చదవాల్సిందే, పందిని వేటాడటం మరీ కష్టం, పరిగెట్టుకు పారిపోతుంది, బల్లేనికి దొరకదు. బల్లెం విసిరినా సూటిగా దిగబడదు, దిగబడినా పంది పడిపోయేటంత బలంగానూ ఉండదు. పందికి మరో బలహీనత మెడ తిరగదు. మొత్తం శరీరమే తిరగాలి. అందుకే మనవాళ్ళు పందిలా మెడ తిరగదు అంటుంటారు. అందుకు పంది వెనక కాళ్ళు పట్టుకుంటే గింజుకుంటుంది, విదిలించుకునీ పారిపోతుంది. పందిని వెనక కాళ్ళతో పట్టుకుని ఆపగలగడం కష్టమే. ఉచ్చు వేసి నిలపలేరు. పంది వెనక కాళ్ళు కట్టేస్తే మరి కదలలేదు, కాని ఇది చెప్పినంత సుళువేంకాదు. ఒక్కడుగా పందిని వేటాడటం కష్టం, అందుకే ఒకడూ పందిని వేటాడగలిగేడు, పడగొట్టగలిగేడూ అంటే అతనినే బంటూ అన్నారు, అంటే వీరుడూ అని అర్ధం.

కంద పద్యం కట్టడమూ, పందిని పొడవడమూ బహు కష్టమైన పనులు.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-పిండి వడియాలు.

పిండి వడియాలు.

Photo0001

తిండిగలిగితె కండగలదోయ్
కండగలవాడె మనిషోయ్
దేశమంటే మట్టికాదోయ్
దేశమంటే మనుషులోయ్!
అన్నారట పెద్దలు. గాడిద గంపెడు ఊకబొక్కినట్టు ఏదో ఒకటి తినేస్తే సరిపోతుందా? ఆ తినేది చూడ్డానికిబాగోవాలి, నోట్లో వేసుకుంటే రుచిగా ఉండాలి.. ఆ అతరవాత కదా కండ సంగతి.. ఊరికే కండలు పెంచి ఉపయోగం లేదు, దానితో పాటు బుద్ధి బలమూ పెంచుకోవాలి… దానికేంగాని ఈ వేళ పిండి వడియాలెలా పెట్టుకోవాలో చూదాం. మొన్న ఒక రోజు ఉదయమే ఎండనబడి ఇద్దరం డాబా మీద పెట్టేం కదూ!….

ఒక గ్లాసుడు కొట్టు పిండి తీసుకోండి. కొట్టు పిండంటే నానబోసిన బియ్యాన్ని మిక్సీ పట్టిన పిండి. విసురు పిండి అంటే పచ్చి బియ్యం మిక్సీ పట్టిన పిండి. ఒక గ్లాసు పిండి తీసుకోండి. తగిన కారం కోసం పచ్చి మిరపపళ్ళు ముద్దచేసుకుని ఉంచుకుని, దానిలో చిటికెడు పసుపేసి, కావలసిన ఉప్పు, కొద్దిగా జీలకర్ర చేర్చండి. ఐదు గ్లాసుల నీళ్ళు ఎసరు పెట్టండి, మరుగుతుండగా మరోగ్లాసుడు నీళ్ళలో ఈ గ్లాసుడు పిండినీ పూర్తిగా ఉండలు లేకుండా కలపండి. ఇలా కలిపిన పిండి నీళ్ళని మరుగుతున్న నీళ్ళలో పొయ్యండి. కారం,ఉప్పు వగైరా కలిపిన ముద్దని ఇందులో వేసెయ్యండి. దగ్గరే ఉండి, ఉండకట్టకుండా కలపండి. కలపడం మరిచిపోతే ఉండకట్టేస్తుంది. కొంచం గరిట జారుగా ఉండగా ముద్దవుతోందన్నపుడు దింపెయ్యండి.

ఇప్పుడు ఈ పిండిని వడియాలు పెట్టెయ్యండి. వడియాలు పెట్టుకోవడమూ ఒక కళే, అదే సాఫ్ట్ స్కిల్ ట. సన్ననిబట్టని తడపండి, నీళ్ళు ఓడకుండా ఉండేలా పిండండి, అంటే పూర్తి నీరు లేకుండా కాదు. ఎండ ఉన్న చోట ఒక సెల్లోఫోన్ పేపర్ పరచండి, నేలమీద, దానిమీద ఈ తడిపిన బట్ట వేయండి, నాలుగు పక్కలా రాళ్ళు ఎత్తు పెట్టండి, బట్ట ఎగిరిపోకుండా. దీనిపైన ఈ ఉడికిన పిండిని వరుసలలో కొద్దికొద్దిగా పెట్టుకుంటూ వెళ్ళండి. ఎండలు మండిపోతున్నాయి కదూ, సాయంత్రానికి చూస్తే వడియం మధ్యలో కొద్దిగా పచ్చి తప్పించి అంతా ఎండిపోతుంది. దానినా రాత్రికి అలాగే ఉంచి మరునాడు కూడా ఎండలో పెట్టండి. సాయంత్రానికి పూర్తిగా ఎండిపోతాయి. వీటిని తియ్యడమెలా? బట్టని వడియాలు లోపకుండేలా మడతేయండి. పైన నీళ్ళు జల్లండి. ఫర్వాలేదు, బట్ట తడిసేలా జల్లండి. ఆ తరవాత బట్టనున్న వడియాన్ని మీటండి, ఒక్కొకటే చేతిలోకొస్తుంది. ఒక పళ్ళెములో ఉంచుకోండి. మర్నాడు ఎండలో పెట్టండి. చక్కగా ఆరిపోతాయి. వీటిని డబ్బాలో జాగ్రత్త చేయండి.

ఒక్కసారే పెట్టేసుకుందామని ఎక్కువ పిండి ఉడికించేసుకోకండి, ఇబ్బంది పడిపోతారు. సగ్గు బియ్యం వడియాలూ ఇలాగే పెట్టుకోడం, కాని ఐదుగ్లాసులకి బదులు ఆరుగ్లాసులనీళ్ళూ, ఒకగ్లాసు నీటిలో సగ్గుబియ్యం నానబెట్టుకోవాలి. పిండి సరిగా ఉడకకపోతే వడియం విరిగిపోతుంది, కంగారు పడిపోకండి, వాటినీ ఇలాగే పొదుపు చేయండి, అవీ బాగానే ఉంటాయి.

వరిపిండి ఒక గ్లాసుడు, సగ్గుబియ్యం ఒక అరగ్లాసుడు తీసుకుని వీటిని రెంటినీ కలిపి కూడా వడియాలు పెట్టుకోవచ్చు. మీకీ పాటికి కొలతలు తెలిసిపోయాయి కదా!

అన్నం మిగిలిపోయిందా? తినేవాళ్ళు లేరు, ఎవరికి పెడదామన్నా పుచ్చుకునేవాళ్ళూ లేరు, పారెయ్యడానికి బాధగానూ ఉంది, ఏం చెయ్యాలి? ఇలా చేసి చూడండి.

అన్నాన్ని మిక్సీ లో వేసి మెత్తగా ముద్ద చేయండి. అబ్బే అంటు అంటారు, అన్నం పరబ్రహ్మ స్వరూపం, పరబ్రహ్మ స్వరూపానికి అంటు ఏంటీ? పిచ్చి కాకపోతే! ఐతే శుభ్రం అవసరం సుమా! అన్నం పరబ్రహ్మ స్వరూపం అన్నారని దాని పక్కమీద, మంచం మీద పెట్టుకు తినడం బాగుంటుందా?

అన్నాన్ని మిక్సీ లో వేసి ముద్దచేయండి, అందులో చిటికెడు పసుపు, తగిన ఉప్పు, కారం చేర్చండి. కొద్దిగా నీరు వేడి చెయ్యండి, ఈ ముద్దని ఆ వేడి నీటిలో కలిపి కొద్దిజారుగా చేసుకుని వడియాల్లా పెట్టేయండి. ఇక ఆ తరవాత మామూలే. రుచిగా ఉంటాయి.

చినుకులు పడుతుంటే వాటిని చూస్తూ వేయించుకున్న పిండి వడియాలు తింటూ కబుర్లాడుకుంటుంటే బలే కమ్మహా ఉంటుంది కదూ! ఇంత చాకిరీ ఎవరు చేస్తారు బాబూ! అనుకుంటే మీ ఇష్టం.

Photo0002

 

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-కఱ్ఱపెండలం అప్పడాలు

కఱ్ఱపెండలం అప్పడాలు

Photo0009

పెండలం , కఱ్ఱపెండలం వేరు వేరు, ఇవి రెండూ ఒకటి కాదు. కఱ్ఱపెండలాన్ని అంగ్రేజిలో సేగో అంటారు. పెండలం కూర వండుకుంటారు, దీనినే పెండలం ఉప్మా కూర అంటారు, వేయించుకుంటారు కూడా.

పెండలాన్ని ముక్కలుగా తరుక్కుని ఉడకబెట్టండి, నీటిలో వేసి. ఉడికిన పెండలం ముక్కలికి కొద్దిగా పసుపు చేర్చండి. చేత్తో చిదిమేయండి, పొడిలా అయిపోతుంది. ఈ పొడికి, తగిన ఉప్పు, పోపు చేర్చండి, అదే పెండలం ఉప్మా కూర ,దీనిలో నిమ్మకాయ పిండుకోవచ్చు.. పుళిహోర కూర కూడా చేసుకోవచ్చు. పుళిహోర పోపు వేయించండి, దానిలో చింత పండు పులుసు చిక్కగా తీసిఉంచుకున్నది, వేగుతున్న పోపులో వేసి ఉడకనివ్వండి. ఆ తరవాత ఈ పెండలం పొడిని ఉడుకుతున్న పోపు, చింతపండు పులుసులో కలపండి. పెండలం పుళిహోరకూర తయార్.

Photo0008

ఇక కఱ్ఱపెండలం అనే దుంపని సగ్గు బియ్యం తయారీకి,సేమ్యా, మరి ఇతర వాటికి ఉపయోగిస్తారు. ఈ దుంపని కాల్చుకుని ఊరకనే తినచ్చు కూడా, బాగుంటుంది. ఇవే కాకుండా, కఱ్ఱపెండలం తో అప్పడాలు తయారు చేసుకుంటారు.

Photo0010

కాల్చిన కఱ్ఱపెండలం దుంపల్ని అమ్ముతారు, సంతలో. మా పల్లెలలో బాగా దొరుకుతుంది. దీనిని తెచ్చుకుని పైన ఉన్న తొక్క తీసేస్తే తెల్లగా దుంప కనపడుతుంది. ఆ దుంపని రోటిలో వేసి పచ్చడి బండతో మెత్తగా దంచాలి. ముద్దలా తయారవుతుంది.జిగురు మూలంగా మిక్సీలో కుదరదు, అందుకు గచ్చు శుభ్రంగా కడిగి గచ్చు మీద వేసి దంచండి,మెత్తగా. (మీకు రోళ్ళు,రోకళ్ళు,రుబ్బురోళ్ళు, పచ్చడి బండలు ఉండవుగా) మధ్యలో పీచు కొద్దిగా వస్తుంది తీసేయండి. ఇప్పుడు దీనిలో చిటికెడు పసుపు, తగిన ఉప్పు, కారం తగినంత, పచ్చి మిరపపళ్ళు బాగానే ఉంటాయి,కొద్దిగా జీలకఱ్ఱ చేర్చండి, చేత్తో కలపండి, మరోసారి దంచండి,(ఇష్టమైతే ఇంగువ కొద్ది నీళ్ళలో కలిపి ముద్దకి చేర్చేయండి) కలవలేదనుకుంటే. అవసరమైతే, కొద్దిగా నీరు చిలకరించండి, అప్పుడే కొద్దిగా తినే సోడా కలపండి. మెత్తటి ముద్దను చిన్న చిన్న ఉండలుగా చేయండి. వీటిని వత్తు పిండి కొద్దిగా చేర్చుకుని,అవసరమైతే, అప్పడం లా వత్తేయండి. ఎండలో ఆరనివ్వండి. వీటిని నిలవ చేసుకోవచ్చు, స్టీల్ డబ్బాలో గాలి తగలకుండా జాగ్రత్త చేయండి.

ఈ అప్పడాలని నిప్పులపై కాల్చుకోవచ్చు, లేదా గేశ్ స్టవ్ మీద కాల్చుకోవచ్చు,లేదా నూనెలో వేయించండి. ఇవి మన మామూలు అప్పడాలలా పొంగవు, గుర్తుంచుకోండి. కాల్చుకున్న అప్పడాలకు కొద్దిగా నూనె చుక్క రాయండి. ఫలహారంగా తినడానికి బాగుంటాయి. అన్నం లో దేనితో నైనా నంజుడికీ బాగానే ఉంటాయి

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-‘ఒరేయ్ ఒరేయ్ ….. మారండి రా ..బాబూ! ‘

india-flag

Why does India breed so many traitors? – Mrinal Suman

“History stands testimony to the fact that a nation infested with the virus of treachery, deceitfulness and perfidy has always been an easy prey for foreign subjugation. No one knows this bitter truth better than India. Yet, our leaders, media and intelligentsia keep discrediting and harming the country through their seditious utterances and activities.” – Major General Mrinal Suman

mrinal-suman Major General Mrinal Suman

While studying Indian history in school days, one was repeatedly told that the foreign invaders resorted to ‘divide and rule’ policy to gain control over India. They were painted as unscrupulous schemers who exploited the simple, trusting and gullible Indians.

It is only at a much later stage that one realised the hollowness of the above assertion. The truth is that we are adept at producing hordes of traitors who revel in India’s ruin. Every victory of the foreign invaders was facilitated by the local collaborators who betrayed their kings for some devious reward or to settle personal scores. No fort was ever conquered without the infidelity of a trusted minister/commander.

Unfortunately, centuries of slavery has taught us nothing. We carry on spawning throngs of people who can stoop down to any level (even imperil national security) for their petty gains. Our leaders, media and intellectuals appear to have a single point agenda: how to generate innovative issues to keep the nation divided and embroiled in petty bickering and internal dissentions; and thereby impede progress and bring a bad name to the country. They abhor India’s rise. Let me elucidate.

First, the leaders: They are the fountainhead of all fissiparous tendencies. For them, vote bank politics take precedence over everything else. One does not have to be a visionary to predict the danger of abetting illegal migration from Bangladesh for garnering votes. But unscrupulous political leaders carry on unconcerned.

One hangs one’s head in shame when political leaders extend their support to a delinquent student leader who seeks destruction of India. Comparing him with martyr Bhagat Singh is by far the most perfidious act.
Perhaps, India is the only country that has an ignominious track record of producing Home Ministers who reveled in shaming the country. One concocted theories of saffron terrorism to please his party bosses.
In so doing, he presented a convenient propaganda tool to Pakistan. Another Home Minister did the unthinkable. He declared a terrorist to be innocent in an affidavit to the court. The aim was to ensnare the opposition leaders in a false case. Sadly, India’s intelligence gathering apparatus suffered immense damage in the process.

When a leader declares ‘it’s safer to be a cow than to be a Muslim in India today’, he puts the whole country to shame. The world media flashes such headlines with sinister pleasure. India’s image takes a terrible beating. Just to score a brownie point against the government, he presents a convenient propaganda handle to the hostile forces. How low can a leader stoop!
Circero QuoteRecently, a renowned advocate and a former law minister told a TV channel that shouting slogans for the destruction of the country is not debarred in the constitution.

According to him, freedom of expression was of paramount importance. Even demand for secession (azadi) was justified. As the interview progressed, one was not only amazed by his perverted reasoning but also shocked to see the brazenness with which he was arguing. Survival of India appeared to be of no concern to him. One wondered if one was watching an Indian or a Pakistani channel.

Secondly, the media personnel: The less said the better. From their conduct, it appears that many of them are foreign plants and India means little to them. When a leading media house invited a vicious and remorseless enemy like General Pervez Musharraf and groveled before him, it marked the lowest depths of shamelessness to which journalism could sink. Instead of castigating him for the Kargil war, he was treated as a peace-loving guest.

Both the electronic and the print media never report ‘positives’ about the country. Ugly India sells (a la ‘Slumdog Millionaire‘); and not progressive India. Remember how a TV reporter failed to digest the popularity of Modi in the US and tried to incite the crowd with provocative remarks. But then they get paid to demean India, and not to extol it.

Immense damage is also being inflicted on the unity of the country by the media through its Machiavellian and skewed reporting. Every news item is deliberately reported with a religious, caste or creed slant—‘a dalit girl molested in a Delhi bus’ (as if other women are not molested in Delhi buses) or ‘church guard killed’ (in reality an argument between two security guards had turned violent) or ‘Muslim driver runs over a boy’ (as if his being a Muslim is of any relevance).

Recently, in a case of cattle stealing, a leading newspaper could not resist the temptation to add that ‘one of the five thieves is learnt to have had connections with a cow protection group in the past’. How cunningly, a simply case of robbery was given a communal taint.

Petty vandals are given the coverage befitting a mass leader. It was obnoxious to see two TV channels airing their interviews with a student leader charged with sedition. The worst was the indulgent demeanor of the TV anchors; as if a national hero was being eulogized. The interviews were repeatedly telecast at prime time.

Did these channels think of interviewing war heroes or martyrs’ families? Forget it; that would have been a pro-India act and that is an act of sacrilege for them.

Thirdly, the self-proclaimed secular intelligentsia: It has done the maximum damage to India’s prestige and standing. Some of them appear to be fifth columnists masquerading as progressive intellectuals. In which country of the world would the intelligentsia write to the US government not to receive their Prime Minister?

Honestly, it is simply loathsome: duly elected representative of 1.25 billion Indians being subjected to indignities by a shameless bunch of foreign-educated and foreign-paid anti-national elements. Unfortunately, their protests get huge publicity abroad, thereby undermining all efforts to raise India’s standing in the world forum.

It can be said with certainty that the well-orchestrated campaign of intolerance was totally malicious in intent. The sole objective was to stall all progressive reforms by tarnishing the image of the government. How else can anti-nationalism be defined? As expected, having dented India’s reputation, sold-out media chose to ignore the true facts as they emerged.
Hundreds of Christians, led by the church leaders, marched in protest on the roads of Delhi against the alleged vandalism of churches and a theft in a Christian school. Routine cases of petty crimes were cited to suggest an anti-minority conspiracy.

They ensured extensive coverage of their protests by the foreign and Indian media, thereby damaging India’s secular image. Foreign channels are only too eager to shame India. Unwisely, even Obama got carried away with his uncalled for advice, losing considerable goodwill in India. Reportedly, he said so on the prodding of an Indian leader, a la J-MJ.
Finally, soldiers and the national symbols: the national flag, the national anthem and the national salutations are representative of a country’s national identity and pride. They symbolize ancient heritage, current challenges and future aspirations. For soldiers, their sanctity is incontestable.

Bharat MataThousands of soldiers have sacrificed their lives to plant our tricolor on the enemy strongholds, thereby earning the ultimate honor of having their bodies draped in the national flag.

Notes of the national anthem make every soldier get goose pimples. The response is instantaneous and the effect is electrifying. Even in their homes, they stand up with their families when the national anthem is played on TV during Independence/Republic Day ceremonies.
Similarly, national salutations like ‘Hindustan Zindabad’, ‘Jai Hind’ and ‘Bharat Mata Ki Jai’ make adrenalin surge through their bodies. The salutations act as a rallying call to inspire the soldiers for the ultimate sacrifice. All military functions conclude with full-throated renditions of ‘Bharat Mata Ki Jai’.

Therefore, the current controversy regarding national salutations is highly painful to the soldiers. They fail to understand as to how an Indian can have difficulty in hailing the country. How can ‘Bharat Mata Ki Jai’ be assigned religious overtones.

Finally: History stands testimony to the fact that a nation infested with the virus of treachery, deceitfulness and perfidy has always been an easy prey for foreign subjugation. No one knows this bitter truth better than India. Yet, our leaders, media and intelligentsia keep discrediting and harming the country through their seditious utterances and activities. Under the garb of freedom of speech, they support those felonious speakers who vow not to rest till India is destroyed.

When Paris was hit by the terrorist attacks, the whole country gave a unified response. Compare it with our Batla House encounter against Indian Mujahdeen where two terrorists were killed and two arrested. A brave police officer lost his life. Yet, many seditious elements had the impudence to term the encounter to be ‘fake’.

Therefore, the mystery remains unsolved. Why does India continue to produce so many Jaichands and Mir Jafars? Is India a cursed nation or is treachery a part of our DNA? One wonders. – Sify, 29 March 2016
» Major General Mrinal Suman, AVSM, VSM, PhD, commanded an Engineer Regiment on the Siachen Glacier, the most hostile battlefield in the world. A highly qualified officer (B Tech, MA (Public Administration), MSc (Defence Studies) and a Doctorate in Public Administration) he was also the Task Force Commander at Pokhran and was responsible for designing and sinking shafts for the nuclear tests of May 1998.

cicero-quote-3-e1462891987991

Courtesy:Bhaaratbhaarati.wordpress.com

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-జీవితం-పరమపద సోపాన పటం.

Photo0003

జీవితం-పరమపద సోపాన పటం.

పరమపద సోపాన పటం కష్టే ఫలి బ్లాగులో పెడితే మిత్రులు శ్రీ తాడిగడప శ్యామలరావుగారు ఆశువుగా ఒక పాట రాశారు, దానిమీద నేనొక టపా రాశాను. దానికి శ్యామలరావుగారి కామెంట్ మూలంగా ఈ టపా రాయాల్సివచ్చింది.:)

పరమపదించేరు అంటే చనిపోయారు అని అర్ధం చెబుతున్నారు. అంతకుమించి భగవంతుని చేరుకున్నారన్నది చెప్పుకోవలసిన అర్ధం. పరమపద సోపాన పటం అన్నది ప్రతి ఇంటిలోనూ ఉండేది,ఏభయి ఏళ్ళకితం. ఆ తరవాతేమయిందోగాని కనుమరుగైపోయిందీ ఆట. ఈ ఆట ఆడటానికి పటంతో పాటు నాలుగు గవ్వలు, కావాలి, పావులుగా ఏవో ఒకటి వాడుకోవచ్చు. గవ్వలు ఇంట్లో ఉండకూడదు, గవ్వల శబ్దం వినపడకూడదు అనే పిచ్చి నమ్మకాలూ పెరిగాయి, ఆమధ్య. నేటి కాలంలో మళ్ళీ ఈ ఆట కనపడుతూ ఉంది, పిల్లల దగ్గర. ఇదివరలో పిన్నలు,పెద్దలూ కూడా ఆడేవారు.ఈ ఆటకి మరో పేరు వైకుంఠపాళీ. జీవితమే వైకుంఠ పాళీ

ఈ ఆట ఎంతమంది ఐనా ఆడుకోవచ్చు, ఆటకి ఉన్న నియమాలూ తక్కువే, అన్నీ పటంలోనే కనపడతాయి. నాలుగు గవ్వలూ గిలకరించి వేస్తే అన్నీ బోర్లా పడితే ఎనిమిది లెక్క. ఒక్కటి వెల్లకిలా పడి,మిగిలినవి బోర్లా పడితే అప్పుడు ఒకటి లెక్క. ఎన్ని వెల్లకిలా పడితే అన్ని పాయింట్లు లెక్కనమాట. పటం మీద పావును అన్ని గడులలోకి ముందుకు తీసుకుపోవచ్చు. ఎనిమిది పడితే మాత్రం, పావుని దానితో నప్పుకుని మరో పందెం వేసుకోవచ్చు. ఎనిమిది పడినప్పుడు గాని పామునోట్లో పడితే ఇంతే సంగతులు, కిందకొచ్చేస్తారు, మళ్ళీ పందెమూ ఉండదు. గెలుపుకే ఎప్పుడూ తోడుంటుంది, ఓటమికి తోడుండదు, ఇది లోకరీతి, గుర్తించాలి.

ఇక ఈ పటంలో బొమ్మలుంటాయి, గడుల్లో, పట్టి చూస్తే వాటిదో ప్రత్యేకత. ఆ గడుల్లోనే కొన్నిటిలో నిచ్చెనలుంటాయి పైకి పోవడానికి, కొన్నిటిలో పాములుంటాయి, వాటి నోట్లో పడితే అంటే ఆ గడిలోకొచ్చి ఆగితే కిందకొచ్చేస్తారు. ఇందులో బుల్లి నిచ్చెనలు,చిన్న నిచ్చెనలు,పెద్ద నిచ్చెన ఉంటాయి, అలాగే బుల్లిపాములు,చిన్నపాములు,పెద్దపాము ఉంటయనమాట. ఏది ఏమైనా చివరికి పావును పైపైకి అనగా పరమపదానికి చేర్చి భగవంతుని ఐక్యం చేయడమే ధ్యేయం, ఆట లక్ష్యంగా నడుస్తుంది, ఇలా భగవంతుని చేరడమే పంట అంటారు. నలుగురు ఆడితే ఒకరొకసారిగా పంటకి చేరతారు.

ఈ ఆటకీ జీవితానికి ఉన్న సంబంధం చూద్దాం. ఎవరూ తోడు లేకపోతే ఒంటరిగానైనా ఆడుకోవచ్చు, మానవ జీవితం ఎవరిది వారిదే! పదిమందితో కలిసీ బతకచ్చు,ఒంటరిగానూ జీవించచ్చు, ఈ ఆటలాగా. ఆట మొదలెడితే కొందరికి పందాలు కలిసొచ్చి, నిచ్చెనలెక్కేసి, తక్కువ సమయంలోనే పరమపదం చేరుకుంటారు, ఏ పామునోట్లోనూ పడరు. అంటే లక్ష్యం తొందరగా చేరిపోతారనమాట. మరికొంతమంది నెమ్మదిగా కదులుతుంటారు, నిచ్చెనలు దొరకవు, పాములూ వేధించవు, కాని కాలం తీసుకుంటుంది. మరికొంత మంది ఆట మొదలు, పాములనోట్లో పడుతూనే ఉంటారు, కింద కొచ్చేస్తుంటారు, మళ్ళీ మొదలు పెడుతుంటారు, అప్పుడపుడు నిచ్చెనలూ ఎక్కుతుంటారు. మొదటివారి జీవితం వడ్డించిన విస్తరి, రెండవవారిది గానుగెద్దు జీవితం, ఎప్పటికో చివరికి చేరతారు, ఇక చివరివారు కష్ట జీవులు, స్వయం కృషితో సాధించుకుంటారు, దేనికి భయపడరు… పడిపోయిన ప్రతిసారి మళ్ళీ మళ్ళీ లేచి జీవితం లో పరుగు పెడుతూనే ఉంటారు…

ఒక పని చేశాం. వ్యతిరేక ఫలితం వచ్చింది, అనుకోనిదీ జరిగింది. ఒక సారి ఏడవడం సహజం. ఆతర్వాత అలా ఎందుకు జరిగింది, తప్పెక్కడుంది, ఎలా జరిగింది, ఖచ్చితంగా అంచనా వేసుకోవడం, ఆతరవాత ప్రయత్నం లో ఆ తప్పు జరగకుండా చూసుకోవడం అలవడాలంటే, చిన్నప్పటినుంచీ, ఈ ఆట ఆడుకోవాల్సిందే! ఈ ఆట ఆడటం మూలంగా పెద్ద పామునోట్లో పడితే మొదటికే వచ్చేస్తాం, మరోసారి పందెం వేస్తాం, సాధిస్తాం, పరమపదం చేరుకుంటాం. అలాగే జీవితం లో కూడా పడిపోయిన ప్రతిసారి ఆత్మ విమర్శ చేసుకుని మళ్ళీ ప్రయత్నం చేయాలనే స్పృహ దీనివల్ల చిన్నప్పటినుంచీ కలుగుతుంది కదా!

మరో ముఖ్యమైన విషయం ఈ ఆటలో, జీవితంలో కష్టాలు సుఖాలు వస్తూ పోతూ ఉంటాయి, నిచ్చెనలు సుఖాలు, పాములు కష్టాలు అనుకోవచ్చు. ఏది ఏమైనా జీవితాన్ని ఒక లక్ష్యం తో నడుపుకోవాలనే దృక్పధం ఏర్పడుతుంది, చిన్నప్పటి నుంచీ, ఈ ఆట ఆడటం వలన. నేటి కాలపు ఆటలలో ఉన్నది పూర్తిగా పోటీ తత్త్వం, ఏమైనా గెలిచి తీరాలనేదే నేటి మాట. నేడు విజయంలోనూ సంతృప్తి లేదు. ఓటమీ ఉంటుందనేది మరచిన మాట.

పిల్లలకి ఈ ఆట నేర్పండి.గెలు ఓటమిలు సమానంగా తీసుకునేలా చేయండి. ఓటమికి నేడంతా కృంగిపోతున్నారు, కొందరు ఆత్మ హత్యలూ చేసుకుంటున్నారు. ఓటమి కూడా జీవిత భాగం, గెలుపుకు మెట్టన్నది నేర్పుదాం, ఎడిసన్ ని గుర్తు చేదాం.

పాతరోజులలో వ్యక్తులు జీవితంతోనే పరిపూర్ణత సాధించుకునేవారు, నేటి పాసిటివ్ తింకింగులు వగైరాలకి క్లాసులక్కరలేకుండా. ఈ ఆటను ప్రవేశపెట్టిన భారతీయ మేధావికి శతసహస్ర వందనాలు. జీవితంలో కష్ట సుఖాలను, ఒడిదుడుకులను అన్నిటిని సమానంగా తీసుకో, విజయానికి పొంగిపోకు, అపజయానికి కృంగిపోకని చెప్పిన ఆట ఇది, ప్రత్యేకంగా క్లాసులు పెట్టి చెప్పకుండా. ఎన్ని క్లాసులు పెట్టి చెప్పక్కరలేకుండా వినోదంతో విజ్ఞానం పంచడమే భారతీయ తత్త్వం.