శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-వకారపంచకం

వకారపంచకం

తెనుగులో వకారపంచకం అనే నానుడి ఉంది. ’వ’కారంతో మొదలయ్యే ఐదుగురినే వకార పంచకం అంటారు. వీరు, వర్తకుడు, వైద్యుడు,వేశ్య,వడ్రంగి,వకీలు. వీరు ఐదుగురితోనూ పనిబడగూడదుగాని, ఒక వేళ వీరితో అవసరం కలిగిందా అంత తొందరగా మాత్రం పనవదు, సరిగదా వీళ్ళ చుట్టూ తిరక్క తప్పదు, ఖర్చూ తప్పదు.. కాదుగాని వీరు అంత తొందరగా వదలిపెట్టరనేదే పిండితార్ధం 🙂

వర్తకుడు:- ఇతను వ్యక్తుల్ని ఆకట్టుకోడానికే ప్రయత్నం చేస్తూ ఉంటాడు. ఒక సారి ఒక కొట్టులో సరుకులు కొనడం అలవాటు చేసుకుంటే మరో కొట్టుకుపోనివ్వడు, కాదు పోలేము. అలా మనల్ని మాటలతో కట్టిపడేసి ఉంచుతాడు. ’మొన్న మీరన్నారని తెప్పించానీ వస్తువని’, ఫోన్ చేసి ఇంటికి పంపేస్తాడు. ’సొమ్ములేదయ్యా!’ అంటే ’కాతాలో రాసుకుంటాలెండి, మీరెక్కడికిపోతారు, నేనెక్కడికిపోతాను, మీదగ్గర సొమ్మెక్కడికిపోతుందండీ, గళ్ళాపెట్టెలో ఉన్నట్టే’ అంటాడు, మరి ఆ తరవాత బజారులో ఆ సరుకు ఖరీదెంతో కూడా తెలుసుకోడం మరిచిపోతాం. ఇలా వర్తకుణ్ణి వదిలించుకోడం తేలిక కాదు.మన జియో సిమ్ములాగా, మీకోసం అపరిమిత డాటా 43 రూపాయలే,28 రోజులు. అపరిమిత కాల్స్ 3 జిబి డాటా 28 రోజులు 152 రూపాయలే ఇలా.

వైద్యుడు:- పాతకాలంలో పరహితం కోసం వైద్యం చేసేవారు, నేడు స్వహితం కోసం, శవానికి కూడా వైద్యం చేసి డబ్బులు సంపాదించేవారూ ఉన్నారు. వైద్యుణ్ణి వదలలేకపోవడానికి మనకూ చాలా బాధ్యతే ఉంది. తలనొప్పి వస్తోందంటాం కాని దానికి కారణం ఐన కాల విరేచనం కావటం లేదని చెప్పం. టెస్ట్ లు రాస్తారు,చేయించుకుంటాం, ఏం లేదు ఈ మాత్రలేసుకోండని రాసిస్తారు, నాలుగు రోజులదే అణిచిపెడుతుంది, మళ్ళీ మామూలే.. పునరపి వైద్య దర్శనం… వైద్యుణ్ణి చూడక ఉండాలేని బలహీనత…. ఇంతకంటే చెప్పలేని బలహీనత నాలుగు రోజుల్నించి జ్వరం, ఇంట్లో వాళ్ళంతా మంచాలు నేస్తున్నారు 🙂 రోజుకి రెండు సార్లు వైద్యరాజ దర్శనం.. ఈ సమయంలో…..

వేశ్య:-పాత రోజుల్లో వేశ్యవాడ వేరుగా ఉండేది,వేశ్యలెవరో తెలిసేది. నేటి కాలంలో ఆ విభజన తెలియటం లేదు. వీరు కనక తగులుకుంటే చింతామణి నాటకమే!

వడ్రంగి:- వడ్రంగితో పని చేయించుకోవాలంటే మనకి ఓపిక ఉండాలి. పని చెయ్యడానికి వడ్రంగిని పిలిస్తే సామానులు పుచ్చుకుని ఒక సహాయకుణ్ణి కూడా తీసుకుని వస్తాడు. అక్కణ్ణించి ప్రారంభమవుతాయి మనకి తిప్పలు. నూరు రాయి,బాడిస,ఉలి తీస్తాడు. ’ఒరే అమ్మగార్ని కొబ్బరి నూని చుక్క అడుగు’ అనడంతో ప్రారంభం, ’ఒరే! కమ్మిలు ఎక్కడున్నాయో అమ్మగారినడుగు’ అని పురమాయిస్తే సహాయకుడు ’కమ్మిలంటాండి’ అని మొదలెడ్తాడు. ఇతను నూరు రాయి మీద ఉలికి పదును పెడుతుంటాడు, కొబ్బరినూనెతో. అది ఎంతకీ తెమలదు. ఉలికి సాన పెట్టి పెట్టి అది సగానికి అరిగిపోయిందేమో అన్నప్పుడు, బాడిసకి పదును పెట్టడం మొదలెడతాడు, ఇలా కమ్మెలు వెతకడం, ఉలికి,బాడిసకి పదును పెట్టడంతో, సగం రోజు చెల్లిపోతుంది,భోజనానికెళ్ళిపోతాడు. మధ్యాహ్నం, తీసిన కమ్మెలు పరిశీలిస్తాడు. కొన్నిటిని పక్కన పెడతాడు. ’అమ్మగారిని మేకులడగరా’ అంటే ’ఇంట్లో మేకులు లేవు బజారుకెళ్ళి తెచ్చుకో’ అని ఆమె డబ్బులిస్తే కుర్రాణ్ణి బజారుకి పంపి. కమ్మెలు పొడుగు వెడల్పులు కొలుస్తూ కాలక్షేపం చేస్తాడు. ’అమ్మా పెన్సిల్ ముక్కుందా? తెచ్చుకోడం మరిచిపోయాను’, ఇలా కాలం గడిస్తే మేకులొచ్చేటప్పటికి గంట పడుతుంది, ’రెండంగుళాలు సన్నాలు తెమ్మన్నాను, నువ్వు లావులు తెచ్చేసేవు’,ఎదవ ఎందుకూ పనికిరావని’ అని తిట్టి ’సరే తే’ అని, ఒక చిన్న కర్రముక్కని తీసుకుని ఒక బల్లకి దిగేస్తాడు. అంతతో టీ టైమ్. టీ తాగేకా దమ్ము టైమ్. ఒక కమ్మి తీసి చిత్రిక పట్టడం మొదలెడతాడు. చిత్రిక గుల్ల నడవటం లేదు, చిన్న గుల్ల పట్టుకురా అని కుర్రాణ్ణి పంపుతాడు. గుల్లలో ఉన్న బ్లేడ్ తీసి నూరటం మొదలెడతాడు, సాయంత్రమవుతుంది, కుర్రాడు గుల్ల తెస్తాడు. ’అమ్మా! సామాన్లు ఇక్కడ సద్దేను పొద్దుటొస్తా’ అని వెళతాడు. రోజు గడిచి పోయింది. ’ఇదేంటయ్యా?’ అని అడగలేం, రోజులు గడుస్తూనే ఉంటాయి, పని పూర్తి కాదు… సగంలో పొమ్మనలేం, చూస్తుంటే ఒళ్ళు మండిపోతూ ఉంటుంది, ఇదింతే…..

వకీలు:- వకీలు అవసరం జీవితంలో రాకుండా ఉండడమే మంచిది. హత్య చేశానని వచ్చి చెప్పిన నిందితుణ్ణి ’నీకెందుకూ! నేను చూసుకుంటా గాని సొమ్మేం తెచ్చేవు? తియ్యి కట్టలు, పోలీసోళ్ళ దగ్గరనుంచి ఎంతమందికి మేపాలి. సరే పో! పోయి దాకో నేను నీకు బెయిల్ రప్పిస్తాగా!’ అనే వకీళ్ళు కూడా ఉన్నారు. అందరూ అలా ఉన్నారనను. రావిశాస్త్రి చెప్పినట్టు ఆవుల ప్లీడర్లూ ఉన్నారు. నడుస్తున్న కత

కేజ్రీవాల్ గారు జైట్లీ గారిని పరువు నష్టం మాటేదో అన్నారట, దానిమీద పదికోట్ల కి పరువువు నష్టం దావా వేసేరు జైట్లీగారు. కేజ్రీవాల్ గారు రాం జిత్మలానీ ని వకీలుగా పెట్టుకున్నారు. కోర్ట్ లో జైట్లీ గారిని ప్రశ్నిస్తూ రాం జిత్మలానీ ఒక మాటన్నారు. ’ఈ మాట మీరు ఉపయీగించారా? మీ క్లైయింట్ వాడమన్నారా’ అని జైట్లీ గారడిగితే ’రామరామ నేనెందుకంటానండీ, ఈ మాట నా క్లయింటు అనమంటేనే అన్నాను’ అన్నారు. దానితో జైట్లీ గారు మరో పదికోట్ల పరువు నష్టానికి దావా వేసేరు. ఈ లోగా కేజ్రీవాల్ గారిని ’ఈ మాట మీరనమన్నారా? అని ప్రమాణం చేసి చెప్పమని’ కోర్ట్ అడిగితే ’రామరామ నేననమనలేదండీ’ అన్నారు, కేజ్రీవాల్ గారు. దాని మీద జిత్మలానీ గారు కేజ్రీవాల్ గారికో ఉత్తరం రాస్తూ, ’మీ కేస్ నుంచి తప్పుకుంటున్నాను, నా ఫీస్ రెండు కోట్ల రూపాయలూ పంపండి’ అన్నారు. ’మీరు ఫీస్ ఎగ్గొట్టినా ఏమనుకోను, ఇలా కేస్ లు వాదింపజేసుకుని ఫీస్ లు ఎగ్గొట్టిన వాళ్ళు చాలామంది ఉన్నారు, అందులో మీరొకరూ, అదీగాక మీరు నేను కోర్ట్ లో అన్నమాటకంటే అనేక అవమానకరమాటలు జైట్లీ గారి గురించి మాటాడేరు, నా దగ్గర రికార్డ్ ఉంద’న్నారు. ఇదంతా పబ్లిక్ ఇకముందు జరగబోయేది చూడాలి 🙂 మనం ఊహించకూడదు కదా! వకీలుతో గేమ్స్ (ఆటలు) పనికిరావు, అందునా 93 ఏళ్ళ కురువృద్దుడు రాంజిత్మలానీ గారి దగ్గరా!

అంచేత వకారపంచకంతో ఒళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని……

ఇదెవరిని హేళన చేయాలని కాని కించపరచాలనిగాని ఉద్దేశింపబడలేదు.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు- పట్టుబడి-కొలగారం

పట్టుబడి-కొలగారం

         గోనె సంచులలో ధాన్యం, అపరాలు వగైరాలను నింపడాన్ని పట్టుబడి అంటారు, ఇలా ఆహార పదార్ధాలను నిలవ చేసి ఉంచడాన్ని ”బస్తాబందీ” అని కూడా అంటారు. ఒక చోట వరుసలలో వేయడాన్ని ”నెట్టు” కట్టడం అంటారు. ఇక కొలగారం అంటే ”ఏంటీ కారాగారంలాగా” అనకండి. ఒకప్పటి రోజులలో అన్నిటినీ కొలిచేవారు,ద్రవాలతో సహా! గిద్ద,అరసోల,సోల,తవ్వ,మానిక లేక శేరు,అడ్డ, కుంచం ఇవి పరిమాణాలు. దీని గురించిన పాత టపాకూడా ఒకటున్నట్టు గుర్తు. ఇక పళ్ళు,కాయల్ని లెక్కించేవారు, ఆ లెక్క అరపరక అంటే ఏడు,పరక అంటే పదమూడు,పాతిక అంటే ఇరవై ఆరు, ఏభై అంటే ఏబది రెండు, వంద అంటే నూటైదు. అసలుకు మించి ఉన్నవాటిని ’శలగ’ అనేవారు, ఈ శలగ గురించి కూడా టపా ఉన్నట్టే గుర్తు. ఆహారధాన్యాలు కొలతపైనే కొనడం అమ్మడం జరిగేది. ఇరవైనాలుగు కుంచాలు ఒక బస్తా. ఇది నేటి కాలపు వంద కేజీలు కి సమానం.

ఎక్కువ పరిమాణంలో ఉన్న ఆహారధాన్యాలు ఆరోజులలో కొలవడానికి ఒక వ్యవస్థ ఉండేది, పల్లెలలో. ఇది మధ్యస్థ వ్యవస్థ, అనగా కొనేవారికి,అమ్మేవారికి మధ్య మోసం లేక కొలిచి ఇచ్చేది, దీనికిగాను ఆరోజుల్లో బస్తాకి ఒక రూపాయ వసూలు చేసేవారు. ఇది గ్రామం కోసం ఖర్చుపెట్టేవారు. ఇలాటి వ్యవస్థకి పాట ఉండేది. పాట అంటే ఆ ఊరి ఆయకట్టు,పంట అంచనా వేసుకుని బస్తాకి రూపాయిలెక్కన ఊహించుకుని, అలా ఆపని నిష్పాక్షికంగా నిర్వహిస్తూ ఊరికోసం ఇచ్చేసొమ్మే పాట సొమ్ము,ఆ కాలంలోనే ఇది వేలలో ఉండేది, తరవాత కాలంలో ఇది పెద్దల భోక్తవ్యానికి నెలవుగా మారిపోయిందనుకోండి.

పెద్ద పెద్ద పరిణామాలలో కొలత ఎలా? దీనికి ఒక పద్ధతి ఉండేది. కొలత కుంచంతో మొదలెడుతూ లాభం, లాభం అని పాటలా అంటూ పెద్ద రాశి నుంచి ఒక కుంచెడు కొలిచి పక్కనపోస్తూ ఒకటి అని, మళ్ళీ కొలుస్తూ లాభం ఒకటి అనే పాట పాడుతూ రెండవ కుంచెడు కొలిచి పోసి ఒకటి రెండు, ఆ తరవాత కుంచం కొలిచిపోసినపుడు రెండు,మూడు ఇలా పాట సాగి ఇరవైనాలుగు కుంచాలూ కొలిచిన తరవాత ఒక కుంచెడు కొలిచి వేరుగాపోసేవారు. ఇలా ఇరవైనాలుగు బస్తాలు కొలిస్తే ఇరవైనాలుగు కుంచాలు ఒక పక్కగాపోసేవారు. ఇప్పుడు కొలిచిన పెద్దకుప్ప ఇరవైనాలుగు బస్తాలు, మరో చిన్నకుప్పగాపోసినది ఒకబస్తా, ఇరవైనాలుగు కుంచాలూ, మొత్తంగా ఇరవై ఐదు బస్తాలనమాట. ఒకవేళ కొలిచిన బస్తాలలో లెక్క తేడా వస్తే అన్నీ మళ్ళీ కొలవక్కరలేక చిన్నకుప్పని కొలుచుకుంటే ఎన్ని బస్తాల ధాన్యం కొలిచినది తెలిసిపోయేది. ఈ పని చేయడానికా రోజులలో అరడజను మంది మనుషులుండేవారు. ఈ కొలత సరిగా జరుతున్నది లేనిది చూడడానికో పర్యవేక్షకుడు ఉండేవారు, కొలత సరిపోతే ఆ చిన్నకుప్పని పెద్ద కుప్పలో కలిపేస్తే అక్కడికా ప్రతి ఇరవై ఐదు బస్తాలు. ఇలా కొలత ఇంకా కొనసాగితే పాతిక బస్తాలకిగాను ఒక గుర్తు ఇచ్చేవారు,దీనిని ’కాయ’ అంటారు. ఈ ప్రాతిపదికపై తప్పులేకుండా కొలిచేవారు, ఇది మధ్యస్థ వ్యవస్థ. నిన్న మొన్నటి వరకు ధాన్యాలన్నిటిని తూకం వేయడాన్ని కూడా కొలగారం అనే అనేవారు.

నేటి కాలంలో లారీ మీద పోసేసి పట్టుకెళ్ళి కాటా వేయిస్తున్నారు, దీనిని ’సొరపోత’ అంటారు, నేడు దీనిలోనూ మోసం ఉంటోంది. ఖాళీ లారీని తూకం వేయించి తెచ్చి, ధాన్యం అందులో పోసి. తీసుకెళ్ళి తూకం వేయించి వర్తకునికి అప్పజెబితే ఈ తూకాల మధ్య తేడా సరుకుగా నిర్ణయింపబడాలి. మరి మోసమెక్కడా? లారీ వర్తకునిదే ఐ ఉంటుంది, అతనే పంపుతాడు, కనక లారీ మనుషులు అతనివాళ్ళే. ఖాళీ లారీ తూకానికి వెళ్ళేటపుడు కొన్ని బండరాళ్ళు దగ్గరగా ఒక క్వింటాలు బరువు ఉన్నవి లారీలో పడేసి, తూకమేయిస్తాడు, రైతుదగ్గరకొచ్చేసరికి రాళ్ళు తీసేస్తాడు, సరుకు ఎక్కించిన తరవాత అంతా మామూలుగా నడచిపోతుంది. ఇదీ తూకంలో మోసంలా కనపడుతుంది, కాని వ్యాపారి చేసే మోసం.

పాతరోజుల్లో కూడా ఎండు ద్రాక్షలాటివాటిని తూచేవారు, మరీ బంగారంలా తూస్తున్నావే అనే మాట సర్వ సహజంగానే వినపడేది. దీనికి పూస ఎత్తు(అదే గురివింద పూస) కాణీ,అర్ధణా,అణా,బేడ,పావలా, కాసు, తులం ఇలా లెక్కుండేది. అతి చిన్న తూకం పూసెత్తు. నేడు మిల్లీగ్రాం అనుకోవచ్చు. నేడన్నీ గ్రాములు మిల్లీగ్రాములే. ఇదిగో ఈ బంగారం తూచడానికి కూడా మధ్యస్థ తూకం ఉంది, మరిప్పుడేం చేస్తున్నారో పెద్ద పెద్ద వాళ్ళు తెలియదుగాని, పల్లెలలో,పట్టణ్లలో ఇంకా మధ్యస్థ తూకం కొనసాగుతోనే ఉంది. నిజానికిది నిస్పాక్షికమైనదే! ఇవే నాటి వ్యవస్థలు.

నేటి కాలంలో కొలతలు తూకాలు అన్నిటిలోనూ మోసమే! పెట్రోల్ బంకుల్లో జరుతున్నది దారుణమే!

నాదగ్గరున్న లెక్కల పుస్తకం సంవత్సరాలకితం ప్రచురింపబడింది. దాని నుంచి కొన్ని మానాలు.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-కారప్పొడి.

కారప్పొడి.

దీనినే కరివేపాకు కారప్పొడి,ధనియాలపొడి లేదా కారప్పొడి అంటారు. నేటి కాలంలో దీన్ని పేకట్లలో అమ్ముతున్నారట, ఇందులోకి కావలసిన సరుకులు.

ధనియాలు.
శనగపప్పు.బాలెంతకోసం చేసే కారప్పొడిలో శనగపప్పు వెయ్యరు
మినపపప్పు.
జీలకర్ర.
ఎండు మిర్చి.
కరివేపాకు.
చింతపండు ఉట్లు లేనిది
ఉప్పు
పసుపు
వెల్లుల్లి రేకలు ఇష్టమైనవారు వేసుకోవచ్చు, పోపులోనే వేసి వేయించుకోవచ్చు. కారప్పొడ్డి వేడి చేస్తుంది. వెల్లుల్లి మరికాస్త వేడి చేస్తుంది.

మూకుడు కాలేసి సరుకుల్ని చెప్పిన పద్ధతిలో వేయించండి.

మూకుట్లో తగిన నూనివేసి కాగిన తరవాత శనగపప్పు,మినపపప్పు దోరగా వేయించండి.ఆ తరవాత ధనియాలు వేయండి వేగుతుండగా జీలకర్ర వేసి వేయించండి.ఆ తరవాత ఎండు మిర్చి వేయండి. కమ్మని వాసనొచ్చిన తరవాత కరివేపాకు వేసి వేయించండి. కరివేపాకు పచ్చిగా ఉండిపోతే బాగోదు. దించిన పోపుకి కొద్ది పసుపు చేర్చండి, తగిన ఉప్పు చేర్చండి. చింత పండు ముద్దను చిదిపెయ్యండి. వీటన్నిటిని మిక్సీలో వేసి తిప్పండి, మరీ మెత్తగా అక్కరలేదు, బరకగా ఉన్నా బాగానే ఉంటుంది. రుచి చూడండి,ఎక్కువ తక్కువలు సరి చేయండి. దీనిని ఒక స్టీల్ డబ్బాలో గాలి చొరని దానిలో నిలవ చేయండి.

ఆకలిలేకపోవడం, రుచు లేకపోవడాన్ని అరికడుతుంది. బాలెంతలు కూడా వాడచ్చు. జ్వరపడి పత్యం తీసుకునేవారు ముఖ్యంగా తీసుకోవాలి. ఒక స్పూన్ పొడి రెండు ముద్దల వేడి అన్నంలో కరిగిన నేతితో తీసుకుంటే బాగుంటుంది. ఉదయం ఇడ్లీ టిఫిన్ లోకీ నేతితో బాగుంటుంది.

ఇందులోని ధనియాలు హృదయానికి,రక్తప్రసారానికి మంచి మందు. జీలకర్ర గురించి చెప్పెదేమి? ఎండు మిర్చి కేన్సర్ కారకాల్ని అణిచేస్తుంది. వెల్లుల్లి గురించీ చెప్పక్కరలేదు. ఇందులో ఉన్నవన్నీ మందులే, రుచికరమైన మందులు.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-రెండూ లేని తగువు

చివరివరకు వీరోచితంగా పోరాడిన టీమిoడియా క్రికెట్ స్త్రీల జట్టు మిథాలీ సేనకు పేరు పేరున అభినందనలు.

రెండూ లేని తగువు

“జగడమెందుకొస్తుంది జంగమయ్యా!” అంటే “బిచ్చంతేవే బొచ్చు ముండా” అన్నాడట. అంటే      తగువెందుకొస్తుందో చెప్పక్కరలేదుగా వేరుగా 🙂  తగువనేది ఎవరి మధ్యనైనా ఎప్పుడేనా రావచ్చు. ఒక్కొక్కపుడు దీనికి కారణాలే ఉండక్కరలేదు, గొఱ్ఱెపిల్ల తోడేలు కతైనా చెప్పి తగువు సాధించవచ్చు, ”ఇటువంటి వారినే తివిరి ఇసుమున…..తిరిగి కుందేటి కొమ్ము సాధించవచ్చు…….” అన్నారు, లక్ష్మణ కవి. ఏం పూర్తి చెయ్యలేదంటారా! రెండూ లేని తగువెందుకు తెచ్చుకోడమని 🙂

తీరికూచుని, రెండూ లేని తగువు తెచ్చుకున్న పిచుక కత చెప్పుకుందామా? ఒక వృక్షం చిటారు కొమ్మన ఒక పిచుక గూడు కట్టుకుని వాసం చేస్తోంది. ఒక కోతీ ఆ కొమ్మన ఉంటోంది. ఒక రోజు పెద్ద గాలీవానా వస్తే పిచుక గూట్లో వెచ్చగా పడుకుంది, కొమ్మ ఊగిందేగాని గూటికేంకాలేదు, ఊయ్యాల ఊపుతున్నట్టుగా ఉంటే పిచుక చక్కహా నిద్రపోయింది, అంతగాలీ,వానలో కూడా. కోతి మాత్రం వానకి తడిసి,చలికి వణుకుతూ కొమ్మన కూచునిపోయింది. ఉదయమే లేచిన పిచుక చలికి వణుకుతున్న కోతిని చూసి కోతిబావా! కోతిబావా!! నువ్వు చాలా పెద్దవాడివి,బలవంతుడివి కూడాను. చక్కహా నాలుగు కొమ్మలు విరుచుకుని ఆ కొమ్మనో ఇల్లు కట్టుకోరాదా అని ఉచిత సలహా పారేసింది. అసలే చలికి వణుకుతున్న కోతికీ మాటలు కారం రాసుకున్నంత సుఖంగా అనిపించాయి. ఈ మాటలు విన్న కోతికి కోపం నసాళానికి ఎక్కిపోయింది. ఔరా!ఔరా!! ఔరౌరా!!! పిడికెడు లేని పిట్ట ఇంత పెద్దైన నాకు సలహాలిస్తుందా? నేను తెలివి లేనివాణ్ణంటుందా? ఇల్లు కట్టుకోలేని చేతకానివాడినని గేలి చేస్తుందా! ఎంత పొగరు దీనికి అనుకుంది. అసలే కోతి, కల్లుతాగింది,నిప్పు తొక్కింది, పిచ్చెక్కింది, దయ్యం పట్టిందన్నట్టు లేచి, పిచుక గూటి మీదకి దండయాత్రకి బయలుదేరింది. అయ్యో!రామా!! నేరకపోయి మంచిమాట చెప్పి చిక్కుల్లో పడ్డానే! అని విచారించిన పిచుక ఎగిరిపోయింది. కోతి పిచుక గూటిని పీకేసి నేలకేసి కొట్టి తన కసి, కోపం తీర్చుకుంది. మంచి మాట చెప్పి రెండూ లేని తగువు తెచ్చుకుంది పిచుక. అంచేత బలవంతులకు, ”మంద” భాగ్యులకు ( ఈ మాట నాది కాదు, ఇలా మాటను విరిచి మరో అర్ధం సాదించినవారికి వందనాలు) ఉపకారమే ఐనా సలహా చెప్పకూడదు,చెప్పి కొంపమీదకి తెచ్చుకోకూడదు.

నీతో నాకేంటోయ్ ఈ ’రెండూ లేని తగువూ’ అంటూంటారు. అసలీ రెండూ లేనివేంటి బాబూ! మంచి,చెడ్డ; ఉచ్చం,నీచం;మర్యాద,మన్నన;గుణము,దోషమూ; సిగ్గు, లజ్జ ( రెండూ ఒకటికావో) మొదలైనవేవీ ఉండవుట, తగవు మొదలయ్యాకా. దీనికో ముతక సామెతా ఉంది,చెబితే బాగోదని మానేశా. తగవు ప్రారంభమైన తరవాత ఉచ్చ,నీచాలూ,( అనదగిన అనకూడని మాటలు )మంచి,చెడ్డలూ అన్నీ ఏట్లో కలిసిపోతాయి, మిగిలేది వితండవాదం, నేనాడేదే మాట, అదే చెల్లాలి,అని, అహం అడ్డు పడి నిజాన్ని కూడా చూడలేని హ్రస్వ దృష్టి చేరుతుంది. ఇలా ఆరెండూ పోతాయి. మరేం చెయ్యాలీ? అందుకే పెద్దలేమన్నారంటే గుణం తక్కువవాడితోనూ, కుఱ్ఱాడితోనూ  తగువు పడకు, నీకే అపకీర్తి అన్నారు. గుణం తక్కువవాడే మాటైనా అనేస్తాడు, వాణ్ణి మనం తిట్టినా బాధ ఉండదు, అది వాడికి అలవాటే ఐ ఉంటుంది గనక. చూసేవాళ్ళు కూడా వాడిని తిట్టినా ఏమనుకోరు, కాని వాడు మనని తిడితే మాత్రం అది పెద్ద వార్తగా దేశమంతా చెబుతారు,నాలిక భుజాన వేసుకుని ప్రచారం చేస్తారు. కుక్క మనిషిని కరిస్తే వార్త కాదు, మనిషి కుక్కని కరిస్తే వార్తే కదూ 🙂 అందుకే ఊరుకున్నంత ఉత్తమం,బోడి గుండంత సుఖం లేదన్నారు. మౌనేన కలహోనాస్తి,నాస్తి జాగరతో భయం 🙂

నిజానికి తగువులో లేని రెండూ ఏంటండి? సత్యమూ,ధర్మమూ. తగువు అంటే న్యాయమని అర్ధమండి. ఇప్పటికీ పల్లెలలో తగువు చెప్పండి అంటుంటారు, ఇదేంటీ అనుకున్నాగాని ప్రయోగం సమంజసమే! సత్యము,ధర్మమూ లేని మాట చెబుతున్నావని అనటమండి. ఇది చాలా పెద్ద మాటండి, సామాన్యంగా వాడేస్తున్నామండి. ఆయ్! అదండి సంగతి.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-రాక్షసవివాహం

రాక్షసవివాహం

రాక్షసవివాహం అంటే నేనన్నమాట ఇదీ.

“సనాతన ధర్మంలో కన్య ఇష్టం లేక వివాహం లేదు, అది రాక్షసమైనా సరే!”

కాని నిఘంటువులిలా అంటున్నాయన్నారు.

సూర్యరాయాంధ్ర నిఘంటువు – కన్యక యొక్క బంధువుల జయించి బలాత్కారమునఁ గన్య నపహరించికొని వచ్చి చేసికొనెడి వివాహము (ఎనిమిది విధములగు వివాహములలో నొకటి)

బ్రౌన్ నిఘంటువు – A form of marriage in which the bride is carried away by force.

శంకర నారాయణ నిఘంటువు – one of the eight forms of marriage, the violent seizure and rape of a girl after the defeat or destruction of her relatives.

సాహిత్య అకాడెమీ నిఘంటువు – బలాత్కారమున కన్య నపహరించుకొనివచ్చి చేసికొనెడి పెండ్లి.

పై రెండు వ్యాఖ్యానాలలో కూడా కన్య ఇష్టం గురించి చెప్పబడలేదు,బంధువులను హింసించి బలాత్కారంగా కన్యను తీసుకుపోయి వివాహం చేసుకోవడం మాత్రమే ఉంది. ఇప్పుడు అసలు రాక్షసవివాహం అంటే చూద్దాం.

సనాతనధర్మం ఆమోదించిన వివాహాలలో ఇదీ ఒకటి. దీని గురించి ఎంత చెప్పినా విషయాన్ని వివరించడం కష్టం కనక ఉదాహరణలు చూపుతాను.

రుక్మిణీ  కృష్ణుల వివాహం రాక్షసం అంటోంది భాగవతం. రుక్మిణీ దేవి చెబుతోందీ మాట. రుక్మిణి కృష్ణునికి సందేశం పంపుతూ చెప్పినమాటిదని సంస్కృత భాగవతం మాట.

శ్వోభావిని త్వమజితోద్వహనే విదర్భాన్
గుప్తస్సమేత్య పృతనాభిః పరీతః
నిర్మథ్య చైద్యమగధేంద్రబలం ప్రహస్య
మాం రాక్షసేన విధినోద్వహ వీర్యశుల్కామ్

ఓ కృష్ణా! నీకు పరాజయము లేదు. నా పెళ్ళికి ముహూర్తము రేపు. సేనాధ్యక్షులు చుట్టువారిరాగా నీవు రహస్యముగా విదర్భకు రమ్ము. చేదిరాజగు శిశుపాలుని,మగధరాజగు జరాసంధుని, వారి సైన్యములను పరాభవింపుము. పరాక్రమమే నాకు కట్నము. నన్ను బలాత్కారముగా తీసుకుపోయి రాక్షసవిధి (పెద్దల అభిమతమును త్రోసిపుచ్చి బల ప్రదర్శనతో చేసుకునే పెళ్ళి) చే వివాహమాడుము.
(స్వామి తత్త్వవిదానంద సరస్వతివారి అనువాదం యధాథంగా ) టిటిడి ప్రచురణ, భాగవతం.ఎనిమిదవసంపుటం. దశమ స్కందం-ఉత్తరార్ధం అధ్యాయం ౫౨-౪౧శ్లో

ఇక మన తెనుగులో పోతన మహాశయుడు ఇలా అన్నారు.

అంకిలి సెప్ప లేదు చతురంగ బలంబులదోడ నెల్లి యో
పంకజనాభ! నీవు శిశుపాల జరాసుతులన్ జయించి నా
వంకకువచ్చి రాక్షసవివాహమునన్ భవదీయ శౌర్య మే
యంకువ సేసి కృష్ణ! పురుషోత్తమ! చేకొనిపొమ్ము వచ్చెదన్

దీనికి అర్ధం చెప్పక్కరలేదనుకుంటా! ఇంకా నేనెక్కడో కోట లోపలుంటాను, అక్కడికొచ్చేటప్పుడూ, తీసుకుపోయేటప్పుడూ కావలివారు, కావలసినవారు అడ్డగిస్తే సంహరించవలసిరావచ్చు, అది నీకు ఇచ్చగించకపోవచ్చు. అందుకో ఉపాయం చెబుతున్నా! నన్ను మా కులాచారం ప్రకారం వివాహానికి ముందు కులదేవతకు మొక్కడానికి కోట బయటకు పంపుతారు! అప్పుడు తీసుకెళ్ళిపో అని కూడా కబురు పంపింది.

ఇందులో కన్యకు వివాహానికి ఇష్టం ఉన్నట్టే కదా! ఈ సందర్భంలో రుక్మిణి రాక్షస వివాహం అంటే ఏంటో చెప్పింది, తమది రాక్షస వివాహమనీ చెప్పింది. ఇక్కడ కన్య ఇష్టం ఉన్నదే!.

అనుకున్నట్టే కృష్ణుడు రావడం రుక్మిణిని ఎత్తుకెళ్ళడం జరిగింది. శిశుపాలుడు,జరాసంధుడు,రుక్మి రుక్మిణీ,కృష్ణుల వెనక వెనకబడ్డారు. యుద్ధంలో రుక్మిని ఓడించి తలయు మీసము రేవులువారగా గొరిగి పంపించాడు కృష్ణుడు. అదిగో అలా కన్య తాలూకువారిని బాధించడమనే వాలాయతీ కూడా తీరిపోయింది, రాక్షసవివాహ సందర్భంగా.

ఇక రెండవ ఉదాహరణ చూద్దాం, ఇది భారతం నుంచీ.

కాశీరాజుకు ముగ్గురు కుమార్తెలు అంబ,అంబిక,అంబాలిక, స్వయంవరం ప్రకటించాడు. అంబిక,అంబాలికలతో పాటు, అంబకు కూడా పెళ్ళికూతురు అలంకారం చేశారు. స్వయంవరానికి నానాదేశ రాజులూ వచ్చారు. భీష్ముడు తమ్ముడైన విచిత్రవీర్యునికి వివాహం చెయ్యడానికని కాశీ రాజ్యానికి ఒంటరిగా పోయి, కాశీరాజును, అక్కడకు స్వయంవరానికొచ్చిన వారిని జయించి, అంబ,అంబిక,అంబాలికలను ఎత్తుకొచ్చాడు. తీసుకొచ్చిన తరవాత అంబ చెప్పింది, నాకీ వివాహం ఇష్టం లేదు, నేను,సాళ్వుడు ప్రేమించుకున్నామని. భీష్ముడు అంబను సాళ్వుని దగ్గరకు పంపి అంబిక,అంబాలికలను విచిత్ర వీర్యునితో వివాహం జరిపించాడు.

ఇది నికార్సయిన రాక్షస వివాహం. ఇక్కడ అంబకు ఇష్టం లేదనగానే వివాహం ఆగిపోయింది. అంబిక,అంబాలికలకు వివాహం జరిగింది, ఇష్టపడబట్టి. ఈ సంఘటనతో కన్య ఇష్టపడినప్పుడే రాక్షస వివాహమైనా జరుగేదని తేలిపోయింది. కన్య ఇష్టంతో నిమిత్తం లేనట్టిదైతే భీష్ముడు అంబను కూడా విచిత్ర వీర్యునికి కట్టబెట్టి ఉండేవాడు. దీనిని బట్టి రాక్షస వివాహంలో కూడా కన్య ఇష్టంతోనే వివాహం జరుగుతుందన్నదే నిజం, ఏ వివాహ వ్యవస్థలోనూ కన్య ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా వివాహం జరగలేదు.

తెనుగుపదాలన్నిటికి అర్ధాలు, తాత్పర్యాలు మారిపోతున్నాయో, లేక అర్ధం చేసుకోవడం మారిపోతోందో తెలియదు.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-మేనత్త కొడుకా?

మేనత్త కొడుకా?

”ఆయనెందుకు ఉపకారం చేస్తాడయ్యా! నేనేమైనా మేనత్త కొడుకునా?” అంటూ ఉంటారు. ఇదే కాక మీరు అధికార దుర్వినియోగంతో అవతలివారికి ఉపకారం జరిగేలా చేశారంటే, ”ఆయన నాకు మేనత్తకొడుకేం కాదులేవయ్యా” అంటుంటారు. ఇంకా వివరించాలనుకునేవారు ”ఆయన నాకు మేనత్త కొడుకూ కాదు,నేనాయన మేనమామ కొడుకునీ కాదు” అంటుంటారు. మనకు కావలసినన్ని వరసలున్నాయి కదా తల్లి,చెల్లి,బావ,మరది, అన్న,తమ్ముడు ఇలా….మరి ఈ మేనత్తకొడుకు అనే ఎందుకంటారు? 🙂

అర్జునుడు, అతనొక్కడే ఏంలెండి, పాండవులు అందరూ శ్రీకృష్ణునికి మేనత్త కొడుకులే. అందునా అర్జునుడు బావకూడా కదా! అదే సుభద్ర భర్త కూడా. మేనత్తకొడుకే బావైతే ఆ మజాయే వేరు 🙂 ఒరే బావా అనచ్చు,అదే పైవాడైతే బావగారూ అనాల్సిందే కదా! ఇక మేనమామ కూతురే ఇల్లాలైతే,పైకి చెప్పుకుంటే బావోదులెండి 🙂 ఆ చనువే వేరు ”మా అన్నయ్య చెప్పినదాంటో తప్పేముందీ” అని సాగదీయడానికీ బాగుంటుంది 🙂 డొక్కలో పొడిచి.

అసలు మేనత్త కొడుకుగా శ్రీకృష్ణుడు పాండవులకు చేసిన ఉపకారమేంటని కదా! చెప్పుకుంటూపోతే మొత్తం భారతమే!! ప్రతి క్షణం కంటికి రెప్పలా కాపాడాడు, చివరిదేగాని చివరిమాటకాదు, అర్జునునికి సారథిగా ఉన్నాడు. అదేం సారథ్యం అంత గొప్పపనా అనకండి. నిజంగా సారథ్యం అంటే చెప్పుల కాళ్ళతో తన్నులు తినడం. అదేంటని కదా తమ అనుమానం అవధరించండి 🙂

రథంలో సారథి గుర్రాల కళ్ళేలు పట్టుకుని ’నొగలు’లో కూచుని ఉంటాడు, దీనినే బండిలో ’తొట్టి’ అంటారు.
రథికుడు అంటే యుద్ధం చేయవలసినవాడు, రథంలో ఆయుధాలుంచుకుంటాడు, రథంకి ఇరువైపులా చక్ర రక్షకులుంటారు,చక్రాలని కాపాడుతూ. రథికుడు యుద్దం నిలబడి యుద్ధం చేస్తున్నవాడు, తనని తాను రక్షించుకోవాలి,సారథిని రక్షించాలి, చక్ర రక్షకులని రక్షించుకోవాలి. నిజానికి అక్కడ యుద్ధంలో ఆత్మరక్షణకి కూడా ఆయుధం లేనివాడు సారథి మాత్రమే!

రథికుడు తనను తాను రక్షించుకుంటూ, సారథిని, రథాన్ని, చక్ర రక్షకుల్ని రక్షించుకుంటూ శత్రువు పైన అస్త్ర, శస్త్రాలేసి చంపాలి, ఇన్ని పనుల్లోనూ సారథికి సూచనలివ్వాలి. రథం ఎటువెళ్ళాలి,ఎటు తిరగాలి, ఎక్కడాగాలి, ఎక్కడ ముందుకు నడిపించాలి, ఎంత వేగంగా కదలాలి, అన్నది. సూచనలివ్వడం ఎలా? ఇంత హడావుడిలోనూ? నోటితో కుదరదు,వినపడదేమో కూడా, ఆ రణగుణద్వనిలో. అందుకు, ఎడమ, కుడి కాళ్ళతో, సారథి డొక్కలో ఎడమవైపు, కుడివైపు తన్నుతూ, సూచనలిస్తాడు. రథికుడు కాళ్ళకి ”ముచ్చెలు” అంటే బూట్లలాంటివి వేసుకుని ఉంటాడు, వాటితో సారథి డొక్కల్లో తన్నుతుంటాడు. అంటే సారథి ఎంతవాడైనా రథికుని కాలి తాపులు తినక తప్పదు. శ్రీకృష్ణుడు ఆర్జునుని చెప్పులకాలి తన్నులు తిన్నాడు, సారథ్యం చేసి.

శ్రీకృష్ణుని పెద్దలు చెఱబోయారా కాలితాపులు తిని అర్జునునికి సారథ్యం చేయడానికి? సామాన్యులనుకునే మాట మేనత్త కొడుకు కనక కాలితన్నులైనా తిని సారథ్యంచేసి యుద్ధం గెలిపించాడు,అంటారు. అదండి అలా మేనత్తకొడుకా ఉపకారం చెయ్యడానికన్నది జన సామాన్యానికి చేరింది, భారతం నుంచే.

సారథ్యం గురించిన విషయ సేకరణ: శ్రీ చాగంటివారి ప్రవచనంలో విన్న గుర్తు.

స్వగతం: తెల్లవారుగట్ల కూడా కంప్యూటర్ దగ్గర ఎక్కువ కాలం కూచోడమే కష్టమవుతూ ఉంది.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-రాలుగాయి.

రాలుగాయి.

ఎండ మండిపోతోంది, మొన్న ఇరవైయ్యో తారీకు పగలు ఎండ విరగ్గాసింది, పెరటిలో కొత్తపల్లికొబ్బరి మామిడి చెట్టూ విరగ్గాసిందీ సంవత్సరం. సాయంత్రానికి ఒక్కసారిగా చల్లబడిపోయి గాలి బాగా వేసి, వర్షం చితక్కొట్టింది. చూస్తుండగా చెట్టునుంచి మామిడి కాయలు టపటపా రాలేయి. చెట్టు సగం రోడ్డు మీదకి ఉండటంతో, అంత వర్షంలోనూ,అంత రాత్రిలోనూ,చీకటిలో బయట రాలిన కాయ ఒక్కటి కూడా మాకు దొరక్కుండా ఏరుకుపోయారు 🙂 లోపల రాలినకాయ లెక్కపేట్టుకుంటే ఏడుపే వచ్చింది. బయట లోపల మొత్తంగా మూడు వందల కాయ రాలిపోయి ఉంటుంది. ఇంతకాయ రాలిపోయిందే అంటే ఇల్లాలు ”మన దొడ్డిలో ఉన్న ఒక చెట్టుకే ఇలా బాధపడితే తోటలున్న రైతెలా ఉంటాడు?” అంది ”రాలుగాయలేం చేస్తావని” ఇల్లాలినడిగా! ఆవిడ చెప్పిన మాట. ”రాలుగాయలు మూడు రకాలు, గట్టిగా ఉన్నవి, పగిలినవి, పండు పడినవి. ఇవి ఏవీ పనికిరావు. గట్టిగా ఉన్నకాయలతో ఊరగాయి పెడితే నిలవుండదు,పాడవుతుంది, మాగాయకి పెట్టుకుందామంటే ఊట ఉండదు, ’దమ్మిడీ ముండకి ఏగాని క్షవర’మని సామెతలాగా కొత్తగా మరో కాయలు కొని ఊట తెచ్చుకోవాలి. పగిలిన కాయలూ అంతే! ఇక పండు పడిన కాయలంటే చెట్టున ముగ్గిన పండు, ముగ్గేసిన దానిలా ఉండదు. ఇది కొద్దిగా పులుపు,తీపి ఉంటుంది,మెత్తగా ఉండదు, నిలవుంచితే కుళ్ళిపోతుంది. నేటివాళ్ళు ఇలా ఇచ్చిన పళ్ళు తినలేరు సరికదా పడిపోయిన కాయలిచ్చేరని పేర్లూ పద్దులూ పెడతారు, అందుకు ఇవీ పనికిరావు” అని ఆగింది, ఇంతచెప్పినా మళ్ళీ ”ఏం చేస్తా”వన్నా! ”రాలుగాయి కొడుకులూ/కూతుళ్ళూ ఉంటే ఏం చేస్తాం? వాళ్ళు ఎందుకు పనికొస్తారో, ఈ రాలుగాయిలూ అంతే ఉపయోగ”మని అంటూ లోపలికెళిపోయింది, రాలుగాయి పదం మీద శ్లేష చేస్తూ. రాలుగాయి కొడుకులూ/కూతుళ్ళా అనుకుంటూ ఊయలలో కూచుంటే భారతంలో ఒక ఘట్టం గుర్తొచ్చింది, అవధరించండి.

పాండవ రాజసూయానికెళ్ళొచ్చి తను పడినపాట్లు తండ్రితో చెప్పుకుని, ఎవరితోనూ మాటాడక ఉండిపోయాడు,దుర్యోధనుడు. ఇది గమనించిన మామ శకుని, అల్లుని చేరి ’అల్లుడూ! ఎందుకిలా ఉన్నావు ఏమయిందని’ అడిగితే ’ఏం చెప్పను, రాజసూయంలో జరిగినదంతా నువ్వూ కళ్ళారా చూశావు కదా! ఏంటి ఆవైభవం, ఆ సంపద..నాకు చాలా బాధగా ఉంద’న్నాడు. విన్న శకుని మేనల్లుని తీసుకుని ధృతరాష్ట్రుని వద్దకు చేరి ’రాజా! నా మేనల్లుడు,నీకొడుకు చిక్కిపోతున్నాడు,బాధపడుతున్నాడ’ని చెప్పేడు. గుడ్డిరాజు కొడుకుని తడవి ’నాయనా! ఎందుకయ్యా ఈ బాధ’ అంటే ’తండ్రీ! రాజసూయంలో ధర్మరాజు వైభవం ఏమని చెప్పను, రాజులంతా వంగి వంగి, పడి పడీ దణ్ణాలెట్టేరు. ఒకడు వేల ఏనుగులిస్తే, మరొకడు వేల మేలుజాతి గుర్రాలిచ్చాడు, మరొకడు మణులు,మాణిక్యాలిచ్చాడు. ఇలా వచ్చిన కానుకలకి లెక్కేలేదు. ఆ వైభవం, సిరి చూస్తే నాకు సహించటం లేదు, వాటినెలాగైనా హరించాలి. మరో సంగతి కూడా, రాజసూయానికొచ్చిన పేద సాదలందరిని పాంచాలి పలకరించి,భోజనాలు పెట్టించి బహుమతులిచ్చి పంపుతూ ఎప్పుడో అర్ధరాత్రి రెండు మెతుకులు తిని పడుకుంటోందయ్యా! అందరూ పాండవుల వైభవాన్ని, దాతృత్వాన్ని పొగుడుతుంటే, వెఱ్ఱి మొహాలేసుకుని చూస్తున్న మమ్మల్ని చూసి పాండవులు,ద్రౌపది,శ్రీకృష్ణుడు నవ్వేరు, ఇదంతా చూసిన నాకు కడుపు రవిలిపోతోంద’న్నాడు. ఇది విన్న శకుని, ’ఓస్! ఇంతేనా దీనికే ఇంత బాధా! నువ్వు ధర్మరాజుతో జూదమాడు, ఆ సిరిసంపదలన్నిటినీ నీకాళ్ళ దగ్గరపెట్టిస్తాను, ధర్మరాజుకి జూదమంటే ఇష్టం,కాని నిపుణుడు కాదు! నేనందులో ఆరితేరినవాడిని, ధర్మరాజును సులువుగా గెలుస్తాను, వాటన్నిటిని జూదంలో గెలిచి, నీపాలు చేస్తా’నన్నాడు.

ఇది విన్న ధృతరాష్ట్రుడు, ’జూదంవద్దు, విదురుడు ఇరుపక్కలా కావలసినవాడు,నీతి కోవిదుడు. పరిపాలనంతా విదురుని ధీ శక్తి,భీష్ముని భుజ శక్తి మీద నడుస్తోంది, అందుకు విదురుణ్ణి అడగా’లన్నాడు. విన్న దుర్యోధనుడు, ’విదురుడా! పాండవ పక్షపాతి, జూదానికి ఎందుకు ఒప్పుకుంటాడూ? తండ్రీ! నీవుగనక శకుని చెప్పినట్టు జూదానికి ఒప్పుకోకపోతే….

దీని కొడబడు మొడబడవేని నేడ,ఈ క్షణమ సర్వభక్షకుచే భక్షితుండ
నగుదు దెల్లమేనట్లైనదగవుదక్కి,విదురుడును నీవు నుండుడు ముదముతోడ…..సభా.ప,,,ఆశా..౨…౧౨౭

శకుని మాట ఒప్పుకో! ఒప్పుకోకపోయావో ఈ రోజే, కాదు ఇప్పుడే ఈ క్షణంలోనే ఒంటికి నిప్పంటించుకుని కాలిపోతాను,తెలిసిందా? గొడవలేం లేక నువ్వూ,విదురుడూ ఆనందంగా ఉండండి, అని బెదిరించాడు.

తరవాతేం జరిగిందీ, తమందరికి తెలిసినమాటే!

ధృతరాష్ట్రుడు ఉన్న నిజం చెప్పేశాడు,కొడుకుతో,విదురుని బుద్ధిబలం,భీష్ముని భుజబలంతో రాజ్యపాలన జరుగుతోందని.. రాజ్యపాలన విదురుని మంత్రాంగం మీద,భీష్ముని భుజబలం మీద నడవడం దుర్యోధనునికి ఇష్టమైన మాటకాదు. ఇది దుర్యోధనునికి కంటగింపుగా ఉంది, కాని బహిరంగంగా ఈ మాట చెప్పలేడు. తమరాజ్యంలో, తమ ఆలోచన మరొకరితో పంచుకోవడం,అనుమతి పొందడం, ఇదసలు ఇష్టంలేదు, దుర్యోధనునికి. కాని అదే జరుగుతున్నది, తనకు తెలిసినప్పటినుంచీ. దీనిని ధిక్కరించి, విదుర,భీష్ములకు ఇష్టంలేని పనిచేసి, తనకి ఇష్టమైన పని ’పాండవుల సంపదను హరించడం చేసి’, తన స్వాతంత్ర్యం, ప్రత్యేకత,గొప్పదనం నిలబెట్టుకోవాలి. విదురుడు మొదలైనవారెలాగా ఇటువంటి పని వద్దంటారు, ఇట్టి పరిస్థితులలో తన మాట చెల్లించుకోడానికి శకుని తంత్రం బాగా నచ్చింది,దుర్యోధనునికి. తనమాట నెగ్గించుకోడానికి తండ్రిని ఏమని బెదిరించాడో చూశారా! నిప్పుల్లో దూకి చస్తా, పాండవులతో జూదమాడి వారి సంపద హరిస్తానని శకుని చెప్పిన మాట ఒప్పుకోకపోతే అన్నాడు, రాలుగాయి కొడుకు దుర్యోధనుడు.

ఇటువంటి పనులు చేయడానికి సిద్ధపడే రాలుగాయి కొడుకు/కూతురు ఒక్కళ్ళుంటే చాలదూ, ముదిమిలో పరాయిపంచల్లోపడి, దయనీయమైన జీవితాలు గడపడానికి….

మరి రాలుగాయలెందుకు పనికొస్తాయి?