శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-హిరణ్యకశిపుని అంతరంగం

హిరణ్యకశిపుని అంతరంగం

ముంచితి వార్ధులం గదల మొత్తితి శైలతటంబులందు ద్రొ
బ్బించితి శస్త్రరాజి బొడిపించితి మీద నిఖేంద్రపంక్తి ద్రొ
క్కించితి ధిక్కరించితి శపించితి ఘోర దవాగ్నులందు ద్రో
యించితి బెక్కు పాట్ల నలయించితి జావడిదేమి చిత్రమో!

ప్రహ్లాదుని చంపడం కోసం హరి భక్తి వీడేలా చేయడం కోసం

సముద్రాలలో ముంచేసేను, గదలచేత తలబద్దలయ్యేలా మొత్తించాను.పర్వతాలనుంచి కిందికి తోయించాను. ఏనుగులతో తొక్కించాను. శపించాను,ఛీ అన్నాను. అగ్నిలో తోయించాను. ఎన్ని కష్టాలు పెట్టాలో అన్నీ పెట్టించాను. చిత్రం ఏం చేసినా చావటం లేదే!

హరిభక్తి తప్పని చెప్పినవాడిని నేను,నిరూపించినవాడిని నేను,శిక్ష విధించినవాడిని నేను. నేను నియంతను,సర్వాధికారిని, నేను వేసిన శిక్ష అమలు జరక్కపోవడమా! ఎంత చిత్రం, ఇదీ హిరణ్యకశిపుని అంతరంగం..

_/\_

ప్రకటనలు

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-కంచికి చేరని కత

కంచికి చేరని కత

     పెళ్ళైయిపోయింది, పప్పు ధప్పళాలతో భోజనాలు జేసి బంధువు లెళ్ళిపోయారు. అమ్మాయి అబ్బాయి హనీమూన్ వెళ్ళిపోయారు. నెల తరవాత తిరిగొచ్చారు. రిసల్ట్స్ వచ్చాయి ఇద్దరూ పాస్ అయ్యారు. అబ్బాయి కుటుంబ వ్యాపారంలో పడ్డాడు, అమ్మాయి అత్తింట ఉంది. మరుసటి నెలలో అమ్మాయి నెలతప్పిందన్న వార్త పుట్టింట అత్తింట తీపి కబురే అయింది. మా కోడలు బంగారం అనుకున్నారు అత్తమామలు. నాలుగో నెలొచ్చింది. పుట్టింట పెళ్ళంత ఘనంగా సంబరం చేశారు, మా ఇంటో! అని అత్త మామలూ జరిపించారు ఒక ఫంక్షన్. ఫంక్షన్ జరిగినరోజు సాయంత్రం అబ్బాయిని హాస్పిటల్ లో చేర్చారు, కామెర్లని.

అమ్మాయి పుట్టింటికొచ్చింది, భర్తని హాస్పిటల్ కెళ్ళి చూసొస్తోంది. రెండు నెలలకి హాస్పిటల్ నుంచి బయటికొచ్చాడబ్బాయి. అమ్మాయికి ఏడో నెలొచ్చింది, పుట్టింటికి తీసుకొచ్చారు. అబ్బాయి వ్యాపారంలో ములిగాడు. తొమ్మిదో నెలొచ్చింది అమ్మాయికి, మళ్ళీ బ్రహ్మండంగా వేడుక జరిపారు, అబ్బాయికి అత్తమామల ఆనందానికి అంతే లేదు.

పురిటిరోజు దగ్గరకొచ్చింది. అమ్మాయిని హాస్పిటలుకి తీసుకెళ్ళేరు. అదే రోజు అదే సమయంలో అబ్బాయినీ అదే హాస్పిటల్ కి తీసుకొచ్చారు, కామెర్లు తిరగబెడితే. ఆ రోజే వారి పెళ్ళి రోజుకూడా. అబ్బాయి అమ్మాయి ఒకే హాస్పిటల్లో చెరో వార్డులో చేరారు. అమ్మాయికి ప్రసవం అయింది, ఆరోజే. అబ్బాయికి సీరియస్ అయింది అదే సమయానికి. చేసిన ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యాయి. ఆబ్బాయి ఊపిరి అనంత వాయువుల్లో కలిసిపోయింది, కూతురు పుట్టిన సమయానికే. కూతురు పుట్టిందన్న సంగతి కూడా తెలియకనే. మనవరాలు పుట్టిందని కబురు చెప్పడానికి పక్కవార్డ్ కెళ్ళిన అమ్మాయి తండ్రికి అల్లుని మరణ వార్త తెలిసి కూలబడిపోయాడు. కబురు చెప్పి వస్తానన్న మనిషి ఎంతకీ రాడని అమ్మాయి తల్లి అబ్బాయి దగ్గర కెళితే కబురు తెలిసి నీరైపోయింది. కొద్ది సేపటికి తేరుకున్నారు. అమ్మాయి మగతలో ఉంది.

ఇప్పుడేం చెయ్యాలి ఇదీ తల్లి తండ్రులు నలుగురి సమస్య. అదృష్టం లేక ఒకరిని పోగొట్టుకున్నాం, రెండవవారినీ పోగొట్టుకోలేము, ఈ వార్త అమ్మాయికి చేర్చద్దు, నిర్ణయం తీసుకున్నారు నలుగురూ. అబ్బాయి పార్ధివ శరీరానికి అంత్య క్రియలు జరిపించేశారు, అబ్బాయి తల్లితండ్రులు. గుడ్ల నీరు కుక్కుకుంటూ మనవరాలిని చూడ్డానికొచ్చారు, ’అబ్బాయి గురించడిగితే ఏం చెప్పాలి?’ కళవెళ పడ్డారు. అబ్బాయికి అనారోగ్యం పెరిగింది, పెద్ద హాస్పిటల్ కి పంపించాము, దగ్గరవారు కూడా వెళ్ళేరు, మనవరాల్ని నిన్ను చూసి బయలుదేరుదామని ఆగామని చెప్పి సద్దేశారు. వెళ్ళిపోయారు.

హాస్పిటల్లో ఉండగా అమ్మాయికి కబురు తెలియనివ్వకుండా జాగ్రత్తపడ్డారు. హాస్పిటనుంచి పంపేరోజు అమ్మాయి అమ్మమ్మ వచ్చి మనవరాలిని మునిమనవరాలిని తీసుకెళ్ళింది,పొరుగూరు, ఊళ్ళో ఉంటే పొరపాటున కబురు తెలిసిపోతుందేమోనని భయంతో. ’అబ్బాయి కెలా ఉంది?’ అమ్మాయి అడగనిరోజులేదు, గుడ్లనీరు కుక్కుకుంటూ పెద్దలు ’కూతురు దుష్టనక్షత్రాన్ని పుట్టిందిట, ఆరునెలలదాకా చూడ్డానికి లేదని’ అబద్ధం చెప్పేరు. ’మాటాడచ్చుగా?’ బాగా నీరసంగా ఉన్నాడు. ఇలా చెప్పిన అబద్ధం చెప్పకుండా చెప్పేరు. మూడు నెలలెలాగో గడిపేరు, కష్టం మీద. ఆ తరవాత అమ్మాయి ’నా మొగుణ్ణి నేను చూడ్డానికి మీ అడ్డేంటని?’ బయలుదేరుతున్నాని పంతం పట్టింది. పంతం తెలిసిన పెద్దలు అందరూ ఒక రోజు సమావేశం ఏర్పాటు చేసి డాక్టర్ కి కూడా చెప్పుకుని,సిద్ధంగా ఉంచుకుని, నెమ్మదిగా అబ్బాయి కాలం చేసిన సంగతి చెప్పేరు. అంతే అమ్మాయి కొయ్యబారిపోయి నిలువుగుడ్లేసుకుని చూస్తూ ఉండిపోయింది, మాటా పలుకూ లేక. ఏమవుతుందోననే భయంతో తల్లితండ్రులు వణికిపోయారు. చిన్నపిల్ల ఏడ్చింది, ఆ పిల్లని తీసుకుని స్థాణువుగా ఉండిపోయిన తల్లి చేతిలో పెడితే తేరుకుంది. ఏడవలేదు, నాకెందుకు చెప్పలేదని గొడవ చేయలేదు. సామాన్యంగా ఉండిపోయింది. పెద్దలు నలుగురూ అమ్మాయిని గమనిస్తూ రెండు రోజులు గడిపేరు, అమ్మాయి ఆ విషయమే ప్రస్తావించక ఉండిపోయింది. అమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నారు తల్లితండ్రులు, ఇరువైపులవారూ.

అమ్మాయి భవిషయత్తేంటీ? ఇది అత్తమామల్ని, తల్లి తండ్రులని వేధించిన ప్రశ్న. అమ్మాయిని కూచోబెట్టి, తల్లితండ్రులు ఇరుపక్కలవారూ చెప్పిన మాటలు.

పోయినవాళ్ళతో పోము,పోలేము కూడా. మాకు,నీకు కూడా అదృష్టం లేకపోయింది. మాకున్న అస్థి పాస్థులన్నీ మా తరవాత నీకు,నీ కూతురుకే. ఇప్పుడు కూడా నీకు కావలసిన సొమ్ము తీసుకోవచ్చు. నీ జీవితం ఇంకా చాలా ఉంది, అందుచేత, చదువుకుంటావా? మళ్ళీ పెళ్ళిచేసుకుంటావా? లేదూ కుటుంబ వ్యాపారం చూసుకుంటావా? నీకెలా ఇష్టమైతే అలా చేసుకో! ఇందులో ఎవరి అభ్యంతరం ఏమీ లేదు, ముఖ్యంగా నీకూతురుని పెంచడంలో నీకేమైనా ఇబ్బంది ఉంటే, మేం నలుగురం ఆపిల్లని పెంచుతాం. అని చెప్పేసేరు. చిన్న పిల్లకి రెండో ఏడొచ్చింది. అమ్మాయి ఏ నిర్ణయం తీసుకోలేదు. ఇదీ కంచికి చేరని కత, భగవంతుడు ఆడించిన వింత నాటకం.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-ప్రేమ కుట్టిందోచ్!

ప్రేమ కుట్టిందోచ్!

      అప్పుడప్పుడే పల్లెవాసనలొదులుతున్న పట్నవాసం. ఆఊళ్ళో ఓ కాలేజి.కాలేజిలో అమ్మాయిలు అబ్బాయిలు చదువుకుంటున్నారు. ఆ ఊరుకో ప్రత్యేకత,ఒకే కులంవారో ఎనభైమందుంటారు వందలోనూ. ఒకే క్లాసులో చదువుకుంటున్న ఒకమ్మాయిని అబ్బాయిని ప్రేమ కుట్టింది. అది పెరిగింది.

చాలాకాలం ఇళ్ళ దగ్గర తెలియకుండా ప్రేమ కొనసాగించినా, చివరకి ఇళ్ళ దగ్గర తెలియక తప్పలేదు. అమ్మాయి తల్లితండ్రులు నయాన చెప్పిచూశారు,లాభం లేకపోయింది. కాలేజి మానిపించేశారు, అయినా అబ్బయితో సెల్ లో మాటాడ్టం మానలేదమ్మాయి. గట్టిగా చెప్పి చూశారు,సెల్ ఫోన్ అందకుండా చేశారు,ఉరిపోసుకు ఛస్తాను, ఆ అబ్బాయినే పెళ్ళి చేసుకుంటానని అమ్మాయి పంతంపట్టింది, తెగేసి చెప్పింది. అమ్మాయి తల్లి తండ్రులది చెప్పుకోలేని బాధ,పేదరికం. ఏం చెయ్యాలో తెలియక అమ్మాయి తల్లితండ్రులు జుట్టు పీక్కునే స్థితికొచ్చారు, ఐనా అమ్మాయి మనసు మారలేదు.

అక్కడ అబ్బాయి తల్లితండ్రులూ చెప్పి చూశారు,ఏమంత అందగత్తెని వెనకపడ్డావనీ అన్నారు. ఏమివ్వగలరనీ ఈసడించారు. ఊహు అబ్బాయి అంగుళం బెసగలేదు, చివరికి తల్లితండ్రులే దిగొచ్చి ఆచారం ప్రకారం అమ్మాయినిస్తామని వాళ్ళు రావాలి మనం ఎదురెళ్ళి అడగం కదా అని లా పాయింట్ లేవదీశారబ్బాయి దగ్గర. అబ్బాయి మాటాడలేదు, తనపనిలో తనున్నాడు, తల్లితండ్రులా మాత్రం దిగొచ్చినందుకు, సంతసించాడు.

ఇప్పుడు అబ్బాయి ఒక మధ్యవర్తిని పట్టుకొన్నాడు, ఇద్దరికి కావలసినవాడు,బంధువూనూ. విషయం చెప్పేశాడు. మధ్యవర్తీ కాదన్నాడు ముందు, నీ తల్లితండ్రులొప్పుకోరు, ఏమంత అందగత్తెలే, సొమ్ములే ఇవ్వగలరు ఇలా అని నిరుత్సాహ పరచేడు. కాని అబ్బాయి పంతం ముందు వెనకడుగేసి, అమ్మాయి తల్లితండ్రులతో మాటాడతానని మాటిచ్చి, తొందరపనులేమీ చెయ్యమని అబ్బాయితో మాట తీసుకుని అబ్బాయి తల్లితండ్రుల్ని కలిసి విషయం చెప్పాడు. అబ్బాయి తల్లితండ్రులు విషయం విని, ఏమిచ్చినా ఇవ్వకపోయినా, కనీసం సంప్రదాయాలైనా పాటించాలి కదా! వారొచ్చి పిల్లనిస్తామని అడగాలి కదా అని తేల్చారు.దానికి మధ్యవర్తి మిగిలిన ఏర్పాట్లు చూస్తాననీ అమ్మాయి తల్లితండ్రులతో మాటాడతానని చెప్పి, వారొచ్చి చెప్పిన తరవాత వెనుతీయమని అబ్బాయి తల్లితండ్రుల దగ్గరమాట తీసుకు కదిలాడు.

మధ్యవర్తి అమ్మాయి తల్లితండ్రులదగ్గర కొచ్చి విషయం కనుక్కున్నాడు. వీరు తమ బాధ, అశక్తత తెలుపుకున్నారు. అబ్బాయిది తమది ఒక కులమే తప్పించి, రెండు కుటుంబాలకు ఆర్ధికంగా మధ్య హస్తి మశకాంతరమున్న విషయమూ చెప్పారు, అబ్బాయి ఆస్థి పాస్తుల ముందు వారి కాలిగోటికి సరిపోమన్నారు, పిల్లనిస్తామని వెళ్ళే అర్ధిక స్థోమత లేదని వాపోయారు. వెళ్ళి చెప్పబోతే అవమానం ఎదురవుతుందన్నారు. విన్న మధ్యవర్తి తానన్ని విషయాలూ తల్లితండ్రులతో మాటాడేననీ, వారన్నిటికీ ఒప్పుకున్నారనీ, పెట్టుపోతల సమస్య లేదనీ, మీకు తోచిన విధంగా పెళ్ళి చెయ్యవచ్చనీ భరోసా ఇచ్చేడు. అమ్మయ్య! అమ్మాయి మనసు గూట్లో పడింది, మధ్యవర్తి దగ్గరుండి మాటలు జరిపించాడు, శుభం అనుకున్నారు,పరిక్షలు దగ్గర పడుతున్నాయి కనక చదువు పూర్తిచేశాకా పెళ్ళి అనడంతో, మళ్ళీ మొదటి కొచ్చింది వ్యవహారం. మధ్యవర్తి కలగజేసుకుని ఇందులో మోసమూ,కుట్ర, దగా లేదని తాను పూచీ పడి చదువులు పూర్తిచేయించి, దగ్గరుండి డుమ్ డుమ్ డుమ్ పి పి ప్పి పెళ్ళి జరిపించాడు. అమ్మయ్యా పెళ్ళైపోయింది, కథ కంచికి మనం ఇంటికీనా కాదు! అసలు కత ముందుంది…..

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-పచ్చిపాల పరమాన్నం.

పచ్చిపాల పరమాన్నం.

విందు అంటే పంచ భక్ష్యాలు, పరమాన్నం. భక్ష్యాలన్నిటికి వేరు,వేరుగా పేర్లు చెప్పలేదు గాని పరమాన్నాన్ని మాత్రం వేరుగా చెప్పేరు, అది పరమాన్నం కనుక, ఉత్కృష్టమైనది గనక.

పరమాన్నం ఎలా వండుకుంటారు? చిక్కటి పాలను సన్నని సెగమీద కాస్తూ ఉండాలి. ఈ లోగా తాటిపాక/బూరుగుపల్లి బెల్లాన్ని కోరుకుని ఉంచుకోవాలి. సన్నబియ్యం కడుక్కుని వోడవేసి ఉంచుకోవాలి. పాలు తరక కడుతున్నాయన్నపుడు బియ్యాని పాలలో పోయాలి. బియ్యం ఇప్పుడు పాలతో ఉడుకుతాయి. అన్నం ఉడికినతరవాత తగిన బెల్లం పాలతో ఉడుకుతున్న అన్నంలో పోయాలి. నెమ్మదిగా కలియబెట్టాలి,ఎనుసుకుపోకుండా. అవసరాన్ని బట్టి పాలుపోయాలి కూడా. ఇప్పుడు అలా ఉడుకుతున్న పరమాన్నంలో పచ్చ కర్పూరం, ఏలకులపొడి వేసుకోవాలి. వేడి వేడిగా ఉన్న పరమాన్నాన్ని అప్పుడే కోసిన లేత అరటాకులో వేసుకుని నెయ్యి వేసుకుని కలుపుకుని జుర్రుకు తినాలి. ఆహా ఏమి రుచి అనరా మైమరచి.

ఇదేంటీ? పచ్చిపాల పరమాన్నం చెబుతానని? అని కదా మీ అనుమానం. అసలు పరమాన్నం ఎలా వండుకోవాలో చెప్పి అప్పుడు పచ్చి పాల పరమాన్నం గురించి చెబుదామని.

పచ్చిపాలు అంటే అప్పుడే తీసిన పాలు. వీటినే పొదుగు దగ్గరపాలు, గుమ్మపాలు అనీ అంటారు. గుమ్మపాలగురించి వేరుగా చెబుతా,ఇప్పుడు సందర్భం కాదు గనక. అప్పుడే తీసిన గుమ్మపాలు కొద్దిగా వేడిగా ఉంటాయి. ఆ పాలలో కోరి ఉంచుకున్న బెల్లం వేసి కలపాలి, పచ్చకర్పూరం, ఏలకులపొడీ చేర్చచ్చు. ఆ తరవాత అందులో వేడి వేడి అన్నం విడివిడిగా చేసి పాలలో కలిపేసేస్తే అదే పచ్చిపాల పరమాన్నం. దీన్ని అరటాకులో పెట్టుకుని కొద్దిగా నెయ్యి వేసుకుని తింటే! ఆ రుచే వేరు, ఆ ఆనందమే వేరు. తయారు చేసుకునేటపుడు ఎక్కడ తేడా వచ్చినా పాలు విరిగిపోతాయి.

పైన చెప్పిన ఏ పద్దతిలోనూ నేడు పరమాన్నం తినేలా లేదు. 🙂

పచ్చిపాల పరమాన్నం ఎప్పుడు చేసుకుంటారు?

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-తుని తగువు

తుని తగువు

కాంతాకనకాలే కలహ కారణాలు,నేటికిన్నీ! కాదు ఎప్పటికిన్నీ!! కలహానికి కారణాలు వెతుకుతూ పోతే మూలం కాంతాకనకాలలో ఒకటిగా తేలుతుంది లేదూ జమిలిగానూ ఉండచ్చు.

తుని పట్టణం తాండవ నదికి కుడిగట్టున తూగోజిలో ఉన్నది. నది ఎడమగట్టున ఉన్నదే పాయకరావుపేట. ఇది కూడా ఒకప్పుడు తుని పట్టణంలో భాగమే, కాలంలో విశాఖ జిల్లా ఏర్పడినప్పుడు ఆ జిల్లాలో చేర్చబడింది. ఈ ప్రాంతాన్ని శ్రీ వత్సవాయి వారి వంశం పరిపాలన చేసినది. నాటి కాలంలో న్యాయంకూడా ప్రభువు బాధ్యతగానే ఉండేది. ప్రతి విషయమూ ప్రభువే చూడకపోయినా కొంతమంది అధికారులు ….న్యాయవ్యవస్థ, జాప్యం…. ఇదంతా సహజమే…నాటికాలానికే సత్వరన్యాయం అన్నది జరగనిమాటే…

తుని ప్రాంతం ఆ రోజులనాటికే పాడి,పంట, వ్యర్తకం,వ్యాపారం,చేతి వృత్తులతో తులతూగేది. ”కలిమిలేనన్నాళ్ళు కలిసి మెలిసుంటారు, కలిమి కలిగిన నాడు కాట్లాడుకుంటా”రన్నారో సినీ కవి. ఇది నిజం కదా! ఇక్కడ తగవులూ ఎక్కువగానే ఉండేవి. న్యాయం జరగడానికి సమయమూ పట్టేది. అదుగో ఆ అవసరంలో పుట్టుకొచ్చినదే తుని తగువు, అదే ప్రత్యామ్నాయ న్యాయవ్యవస్థ. ఇందులో ముగ్గురు గాని ఐదుగురుగాని సభ్యులు, వారంతా ఆ ప్రాంతంలోని సంఘంలో సత్ప్రవర్తన కలిగినవారని ధర్మాత్ములని పేరు పడ్డవారే ఉండేవారు. వీరినెవరూ నియమించరు, జీతభత్యాలూ ఉండవు, పరోపకారమూ, సత్వర న్యాయం జరగడమూ వీరి ధ్యేయం. ఒక ముగ్గురే కాకపోవచ్చు, వర్తకులందరికి ఒక వ్యవస్థ. వృత్తి పనివారలకు మరొకటి, ఇలా అవసరాలను బట్టి, ఒక న్యాయ వ్యవస్థ ఏర్పడేది. ఈ వ్యవస్థనే ”తుని తగువు” అన్నారు,(తుని తగువు=తుని తరహా న్యాయం) . వీరిచ్చే తీర్పులు కూడా వాది,ప్రతివాదులిద్దరికి సమ్మతమైనవే, న్యాయం బలవంతంగా రుద్దబడింది కాదు. విషయం చెప్పాలంటే నేటి ప్రత్యామ్నాయ న్యాయ వ్యవస్థ దీనినుంచి పుట్టుకొచ్చినదే!

ఒకిద్దరి మధ్య తగవు వస్తే అది వీరి దగ్గరకొచ్చినపుడు వాది ప్రతివాదులనుండి విషయం విని, సభ్యులు సంప్రదించుకుని వాది,ప్రతివాదులను వేరు వేరుగా కలసి, వారివారి వాదనలో న్యాయమూ,లోపమూ చెప్పడంతో మొదలౌతుంది తగవుకు పరిష్కారం. వాది ప్రతివాదులిద్దరికి చెప్పి న్యాయంగా తీర్పును విడివిడిగా వినిపించి, ఇద్దరి ఇష్టం మీద, ఇద్దరిని ఒకచో చేర్చి తీర్పు వివరించడం,తీర్పు అమలుచేయడమే తుని తగువు.

ఐతే కాలంలో తుని తగువు అంటే తగవులోని ఆస్థి,డబ్బును చెరిసగం చేసి ఇచ్చెయ్యడమేగా మిగిలిపోయింది. నేనుగా అరవై సంవత్సరాల కితం ఈ తుని తగువులో ఆస్థి పొందినవాడిని. కేస్ వివరం టూకీగా చెబుతా, ఎందుకంటే కేస్ చాలా పెద్దది, విసుగు పుట్టిస్తుంది కనక…

నాకు,దాయాదులకు మధ్య ఒక ఆస్థిగురించిన తగువొచ్చింది. ఆస్థిని ప్రతివాదులు స్వాధీనం చేసుకున్నారు. నేనా మైనర్ని. నా స్థానీయులు కోర్ట్ కిపోయారు. కాలం గడుస్తోందిగాని తీర్పురాలా,ఏళ్ళు గడిచాయి, ఇరు పక్షాలకీ కాళ్ళూ లాగాయి. ప్రతి పక్షానికి న్యాయంలేదుగాని బలం ఉంది,పెద్ద వయసూ వచ్చేసింది. ఇది గెల్చుకున్నా అనుభవించేవారెవరూ లేరు. ఈ సందర్భంగా విషయం తుని తగవుకు చేరింది. సంప్రదింపులైన తరవాత న్యాయం చెప్పేవారు ఆస్థిని ఐదు భాగాలు చేసి నాలుగు భాగాలు నాకిచ్చి ఒక భాగం వారికిస్తూ తీర్పు చెప్పేరు. ఆ తీర్పును ఇద్దరం రాజీగా కోర్ట్ లో సమర్పించుకుని బయట పడ్డాం. ఇది అసలు తుని తగువంటే, ప్రత్యామ్నాయ న్యాయ వ్యవస్థ.

శ్రీ.జె.వి.రావు గారి కోరిక పై ఈటపా రాశాను. ఇంకెవరికి బాకీ లేను 🙂

ఇంటిలో అనారోగ్యాల మూలంగా బ్లాగుకు కొంతకాలం శలవు. చెప్పకుండాపోతే నాకోసం వెతుకుతున్నారు, నేనే వీలు చూసుకు తిరిగొస్తా.

_____/\_____

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-నవ్విన నాపచేను పండింది.

నవ్విన నాపచేను పండింది.

అరుణ్ గారు నవ్విన నాపచేనే పండింది అన్న నానుడి గురించి రాయమని కోరిన సందర్భంగా, తుని తగువు గురించి టపా రాస్తానన్నా, అది మాత్రం బాకీ ఉండిపోయింది,తొందరలో అదీ పూర్తి చేస్తాను.

వరి ఏక వార్షికం. మరో పంట కావాలంటే మళ్ళీ విత్తుకోవలసిందే! ఇప్పుడంటే వరసల్లో నాటుతున్నారు, వరిని, కాని పాత రోజుల్లో దమ్ము చేసి వెద జల్లేవారు, వరి విత్తనాలని. నేడు మళ్ళీ వెదజల్లడమే మంచిదంటున్నారు. దారి తప్పేనా?

పండిన తరవాత, వరి దుబ్బులను నేల నుంచి ఒక అడుగెత్తులో కోసి పనలు వాటిపై వేసేవారు. కోయగా చేలో మిగిలిపోయిన వాటిని మోళ్ళు అంటారు. ఇలా చేయడం మూలంగా కంకులనున్న ధాన్యం నీటిలో ఉండదు, నానదు, ఎందుకంటే వరి పనలు మోళ్ళ మీద ఆనుకుని ఉంటాయి గనక. నేడు యంత్ర వ్యవసాయంలో మోడూ లేదు గడ్డీ లేదు, పశువులకి.

ఇలా మోళ్ళుండగా కోసిన చేనును మరలా ఊడ్చేందుకు సిద్ధం చేసేటపుడు మోళ్ళతో సహా దున్నేసి, దమ్ము చేస్తారు. అందుకని మోడు ను ప్రత్యేకంగా తీసెయ్యరు.

ఒక రైతు ఇలా వరి కోసుకున్నాడు, మళ్ళీ వ్యవసాయం చేసే సమయం వచ్చేసింది, వర్షమూ పడింది. పక్కవాళ్ళంతా వ్యవసాయ పనులు చేసుకుంటున్నారు, ఈ రైతు మాత్రం వ్యవసాయం చేయడానికి తగిన స్తోమతు, ఇంటా వంటా లేక చేను అలాగే వదిలేశాడు. దానితో వదిలేసిన మోడు మళ్ళీ చిగిరించింది, చేనంతటా, రైతు చేసిన సంరక్షణలేకనే. ఆ తరవాత రైతు కొద్దిగా కోలుకుని నీరు నిలబెట్టుకోడం వగైరా పనులు చేస్తూ వచ్చాడు. ఇది చూసిన పక్క రైతులంతా అతనిని హేళన చేయడం మొదలెట్టేరు. ఎందుకంటే ఇలా మోడు నుంచి వచ్చిన మొక్కల్ని నాప మొక్కలు అంటారు. అంటే లేతైనది అనీ వ్యర్ధమైనదనీ, పనికిరానిదనీ అర్ధం. అదేం పండుతుంది దానికి చాకిరి చేయడం వ్యర్ధమ్నీ,చేతకాని పని చేస్తున్నాడనీ హేళన చేయడం మొదలు పెట్టేరు.

ఇలా చేస్తూ వచ్చిన ఆ నాప చేనూ పండింది, పక్క వ్యవసాయం చేసిన చేలూ పండేయి. అందరూ కోతలు పూర్తి చేసేరు. అందరికి పది బస్తాల ధాన్యం పండితే నాప చేను పదిహేను బస్తాలు పండింది. అందరు నవ్వి పండదనుకున్న నాప చేను, పండదని హేళన చేసిన చేను బాగా పండింది.

అంటే ఎవరిని హేళన చెయ్యకు, చేతకానివారని, తెలివితక్కువ వారని, పనికిరాని వారని అనుకోకు, నిందించకు,హేళన చెయ్యకు. ఏమో! ఏ పుట్టలో ఏ పాముందో! ఎవరికి తెలుసు? ఇలా పనికిరానివారనుకున్నవారు, హేళన చేయబడినవారు, చేసిన,చెప్పిన; పని,మాట ఒక సమాజాన్నే ఉన్నత స్థితికి తీసుకుపోవచ్చు. ఎవరినీ నీచంగా చూడకు, అలా నీచంగా చూడబడ్డవారే గొప్పవారై ఉండచ్చు. వారి గొప్పతనం తెలుసుకునే పరిజ్ఞానం మనలో లేకుండి ఉండాలి.

ఎంత చెప్పినా అర్ధమయేలా చెప్పలేకపోవచ్చు, అందుకో చిన్న ఉదాహరణ, నేడు పేపర్లో చూశా!.

ఒడీషా లో ఒక చిన్న పల్లెటూరు, నేటికీ కరంట్ లేని ఊరు. నీటి వసతి లేని ఊరు. వేసవి వస్తే మనుషులు పశువులు కూడా పిట్టల్లా రాలిపోయే చోటు, నీరు లేక,దాహానికి. పదేను సంవత్సరాల ఒక యువకునికి ఇది చూసి మనసు చలించిపోయింది. పలుగు పారా తీసుకుని చెరువు తవ్వడం ప్రారంభించాడు, ఒంటిగా. కూడా ఉన్నవారు, నవ్వేరు, ఇది జరిగే పనేనా అన్నారు, చేతకాని పని చేస్తున్నావన్నారు. ఎన్నో కష్టమైన మాటలూ అన్నారు, ప్రతిబంధకాలూ తెచ్చారు. ఐనా ఈ యువకుడు పని మానలేదు. చెరువు తవ్వుతూనే ఉన్నాడు, ఒంటరిగా! ఎన్నేళ్ళు దగ్గరగా ముఫై సంవత్సరాలు తవ్వేడు. ఇప్పుడక్కడొ గొప్ప చెరువు, నీటితో కళకళలాడుతోంది. ఇప్పుడంతా నాటి యువకుణ్ణి మెచ్చుకున్నారు. నేడు ఎ.ఎల్.ఎ గారేదో బహుమతి ప్రకటించారు. కలక్టర్ గారేదో చేస్తామన్నారు. ఇది కథ కాదు,జీవిత సత్యం. వీటిలో ఏమి ఆశించి ఆ నాటి యువకుడీ చెరువు తవ్వడానికి మొదలెట్టేడు?

నాడు నవ్వినవారు కూడా నేడు ఆ చెరువును ఉపయోగించుకుంటున్నారు, చిత్రంకదా! గొప్పతనాన్ని గుర్తించడానికి కూడా ఎంతో కొంత గొప్పతనం కావాలి. నవ్విన నాపచేనే పండింది, ఒంటిగాడు చెరువు తవ్వేడు.

శర్మ కాలక్షేపంకబుర్లు-నిప్పు కూడా మందే!

నిప్పు కూడా మందే!

”జలుబు తలనొప్పా”
టింగ్! టింగ్!!…………వాడండి ఇటువంటి ప్రకటనలు మామూలే. ”ఓ సినిమా కెళ్తున్నారా? సారిడాన్ మాత్రలు కూడా పట్టుకెళ్ళండి” ఇటువంటి మందులు నిత్య కృత్యం లోకి కూడా వచ్చేశాయి. ప్రపంచం మొత్తం మీద దగ్గు,రొంప,తలనొప్పి,జ్వరం మీద జరుగుతున్న మందుల వ్యాపారం మరి దేని మీదా లేదంటే అతిశయోక్తి కాదేమో! అంతెందుకూ మన తెనుగునాట అమృతాంజనం అమ్మకం ద్వారా వచ్చిన లాభం, దిన పత్రిక ’ఆంధ్ర పత్రిక’ను నడిపేదన్నదే నిజమైన మాటన్నారు పెద్దలు. అమృతాంజనానికి అంత పెద్ద పేరుండేది, అలాగే పని చేసేది కూడా. ఏమయిందోగాని ’బాం’ లముందు అంజనం తేలిపోయింది, అసలిప్పుడు తయారీ ఉందో లేదో కూడా తెలియదు.

గత పదిరోజులుగా దగ్గు,రొంప,తలనొప్పి,జ్వరం విడతల వారీగా బాధపెడుతున్నాయి. ఛా! జలుబు చేసింది, దగ్గొస్తోంది అని కొత్త సంవత్సరం లో ప్రారభంలోనే ఏడుపు మొహంతో ఎందుకు చెప్పుకోడమని, టపాలేసి కాలక్షేపం చేశా. ఇలా జరుగుతుండగా ఒక రోజు నోట్లోంచి మాట రావడం మానేసింది, పొద్దుట లేచేటప్పటికి. ఆ రోజు ఇల్లాలు పుట్టిన రోజు, శుభాకాంక్షలు చెబుదామంటే జరిగిందిదీ. ఇల్లాలిని పలకరించి శుభాకాంక్షలు చెప్పబోతే, గాలి తప్పించి మాట రాలేదు, సంగతి గ్రహించేసింది, తెలిసిందన్నట్టు కుడి చెయ్యి తిప్పింది ( అదే లెండి మొన్న విరిగిన చెయ్యి) లోపలికెళిపోయింది. కాసేపటికి దగ్గరకొచ్చి ”మందేసుకోరూ” అంది, మందు ఇవ్వమన్నట్టు చెయ్యి జాపేను. ”ఇక్కడ ఇచ్చేది కాదు రండ”ని చెయ్యి పట్టుకుని పెరటిలోకి తీసుకుపోయి, ”ఉప్పునీళ్ళు,గోరువెచ్చగా ఉన్నాయి, పుక్కిట పట్టి,గొంతులో గరగరలాడించి ఉమ్మెయ్య”మని గ్లాసు చేతికిచ్చింది. అలాగే చేశాను, ఆ తరవాత నిండా కణకణలాడుతున్న నిప్పుల కుంపటి దగ్గరకి తీసుకెళ్ళి ఎదురుగా వేసిన ముక్కాలి పీట మీద కూచోపెట్టి, ”నోరు బాగా తెరచి, నిప్పుల వేడితో గొంతులో కాచ”మంది. అలాగే చేశాను. ఆ తరవాత ”కాండ్రించి ఉమ్మేసి మళ్ళీ నోరు తెరచి గొంతు కాచ”మంది. ఇలా రెండు రోజులు ఉదయం సాయంత్రం చేస్తే మూడో రోజు గొంతు మామూలయింది, దీన్నే గొంతు రొంపంటారు.

వాడుకోగలిగితే నిప్పులు కూడా మందే సుమా!

టపా రాయాలనుకుంటే సానుకూలంగాలేదు, పాత టపాలు వెతికితే ఇది దొరికింది 🙂